Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 13 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 323/22

Uzasadnienie

Postanowieniem 1001-IEE-2.711.154.2021.4.KJR z 28 stycznia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie z 28 października 2021 r. nr 1016-SEE.711.1759.AP.2021, którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach uznał za niezasadne zarzuty J.K. w zakresie nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenia upomnienia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] r.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach prowadził wobec J.K. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], który wystawiła Poczta Polska S. A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej na należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2014 r. do czerwca 2019 r.

W dniu 05.12.2019 r. pełnomocnik strony złożył pismo zatytułowane "Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". W piśmie zgłoszono zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Wskazano, że w sierpniu 2012 r. J.K. zbył lokal, w którym użytkował odbiornik telewizyjny. Zaznaczono przy tym, że w związku z zaistniałą sytuacją, złożone zostało stosowne oświadczenie o rezygnacji z użytkowania odbiornika telewizyjnego we właściwej placówce pocztowej, a także podany został nowy adres zamieszkania. Do czasu zmiany miejsca zamieszkania J.K. regularnie dokonywał wpłat za abonament radiowo - telewizyjny, natomiast w nowym lokalu nie używał odbiornika telewizyjnego i nie podjął żadnych działań, które zmierzałyby do pozyskania możliwości używania odbiornika. Zaznaczono, że do 29.11.2019 r., tj. do chwili otrzymania odpisu tytułu wykonawczego, skarżący nie otrzymał żadnej korespondencji od podmiotów zajmujących się abonamentem radiowo - telewizyjnym.

W ocenie pełnomocnika strony, w przedmiotowej sprawie wystąpił zatem błąd co do istnienia zobowiązań, bowiem zobowiązania wskazane w tytule wykonawczym z [...] r. nr [...] nie istnieją. Ponadto, podmioty zajmujące się abonamentem radiowo - telewizyjnym nie skierowały do strony żadnej korespondencji (upomnienia), do czego wierzyciela zobowiązuje art. 15 § 1 u.p.e.a., co również stanowi podstawę do złożenia zarzutu. Pełnomocnik wskazał także, iż z uwagi na upływ czasu, tj. ponad siedem lat, strona nie posiada dokumentów potwierdzających złożenie oświadczenia o rezygnacji z używania odbiornika oraz oświadczenia, gdzie powinna być przekierowywana korespondencja doręczana na dotychczasowy adres. W ocenie pełnomocnika, powyższe dokumenty z pewnością powinny być archiwizowane przez Pocztę Polską S.A.

Postanowieniem z 10.03.2020 r. wierzyciel uznał zarzuty wniesione przez pełnomocnika J.K. za nieuzasadnione. Następnie postanowieniem z 20.04.2020 r., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, w dniu 26.05.2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach wydał postanowienie nr 1016-SEE.711.P.720.AP.2020, którym nie uznał za zasadne zarzuty określone w: art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienie obowiązku oraz art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. - brak uprzedniego doręczenia upomnienia, w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego znak [...].

Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony wniósł zażalenie. Po jego rozpatrzeniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z 15.07.2020 r. nr 1001-IEE-2.711.149.2020.2/AC UNP 1001-20-067818 utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem sygn. akt III SA/Łd 683/20 z 28.01.2021 r. (prawomocnym od 07.04.2021 r.) uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 15.07.2020 r. nr 1001-IEE-2.711.149.2020.2/AC UNP 1001-20-067818 oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z 26.05.2020 r. nr 1016-SEE.711.P.720.AP.2020, postanowienia Poczty Polskiej S. A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z 10.03.2020 r. nr COF.OUR.6375.16863.2020 WR.MP.P 00096806 i z 20.04.2020 r. nr COF.OUR.6375.16863.2020 BY.AK.ZZ 00096806.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący został prawidłowo zawiadomiony o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, choć wierzyciel na taki fakt wskazuje. Ponadto, zdaniem sądu, skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji, to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dowodu zarejestrowania odbiornika na nazwisko skarżącego. Zgodził się przy tym z wierzycielem, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że faktycznie zgłosił wyrejestrowanie odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, gdyż nie przedstawił żadnego dokumentu na tą okoliczność. Z uwagi jednak na upływ czasu od podawanej przez skarżącego daty wyrejestrowania odbiorników (2012 r.) jest wielce prawdopodobne, że nie posiada on już dowodów potwierdzających tą okoliczność.

