Uzasadnienie
III SA/Łd 31/10
Pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. Z. K. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Skarżąca, wobec nie przedłożenia wniosku na urzędowym formularzu - stosownie do treści art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) została wezwana do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym w wezwaniu terminie, pismem w dniu 1 lutego 2010 r. skarżąca złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że utrzymuje się samodzielnie i jedyny jej dochód stanowi emerytura, pozostaje w separacji z mężem. Wskazała także, że legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, cierpi na cukrzycę, co łączy się ze zwiększonymi wydatkami na leczenie i leki. Skarżąca wyjaśniła, że zamieszkuje wspólnie z mężem w jednym budynku, ale zajmuje osobny pokój o powierzchni 12 m2. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że na dochody gospodarstwa domowego składa się świadczenie emerytalne skarżącej w wysokości 828,18 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, co daje łączny dochód w wysokości 981 zł. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 powoływanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej, ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że na dochody gospodarstwa domowego składa się świadczenie emerytalne skarżącej w wysokości 828 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. Z tych dochodów skarżąca pokrywa bieżące koszty utrzymania, w tym koszty diety cukrzycowej i inne koszty bieżącego utrzymania. Co istotne skarżąca ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, co niewątpliwie wpływa na konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów. Skarżąca nie ma posiada zgromadzonych środków pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu wydatków, czy też ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącej. Mając powyższe na uwadze stwierdza się, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.