Uzasadnienie
III SA/Łd 320/12
A. B. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o oddalenie skargi.
W dniu 12 września 2012 r. skarżący złożył w Sądzie pismo, w treści którego stwierdził, że "nie będzie kontynuował dalej tego postępowania i cofa wniosek o zameldowanie".
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi ustanowiony z urzędu pełnomocnik potwierdził, że skarżący wyrażał wolę cofnięcia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z treści tego przepisu wynika ogólna zasada, iż skarżący może rozporządzać skutecznie wniesioną przez siebie skargą i ewentualna rezygnacja z rozpoznania skargi przez sąd jest co do zasady dla sądu wiążąca.
Ponieważ w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej potwierdził, iż wolą skarżącego (sformułowaną m.in. w jego piśmie z dnia 12 września 2012 r.) było cofnięcie skargi, a w ocenie Sądu, nie zachodzi też przesłanka negatywna wskazana w cytowanym wyżej przepisie, należało uznać, że strona skarżąca skutecznie złożyła oświadczenie woli o cofnięciu skargi.
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ustawy p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 postanowienia.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia zgodnie z art. 250 powyższej ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
R.A.