Sąd wskazał, że co najmniej od 2012 r. wierzyciel nie reagował w jakikolwiek sposób na nieuiszczanie opłat abonamentowych od odbiorników RTV zarejestrowanych pod adresem ul. A. 5/11, [...] P., co przy jednoczesnym niezamieszkiwaniu od sierpnia 2012 r. przez stronę pod wskazanym adresem oraz jej oświadczeniu o dokonaniu wyrejestrowania odbiorników RTV z chwilą zamiany miejsca zamieszkania, należy uznać za usprawiedliwione przeświadczenie skarżącego o braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Ponadto z akt sprawy nie wynika również, w jaki sposób przechowywane są przez wierzyciela dowody wyrejestrowania i dane abonentów.

Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest stosownej dokumentacji jak i informacji, które pozwoliłyby ocenić, czy stanowisko wierzyciela w zakresie braku dokumentów potwierdzających fakt wyrejestrowania odbiorników RTV przez skarżącego jest prawidłowe i na jakiej podstawie zostały poczynione ustalenia. Ponadto Sąd stwierdził, że skoro, w ocenie wierzyciela, dokumenty dotyczące rejestracji/ wyrejestrowania odbiornika powinny być przechowywane bezterminowo, to tym bardziej Poczta Polska powinna załączyć do akt sprawy dokumenty, które potwierdzają fakt zarejestrowania odbiornika RTV na imię i nazwisko skarżącego, jak również duplikaty wpłat abonamentu, z których wynikałoby w jakim okresie skarżący uiszczał abonament RTV, a od kiedy zaprzestał dokonywania wpłat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał także, że w aktach sprawy znajduje się tylko duplikat zawiadomienia z 24.07.2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wystawiony na podstawie danych przechowywanych w systemie na adres: J.K., ul. A. 5/11, [...] P. Wskazane przez wierzyciela dowody i wyjaśnienia były zdaniem Sądu niewystarczające, gdyż nie dowodzą, że przesyłka z pismem informacyjnym została skarżącemu doręczona, ale również, że została nadana w urzędzie pocztowym.

Sąd odniósł się także do zarzutu braku doręczenia upomnienia. Wskazał, że wprawdzie w aktach sprawy znajduje się dowód w postaci upomnienia z 1.07.2019 r. nr UP Z/144901/0801/2019, które skierowano do zobowiązanego na adres: ul. B. 22/13, [...] P. Jednakże załączona do akt sprawy kserokopia jednej strony koperty nie pozwala uznać, że upomnienie zostało skarżącemu skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a., zwłaszcza w sytuacji, w której skarżący twierdzi, że takiego upomnienia nie otrzymał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zalecił, aby ponownie rozpatrując sprawę, skonfrontować i ocenić materiał dowodowy z uwzględnieniem wskazań Sądu, tj. wykazać fakt zarejestrowania odbiornika telewizyjnego przez skarżącego oraz datę prawidłowego zawiadomienia skarżącego o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, załączyć dowody, z których wynikałyby ww. daty, uzupełnić materiał dowodowy o dokumenty potwierdzające prawidłowe doręczenie skarżącemu upomnienia.

Pismem z 09.06.2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach zwrócił się do wierzyciela o ponowne zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, które zgłosił pełnomocnik skarżącego.

W dniu 05.07.2021 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. wydał postanowienie nr COF.OUR.6375.16863.2020 BY.JK.P 00096806, którym uznał za nieuzasadnione zarzuty nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Na ww. postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela pełnomocnik strony złożył zażalenie. W wyniku jego rozpatrzenia Dyrektor COF Poczty Polskiej S. A. wydał postanowienie z 29.09.2021 r., którym utrzymał w mocy postanowienie z 05.07.2021 r.

