Uzasadnienie
III SA/Łd 301/06
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło niedopuszczalność odwołania E. K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w piśmie z dnia 27 lutego 2006 r. E. K. zwróciła się z prośbą do Burmistrza Miasta W. o przydzielenie oddzielnego lokalu mieszkalnego dla ojca J. M. i brata M.M., a pozostawienie jej wraz z mężem i córką w lokalu przy ul. [...], w zamian za co spłaci zobowiązania wobec wynajmującego w kwocie 16933,61 zł. Pismem z dnia [...]Urząd Miejski w W. poinformował E. K. o odmowie zawarcia z nią umowy najmu na lokal mieszkalny przy ul.[...] i o odmowie przydzielenia lokalu dla J. M.. W odpowiedzi na to pismo E. K. złożyła pismo nazwane "odwołaniem".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż mieszkanie przy ulicy [...] w W. znajduje się w mieszkaniowym zasobie gminy. Najemcą mieszkania był J. M., który zamieszkiwał w lokalu wraz z dziećmi, w tym także z córką E.K. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt l C 248/04 Sąd Rejonowy w W. nakazał eksmisję J. M., E. K. i pozostałej rodziny z lokalu przy ulicy [...] i wydanie lokalu powodowi Przedsiębiorstwu Komunalnemu w W.. Jednocześnie Sąd orzekł o prawie do lokalu socjalnego dla pozwanych (pkt 2 wyroku) i nakazał wstrzymanie opróżnienia przedmiotowego lokalu do czasu złożenia przez Gminę Wieluń oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.
Kolegium stwierdziło, iż w sprawie brak jest decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., która mogłaby być przedmiotem odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pismo z dnia [...]stanowi cywilnoprawne oświadczenie woli organu administracyjnego w przedmiocie nieuwzględnienia warunków spłaty zadłużenia lokalu i zawarcia umowy najmu z E.K. na lokal położony przy ul. [...] w W. i na oddzielny lokal z J. M. Zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy reguluje ustawa z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. 71 poz. 733 ze zm.), która nie przewiduje decyzyjnego trybu załatwiania spraw związanych z wynajmem mieszkań i płatnością czynszu, czy umarzaniem należności wynikających z powyższych tytułów. Nie są to sprawy administracyjne w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż w przedmiotowej sprawie organ administracji nie mógł wydać decyzji, ani jej nie wydał, bo sprawa, która jest przedmiotem pisma z dnia [...]nie nadaje się do załatwienia w trybie decyzji. Wszelkie roszczenia związane z umową najmu lokalu należą do kompetencji sądownictwa powszechnego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o wnikliwe zbadanie sprawy i spowodowanie, by miała możliwość uiszczenia zaległości czynszowych i zawarcia umowy najmu lokalu. Skarżąca podniosła, że w mieszkaniu przy ul. [...] jest zameldowana od 1983 r., jest to jej dom rodzinny. Ponadto opisała swoją złożoną sytuację rodzinną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W niniejszej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. dokonując wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia uznało, że odwołanie jest niedopuszczalne, bowiem dotyczy sprawy najmu lokalu mieszkalnego, która nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu II instancji stanowił art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Niewątpliwie organ odwoławczy przed przystąpieniem do oceny żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu jest zobowiązany do dokonania tzw. wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia. Kontrola ta polega na sprawdzeniu, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie.
Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną (patrz B. Adamiak, J. Borkowski " Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 583).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła odwołanie od pisma Burmistrza Miasta W. z dnia [...] dotyczącego odmowy zawarcia z nią umowy najmu lokalu mieszkalnego będącego w zasobach gminy. W wyroku z dnia 7 lipca 1992 r. SA/Gd 746/92/S (OSP 1993, Nr 9, poz. 178) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania (art. 134 k.p.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W obowiązującym stanie prawnym organy administracji publicznej nie są właściwe do rozstrzygania spraw dotyczących zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Lokal mieszkalny należący do gminy może być oddany w najem wyłącznie na podstawie umowy cywilnoprawnej, a ewentualne spory, jakie mogą powstać na tym tle, są rozstrzygane przez sądy powszechne.
A zatem pismo Burmistrza Miasta W. z dnia [...]odmawiające zawarcia ze skarżącą umowy najmu lokalu mieszkalnego będącego w zasobach gminy, nie jest decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie. Oznacza to, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie mogło zobowiązać Burmistrza Miasta W. do zawarcia ze skarżącą umowy najmu lokalu położonego przy ul. 18 - Stycznia w W.. W konsekwencji powyższego, Kolegium uznając wniesione odwołanie od pisma wyjaśniającego za niedopuszczalne działało zgodnie z prawem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją stwierdziło niedopuszczalność odwołania powołując art. 134 k.p.a. Przepis ten wyraźnie stwierdza, iż niedopuszczalność odwołania organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia. Jednak to uchybienie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność odwołania strony skarżącej jest oczywista i dlatego zastosowanie art. 134 k.p.a. nie narusza prawa (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2000 r. sygn. akt IV SA 364/99, Lex nr 54743).
Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.