Uzasadnienie
III SA/Łd 286/09
Pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. R. N. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania.
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę, z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. W związku z powyższym rozstrzygnięciem skarżący, pismem z dnia 23 czerwca 2009 r., wniósł o przyznanie mu prawa pomocy.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymogu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wezwał skarżącego - stosowanie do treści art. 252 i art. 257 powoływanej ustawy - do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie - dnia 7 lipca 2009 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na urzędowym formularzu "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pozostaje obecnie pod opieką Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, gdzie korzysta z posiłków. Wskazał także na swoje problemy zdrowotne (m.in. pogarszający się stan zdrowia w związku z chorobą miażdżycową, problemami z kręgosłupem), co jak podniósł wiąże się z dodatkowymi wydatkami. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jedyne osiągane dochody stanowi zasiłek przedemerytalny w wysokości 820 zł netto. Zgodnie z przedłożonym oświadczeniem, skarżący nie posiada domu, ani mieszkania, czy innych nieruchomości. Nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Wskazał natomiast na wysokość ponoszonych wydatków, wyliczając je na ok. 800 zł (w tym koszty wynajęcia mieszkania – ok. 350 zł, zakup leków – ok. 120 zł, zakup żywności, odzieży i środków higienicznych – ok. 300 zł).
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 powoływanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej, ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową i zdrowotną skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Skarżący utrzymuje się jedynie ze świadczeń przedemerytalnych w kwocie ok. 820 zł netto. Istotne jest przy tym, że część dochodów gospodarstwa domowego przeznaczana jest na koszty leczenia i zapewnienia bieżących świadczeń zdrowotnych skarżącego. Ponadto skarżący ponosi koszty związane z wydatkami na opłacenie wynajęcia mieszkania.
W ocenie referendarza ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżącego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.