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach wydał w dniu 28.10.2021 r. postanowienie nr 1016-SEE.711.1759.AP.2021, którym nie uznał za zasadne zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenie upomnienia, w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr 324562E1-66/LO/2019.

W dniu 16.11.2021 r. pełnomocnik strony złożył zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z 28.10.2021 r., zarzucając naruszenie:

1. • art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 u.p.e.a. przez prowadzenie postępowania egzekucyjnego opartego na błędzie co do istnienia zobowiązania oraz niedoręczenie upomnienia;
2. • przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 81a k.p.a., z uwagi na oparcie postanowienia o błędnie przedstawiony przez domniemanego wierzyciela stan faktyczny sprawy, na skutek wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 28.01.2021 r. sygn. akt III SA/Łd 683/20.

W uzasadnieniu pełnomocnik zarzucił, że stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, jest nieuzasadnione, i podobnie jak stanowiska wierzyciela, nie uwzględnia wydanego w tej sprawie ww. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi ponownie rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności wyjaśnił, że 30.07.2020 r. weszły w życie przepisy ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niektórych innych ustaw. Jednakże stosownie do przepisów przejściowych zawartych w tej ustawie w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r.

Organ II instancji wyjaśnił, że podstawą wniesionych zarzutów było nieistnienie obowiązku i niedoręczenie upomnienia. W niniejszej sprawie warunkiem rozpatrzenia przez organ egzekucyjny zgłoszonych przez pełnomocnika zarzutów, było uprzednie uzyskanie stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Warunek ten został spełniony. Poczta Polska S. A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej postanowieniem z 05.07.2021 r., działając jako wierzyciel, wyraziła stanowisko w sprawie zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego zarzutów i uznała je za nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie to zyskało przymiot ostateczności. W wyniku bowiem rozpatrzenia złożonego przez pełnomocnika zażalenia, Poczta Polska S. A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej postanowieniem z 29.09.2021 r. utrzymała w mocy ww. postanowienie z 05.07.2021 r.

Organ II instancji wskazał, że wierzyciel wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689). Wierzyciel cytując następnie treść wybranych przepisów ustawy stwierdził, że na skarżącym ciążył obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, ponieważ dokonał on rejestracji odbiornika telewizyjnego, a rejestracja jest prawnie skuteczna. Rejestracji ww. odbiornika dokonał pod adresem: ul. C. 10/12 m 23, [...] P. Po zgłoszeniu rejestracji przedmiotowego odbiornika wydana została imienna książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Kolejne książeczki opłat posiadały numery: [...], [...], [...], [...]. Jako dowód dokonania rejestracji odbiornika wierzyciel załączył kserokopię "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" opatrzony podpisem strony.

Powyższe, w ocenie wierzyciela, dowodzi, że skarżący został zarejestrowany w bazie danych o abonentach i posiada status abonenta zobowiązanego do wnoszenia opłat abonamentowych jak również, że poprzez złożenie przedmiotowego wniosku rejestracyjnego uzyskał książeczkę radiofoniczną, która służyła do dokonywania wpłat za abonament radiofoniczny/telewizyjny.

Następnie organ wyjaśnił za wierzycielem, że na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187 poz. 1342), został skarżącemu przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny 00096806. Dowodem tego jest duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z 24.07.2008 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż ww. zawiadomienie zostało przesłane do strony na dane adresowe aktualne w dacie wysłania przedmiotowego zawiadomienia. Zdaniem wierzyciela, obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania ww. odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Przesłanie zawiadomienia miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu.

