Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Zarząd Powiatu [...] orzekł o nałożeniu na T. K. kary pieniężnej w wysokości 240 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] ul. [...] przy posesji nr [...] w [...] przez składowanie skrzyni naczepowej bez zezwolenia zarządcy drogi.
W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 3 października 2017r. funkcjonariusze Straży Miejskiej w [...] stwierdzili, iż w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] przy ul. [...] T. K. składował skrzynię naczepową o powierzchni 8 m2. Nie posiadał on zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. W związku z czym organ administracji wymierzył T. K. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia opierając się na stawce opłaty określonej przepisami uchwały nr XXVII/317/16 Rady Powiatu [...] z dnia 22 grudnia 2016r. – 3 zł za 1 m2.
Od wymienionej decyzji T. K. złożył odwołanie podnosząc, że pas nieruchomości gdzie ustawiona była skrzynia naczepowa stanowi jego własność ponieważ nie było wywłaszczenia tego terenu a kawałek działki był zakupiony przez ojca.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że z ewidencji gruntów i budynków skrzynia naczepowa znajdowała się na działce ewidencyjnej nr [...] oznaczonej symbolem "dr", której właścicielem jest Skarb Państwa a władającym Zarząd Powiatu [...]. T. K. nie wykazał, że stan prawny działki jest inny niż wynika to z ustaleń zarządcy drogi. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Na wymienioną decyzję organu odwoławczego T. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podnosząc, że organy błędnie ustaliły, iż teren na którym znajdowała się naczepa nie był jego własnością. Organy administracji nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego ani nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji.
Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania a także o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która nie została opłacona ani w części ani w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym a tym samym z rozpoznania wniesionej skargi.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego cofnął skargę gdyż, jak przyznał, T. K. nie posiada żadnego dowodu na to, że teren na którym znajdowała się skrzynia naczepowa jest jego własnością. Sąd uznał, iż oświadczenie woli skarżącego o cofnięciu skargi jest skuteczne. Nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd umorzył postępowanie w sprawie.
Na podstawie art.250 § 1 p.p.s.a. sąd przyznał adwokat A. Ś. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
R.T.