Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 kwietnia 2008 roku Fundacja A. oraz H. R. wnieśli skargę na Powiatowy Urząd Pracy w Ł. w przedmiocie zorganizowania korupcji, która doprowadziła do zaboru nieruchomości rolnej na szkodę skarżących. Jako podstawę skargi wskazano art. 227, art. 254, art. 222 i art. 249 kodeksu postępowania administracyjnego.
W związku z wnioskiem o prawo pomocy zawartym w skardze, Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF zobowiązując do jego wypełnienia i zwrócenia do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe skarżący nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF, w którym podniósł przede wszystkim argumenty uzasadniające w jego ocenie merytoryczną zasadność wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy wniesiony w dniu 20 czerwca 2008 roku nie może zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, przy czym skarga jest oczywiście bezzasadna, jeśli bez głębszej analizy prawnej nie ma najmniejszych wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia - pkt 1 i 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3).
Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8.
Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Jak już wskazano, z treści przedmiotowej skargi wynika, że H. R. wniósł skargę na Powiatowy Urząd Pracy w Ł. w przedmiocie zorganizowania korupcji, która doprowadziła do zaboru nieruchomości rolnej na szkodę skarżących. Jako podstawę skargi H. R. wskazał art. 227, art. 254, art. 222 i art. 249 kodeksu postępowania administracyjnego. Uznać zatem należy, że przedmiot niniejszej sprawy nie spełnia przesłanek określonych w art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sprawa objęta skargą nie jest bowiem sprawą o charakterze administracyjnym.
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ustawy ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.
Ponadto wszelkie nieprawidłowości związane z egzekucją z majątku skarżącego w wyniku udzielonej pożyczki, mogą być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym, natomiast przestępstwo korupcji jest przestępstwem ściganym przez właściwe organy policji i prokuratury. Tak zakreślony przez skarżącego przedmiot postępowania w sposób oczywisty nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
TG