Dane te były wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć z uwagi na wejście w życie przepisów rozporządzenia z dnia 25 września 2007 roku. Wierzyciel wskazał przy tym, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiornika w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiornika przez konkretnego abonenta. Zatem w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, skarżący, jako użytkownik odbiornika telewizyjnego był zobowiązany zgłosić ten fakt i po aktualizacji danych adresowych kontynuować opłaty abonamentowe.

Natomiast w sytuacji, jeżeli w nowym miejscu zamieszkania skarżący nie używał ww. odbiornika, należało niezwłocznie dopełnić wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika, czego jednak skarżący skutecznie w 2012 roku jak i do chwili obecnej nie dokonał. Jedynie podjęcie w stosownym czasie przez abonenta właściwych i wymaganych przepisami prawa działań, związanych z wyrejestrowaniem odbiornika i okazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela. Wierzyciel podkreślił, że każdy z aktów wykonawczych zawierał delegacje ustawowe w dacie ich obowiązywania, które obligatoryjnie nakładały na użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej o zmianie nazwiska, miejsca pobytu stałego (siedziby) oraz o zaprzestaniu używania odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych.

Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S. A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny.

Odnosząc się do okoliczności wyrejestrowania przez skarżącego odbiornika w 2012 r. wierzyciel stwierdził, że nie posiada na dzień wydania postanowienia dowodu, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącego formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika. Natomiast skarżący takiego dokumentu nie przedstawił twierdząc, iż z uwagi na upływ czasu - ponad siedem lat, nie posiada dokumentów potwierdzających złożenie oświadczenia o rezygnacji z używania odbiornika (wyrejestrowanie). Wierzyciel wyjaśnił, że gdyby skarżący dopełnił formalności wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w 2012 r., powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] J.K., a dokument zarchiwizowany. Przykładowo wierzyciel wskazał, że w przypadku kiedy abonent zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników od wejścia w życie ww. rozporządzenia Ministra Transportu, zobowiązany był złożyć w placówce pocztowej "Formularz zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 ww. rozporządzenia, a pracownik placówki pocztowej potwierdzić dokument datownikiem urzędu pocztowego oraz swoim podpisem.

Dokument winien zostać sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, które stanowią kopie oraz oryginał. Oryginał "Formularza zgłoszenia zmiany danych" otrzymywał abonent, a kopię tego formularza pracownik placówki pocztowej odsyłał do właściwej komórki celem jego archiwizacji. Obecnie zgodnie z § 11 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 roku Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676), o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 oraz zaprzestaniu używania odbiorników, użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego przez złożenie w placówce pocztowej zgłoszenia ("Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych"), wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub przesłanie przesyłką listową z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia.

W świetle obowiązujących regulacji prawnych, wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówce pocztowej zmian stanu prawnego oraz faktycznego, należy do obowiązków abonenta.

Zdaniem wierzyciela, skoro wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] było okolicznością kluczową dla nieistnienia obowiązku wnoszenia zaległych opłat abonamentowych, to spoczywał na stronie obowiązek - po powstaniu zmiany i zaprzestaniu używania odbiornika - do niezwłocznego dopełnienia wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika i przechowywania dowodu na tę okoliczność, co znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.03.2020 r. sygn. akt I GSK 1518/19, oraz z 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1343/16, a także w wyroku WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/G11020/17. Wobec powyższego, wierzyciel uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony.

Wierzyciel uznał za nieuzasadniony również zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Dyrektor COF Poczty Polskiej S. A. wskazał, że Poczta Polska S. A. wypełniła nałożony przez art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek, gdyż 1.07.2019 r. skierowała do strony listem poleconym o numerze R [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie numer UP Z [...], pod adres ul. B. 22/13, [...] P. (który jest aktualnym adresem zameldowania od 7.08.2012 r.). Upomnienie uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 k.p.a. Na potwierdzenie tego wierzyciel przedłożył kserokopię zwróconej korespondencji, która zawierała upomnienie nr UP Z [...] z 1.07.2019 r. Wierzyciel przytoczył treść art. 44 k.p.a. i stwierdził, że aby przewidziane w tym przepisie domniemanie doręczenia było skuteczne, przesyłka zawierająca pismo musi być zaadresowana na prawidłowy adres, co w niniejszej sprawie zostało spełnione.

