Uzasadnienie
III SA/Łd 318/15
Z.U. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności.
W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi na nieprzekazanie w terminie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W dniu 1 lipca 2015 r (data wpływu do Sądu) skarżący złożył zażalenie na przedmiotowe postanowienie, wnosząc równocześnie o przyznanie prawa pomocy i załączając wypełniony formularz wniosku na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Na dochody gospodarstwa domowego składają się świadczenia emerytalne skarżącego w wysokości 1.600 zł. Skarżący oświadczył, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 37 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 6,28 ha. Jak wyjaśnił obydwa składniki jego majątku zostały zajęte przez komornika. Nie posiada natomiast żadnego majątku ani oszczędności.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowią jedynie świadczenia emerytalne skarżącego w wysokości 1.600 zł. Skarżący nie osiąga żadnych innych dochodów, nie posiada także zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Ponosi natomiast niewątpliwie wydatki związane z kosztami bieżącego utrzymania, leczenia, czy podstawowych świadczeń zdrowotnych.
Należy też mieć na uwadze, że jego majątek w postaci mieszkania i nieruchomości rolnej został zajęty przez komornika. Te wszystkie informacje odczytywać należy w kontekście wysokości wpisu jaki obciąża skarżącego w ramach niniejszego postępowania, tj. kwoty 3.815 zł.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.