Uzasadnienie
W dniu 4 maja 2010 roku "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Do skargi Spółka załączyła dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 8.000 zł.
Zarządzeniem z dnia 26 maja 2010 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na podstawie § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) określił wpis sądowy od skargi na kwotę 8.000 zł.
W dniu 27 października 2010 roku Spółka wystąpiła do Sądu z wnioskiem o zwrot nadpłaconego wpisu. Zdaniem Spółki, Sąd błędnie ustalił wysokość wpisu od przedmiotowej skargi. W ocenie Spółki, wysokość należnego wpisu winna wynosić 500 zł, albowiem w tej kategorii spraw zastosowanie winien znaleźć przepis § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), a nie § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia, jak określił to Sąd. Skarżąca Spółka odwołała się w tym zakresie do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 roku, sygn. akt II GZ 282/10.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek o zwrot nadpłaconego wpisu sądowego.
Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, w którym zarzucając naruszenie § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku przez jego bezzasadne zastosowanie oraz § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia przez jego niezastosowanie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 roku, sygn. akt II GZ 32/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wpisu rozgraniczono prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier z uwagi na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej - kasyna gry (§ 2 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia) oraz inne gry losowe i zakłady wzajemne (§ 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia). Przepisy § 2 ust. 2 pkt 12 - 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wpisu należy interpretować ściśle. W niniejszej sprawie nie chodziło o prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie kasyn gry (§ 2 ust. 2 pkt 12 omawianego rozporządzenia). Gry na automatach o niskich wygranych w rozważanym stanie prawnym nie mogły być również traktowane jako gry losowe czy zakłady wzajemne, tak więc przepis § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia w sprawie wpisu nie mógł mieć w sprawie zastosowania.
W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie powinien znaleźć przepis § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia w sprawie wpisu, zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi w pozostałym zakresie (innym niż określony w pkt 1–26) - 500 zł. Przepis ten dotyczy bowiem innych, nie wymienionych we wcześniejszych punktach od 1 do 26, spraw dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej, a niewątpliwie, co wskazano powyżej, taką inną sprawą jest sprawa dotycząca zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Wniosek jest uzasadniony.
Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – [zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.], od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych zaś sprawach pobiera się wpis stały.
Należy zaznaczyć, iż sprawa zwrotu nadpłaconego wpisu stronie skarżącej była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W postanowieniu z dnia 28 styczni 2011 roku w sprawie o sygn. akt II GZ 32/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sprawie o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, do określenia wysokości wpisu nie ma zastosowania pkt 13 § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 roku lecz pkt 27 wymienionego przepisu.
W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd jest związany wykładnią przepisu § 2 ust. 2 pkt 13 i 27 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 roku, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2011 roku.
W niniejszej sprawie Spółka wniosła skargę na decyzję w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, uiszczając jednocześnie wpis sądowy w kwocie 8.000 zł. Wysokość natomiast wpisu sądowego wynosi w niniejszej sprawie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku, który stanowi, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi w pozostałym (niż określone w pkt 1 – 26) zakresie - 500 zł.
W związku z powyższym należało stwierdzić, że skoro strona skarżąca, bez wezwania uiściła tytułem wpisu sądowego kwotę 8.000 zł, to różnica pomiędzy kosztami pobranymi a należnymi wynosi 7.500 zł.
Zgodnie z treścią art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności na podstawie art. 225 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.
a.ł.