Zaznaczył przy tym, że brak otrzymania awiza nie może opierać się na samym twierdzeniu, wymaga ono udowodnienia, a co najmniej uprawdopodobnienia. Natomiast skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił i nawet nie wskazał, by próbował zainicjować postępowanie reklamacyjne w placówce pocztowej lub w inny sposób wyjaśnić kwestię u operatora pocztowego. Ponieważ przesyłka zawierająca ww. upomnienie przesłana została za elektronicznym potwierdzeniem odbioru, wierzyciel załączył także raport ze zintegrowanego systemu teleinformatycznego, który jest informacją elektroniczną wygenerowaną na podstawie danych przechowywanych w systemie Poczty Polskiej SA. W ocenie wierzyciela, jest to wystarczający dowód dwukrotnego awizowania przesyłki.

Wierzyciel wyjaśnił ponadto, że dokonał dodatkowych ustaleń (w zakresie procedury awizacji przesyłki poleconej R [...], która zawierała upomnienie z 01.07.2019 r. nr UP [...]) i otrzymał pisemne wyjaśnienie, datowane na 29.06.2021 r., pracownika Urzędu Pocztowego Pabianice 1, który doręczał ww. przesyłkę z 01.07.2019 r. Natomiast odnosząc się do kwestii dotyczącej rozbieżności w datach zawartych ww. oświadczeniu, gdzie wskazano dzień 5.07.2019 r. jako datę pierwszej awizacji przesyłki poleconej nr [...], a datę drugiej awizacji wskazano 15.02.2019 r. wierzyciel ponownie wystąpił o wyjaśnienie niezgodności w datach dotyczących awizowania przedmiotowej przesyłki. Ponownym oświadczeniem i wyjaśnieniem z 28.09.2021 r. pracownik Urzędu Pocztowego Pabianice 1, który doręczał przesyłkę nr [...] oświadczył, iż na oświadczeniu (datowanym na 29.06.2021 r.). pomylił się wpisując datę drugiej awizacji 15.02.2019 r., zamiast 15.07.2019 r. Na potwierdzenie ww. okoliczności wierzyciel przedłożył Oświadczenie wraz z wyjaśnieniem pracownika Urzędu Pocztowego Pabianice 1 z 28.09.2021 r., które stanowi wyjaśnienie do oświadczenia datowanego na 29.06.2021 r. Wierzyciel stwierdził, że z raportu ZST śledzenia przesyłki poleconej nr [...] oraz wyjaśnień pracownika Urzędu Pocztowego Pabianice 1 wynika, że 05.07.2019 r. dokonana była próba doręczenia przedmiotowej przesyłki (numer listu poleconego [...]).

Przesyłki nie udało się doręczyć adresatowi ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, tj. osobie która podjęłaby się oddania przesyłki adresatowi i dlatego w tym dniu, tj. 05.07.2019 r. przesyłka była awizowana, a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, 15.07.2019 r. przesyłka była ponownie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza przesyłka została odesłana do nadawcy 23.07.2019 r. Awizacje dokonane były przez Urząd Pocztowy Pabianice 1, ul. D. 11, [...] P., a zawiadomienia pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ostateczne stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez pełnomocnika zarzutów nieistnienia obowiązku i niedoręczenia upomnienia, było dla organu egzekucyjnego wiążące. Oznacza to, że jeżeli wierzyciel w ostatecznym postanowieniu stwierdził, że tego rodzaju zarzuty są nieuzasadnione, to wówczas organ egzekucyjny był zobowiązany do oddalenia tych zarzutów, jako nieuzasadnionych. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ II instancji podkreślił, że uprawnień do merytorycznego badania zasadności zarzutów nie posiada również organ nadzoru. Wiążący charakter stanowiska wierzyciela determinuje zatem sposób rozpatrzenia zarzutów przez organ egzekucyjny i organ odwoławczy.

Organ II instancji nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem pełnomocnika strony, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach prowadził postępowanie z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 81a k.p.a., ponownie podkreślając, że organ egzekucyjny był w tej sprawie związany stanowiskiem wierzyciela. Nie mógł zatem w zakresie zgłoszonych przez pełnomocnika strony zarzutów prowadzić własnego postępowania wyjaśniającego, ani oceniać prawidłowości i zasadności stanowiska wierzyciela.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik J.K. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie organu w całości, zarzucając mu naruszenie:

1/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

1. - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który to zarzut odnosi się do prowadzenia postępowania egzekucyjnego opartego na błędzie co do istnienia zobowiązania, albowiem skarżący skutecznie dokonał wyrejestrowania odbiornika, a więc nie mógł zalegać z uregulowaniem zobowiązania publicznoprawnego w postaci abonamentu radiowo-telewizyjnego;
2. - art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., który to zarzut odnosi się do uchybieniu w postaci niedoręczenia skarżącemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., albowiem skarżący nie otrzymał żadnego pisma ani też awiza pisma od domniemanego wierzyciela;

2/ podstawowych zasad prawa administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

1. - art. 6 k.p.a. znajdujących zastosowanie w oparciu o art. 18 u.p.e.a., poprzez rażące naruszenie zasady praworządności przez organ egzekucyjny poprzez uznanie, że domniemany wierzyciel - spółka pod firmą Poczta Polska SA zobligowany ustawą z 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych do bieżącego monitowania regulowania abonamentu radiowo-telewizyjnego, skoro jak sam domniemany wierzyciel wskazał "abonament radiowo - telewizyjny jest zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 roku, sygn. akt: K 24/08, powszechnym, przymusowym, bezzwrotnym, ustalanym jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego, w celu realizacji zadań publicznych, świadczeniem publicznoprawnym, rodzajem daniny publicznej, którą od pozostałych danin odróżnia jedynie celowy charakter." Tym samym, skoro skarżący wyrejestrował odbiornik i upłynęło od tego momentu siedem lat, to w praworządnym ustroju prawnym, obowiązek przechowywania dokumentacji przez skarżącego w tym zakresie wygasł, a domniemany wierzyciel w rażący sposób dokonał naruszenia ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wykorzystując aparat skarbowy Państwa do ściągnięcia niezasadnej płatności, a przy potencjalnym przyjęciu zasadności roszczenia (czemu skarżący jednoznacznie zaprzecza) swoją bezczynnością naruszył przepisy ustawy o finansach publicznych w ten sposób narażając się na odpowiedzialność wynikającą z przepisów ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, co organ egzekucyjny winien podnieść z urzędu przy otrzymaniu żądania domniemanego wierzyciela;
2. - art. 7 k.p.a. znajdujących zastosowanie w oparciu o art. 18 u.p.e.a., poprzez rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej, poprzez przyjęcie przez organ egzekucyjny, że roszczenie domniemanego wierzyciela posiada podstawę prawną, choć z dokumentacji przesyłanej przez skarżącego jak i domniemanego wierzyciela wynikało, że domniemana wierzytelność od 2012 roku nie istnieje z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika, a domniemany wierzyciel wstrzymywał się siedem lat z podjęciem jakichkolwiek działań względem skarżącego;
3. - art. 73 § 1 i art. 81a k.p.a. znajdujących zastosowanie w oparciu o art. 18 u.p.e.a., poprzez rażące naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych, poprzez nieprzyjęcie przez organ egzekucyjny, że w rozpoznawanej sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, choć przedmiotem postępowania administracyjnego było nałożenie na skarżącego obowiązku i nie rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść skarżącego, a żądanie domniemanego wierzyciela opierało się na wątpliwych przesłankach, możliwych do zweryfikowania przez organu egzekucyjny bez konieczności wszczynania jakichkolwiek szczególnych postępowań dowodowych, zwłaszcza że WSA w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z 28 stycznia 2021 r. określił zakres działań jakie winien podjąć zarówno domniemany wierzyciel, jak i organ egzekucyjny;
4. - art. 8 k.p.a. znajdujących zastosowanie w oparciu o art. 18 u.p.e.a., poprzez rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, poprzez bezrefleksyjne przyjęcie przez organ egzekucyjny, że wierzyciel po siedmiu latach bezczynności w zakresie wywiązywania się ze swojego obowiązku regularnego ściągania abonamentu radiowo-telewizyjnego, do czego jest zobowiązany art. 5 ust. 1 pkt 2) ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i niepodejmowania jakichkolwiek działań względem skarżącego, wystąpił z domniemanym roszczeniem po upływie siedmiu lat od dnia złożenia przez skarżącego oświadczenie o wyrejestrowaniu odbiorników, uzasadniając to tym, że "regulacja dotycząca opłat abonamentowych, którą obowiązek ich wnoszenie wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać taki dokument w okresie dłuższym niż 5 lat, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika. Wyrejestrowanie odbiornika jest zatem okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie zobowiązanego było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności."

W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia nr 1016-SEE.711.1759.AP.2021 Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z 28 października 2021 r. oraz uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia nr COF.OUR.6375.16863.2020 z 5 lipca 2021 r. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej spółki pod firmę Poczta Polska Spółka Akcyjna z siedzibę w Warszawie; uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z 29 września 2021 r. nr COF.OUR.6375.16863.2020 (ŁD.JJ.ZZ 00096806) Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej spółki pod firmę Poczta Polska Spółka Akcyjna z siedzibę w Warszawie; uchylenie w całości zaskarżonego tytułu wykonawczego znak 324562E1-66/LO/2019 i umorzenie postępowania w tym zakresie.

Ponadto pełnomocnik strony wniósł o zobowiązanie powyżej wskazanych organów do wydania w określonym terminie postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, albowiem wydany przez WSA w Łodzi wyrok z 28 stycznia 2021 r. w żaden sposób nie dokonał zmiany stanowiska powyżej wskazanych organów. Pełnomocnik strony wniósł także o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej według norm prawem przepisanych - albowiem w ocenie skarżącego działania podejmowane przez domniemanego wierzyciela oraz organy egzekucyjne obu instancji powoduję, iż niniejsza skarga jest dziesiątym merytorycznym pismem procesowym - nie licząc dodatkowych pism składanych w tutejszej sprawie - koniecznym w celu dalszego procesowania niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wydane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z 5 lipca 2022 r. zapytany przez Sąd wierzyciel wyjaśnił, że J.K. nie skorzystał z przysługującego środka odwoławczego i nie wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora COF Poczty Polskiej S.A. z dnia 29.09.2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - zwanej w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że nawet ogólnikowe wskazanie w skardze na wadliwość czy nieprawidłowość decyzji lub postanowienia, nie uwalnia sądu administracyjnego od rozpoznania takiej skargi we wszystkich jej aspektach w granicach sprawy administracyjnej.

Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżony akt, ale również wszystkie inne akty lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest prawidłowość uznania przez organ za niezasadne wniesionych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: "u.p.e.a.").

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nr 1001-IEE-2.711.154.2021.4.KJR z 28 stycznia 2022 roku, podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa dotycząca zarzutów J.K. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 28 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 683/20 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach jak również postanowienia Poczty Polskiej S.A. z 20 kwietnia 2020 r. i 10 marca 2020r.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, użyty w ww. przepisie zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.

Obowiązek ten oznacza również brak możliwości formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem (por. wyroki NSA: z 25 kwietnia 2014 r., II FSK 1276/12; z 22 października 2014 r., II FSK 2472/12; z 4 października 2016 r., I FSK 450/15 - dostępne, podobnie jak i pozostałe przywołane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonana zatem przez sąd ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., II FSK 1328/10).

Tym samym, kontrola zaskarżonego aktualnie w niniejszej sprawie postanowienia wydanego w wyniku uchylenia prawomocnym wyrokiem, poprzedniego postanowienia organu drugiej i pierwszej instancji musi uwzględniać kryteria wynikające z art. 153 p.p.s.a.

Rozpatrując wniesioną skargę w pierwszej kolejności wskazać należy na obowiązujący w niniejszej sprawie stan prawny, który uległ zmianie z dniem 30 lipca 2020 r. Na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070, dalej: nowelizacja) z tym dniem zmieniony został m.in. przepis art. 33 u.p.e.a. wskazujący na podstawy kwestionowania wszczętej egzekucji administracyjnej.

Do dnia 29 lipca 2020 r. przepis ten w § 1 stanowił, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1. 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2. 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3. 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4. 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5. 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6. 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7. 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8. 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9. 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10. 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej nowelizacji, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienionej w art. 1 (u.p.e.a.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja wystąpiła, postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i niezakończone przed dniem 30 lipca 2020 r., a zatem - jak słusznie wskazał organ II instancji - w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r., w tym powołany art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz art. 34 § 1 u.p.e.a.

Zgodnie zaś z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Powołany przepis oznacza, że w sytuacji, gdy wierzyciel w postanowieniu wydanym w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., stwierdzi, iż zarzuty - zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. - są bezpodstawne, to wówczas organ egzekucyjny jest zobowiązany do oddalenia zarzutów, jako nieuzasadnionych.

W przedmiotowej sprawie, wniesione przez skarżącego zarzuty zostały oparte na art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. W zakresie wskazanych zarzutów organ egzekucyjny był zatem związany wyrażonym przez wierzyciela stanowiskiem na podstawie powołanego art. 34 § 1 u.p.e.a. W realiach niniejszej sprawy wierzyciel wypowiedział się co do zarzutów pełnomocnika skarżącego, tj. zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. Mianowicie postanowieniem z 05.07.2021 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. uznał za nieuzasadnione zarzuty nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Następnie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. postanowieniem z 29.09.2021 r., utrzymał w mocy postanowienie z 05.07.2021 r. Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów podniesionych przez skarżącego jest ostateczne i wiążące dla organu egzekucyjnego, gdyż J.K. nie wniósł skargi do sądu na postanowienie Dyrektora COF Poczty Polskiej S.A. z 29.09.2021 r. - mimo zawartego w tym rozstrzygnięciu pouczenia o możliwości jego zaskarżenia.

W sytuacji, gdy wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty w zakresie wynikającym z art. 33 pkt 1 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to w świetle przepisu art. 34 § 1 tej ustawy, organ egzekucyjny i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi byli związani wypowiedzią wierzyciela i nie mogli kwestionować tego rozstrzygnięcia. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Rodzaje rozstrzygnięć organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów są zdeterminowane ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela (por. np. wyrok NSA z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 996/18, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. II FSK 2256/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 197/21).

Odnosząc się natomiast do stanowiska pełnomocnika strony zmierzającego do poddania kontroli legalności postanowienia wierzyciela z 29.09.2021 r., nr COF.OUR.6373.16863.2020 ŁD.JJ.ZZ 00096806 w przedmiocie zarzutów J.K. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zważyć należy, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym sąd administracyjny nie jest już uprawniony, aby w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie zarzutów zobowiązanego, badać legalność stanowiska wierzyciela, jako wydanego w granicach tej samej sprawy.

Obecne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie wyłącza bowiem możliwości wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powołany przepis został zmieniony z dniem 30.07.2020 r. przez art. 7 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). Od daty tej nowelizacji wspomniany art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Skoro zatem stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów może stać się przedmiotem sądowej kontroli zainicjowanej odrębną skargą, to sprawa zgodności z prawem stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów jest sprawą odrębną od sprawy zgodności z prawem postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Z akt sprawy wynika tymczasem, iż skarżący nie wniósł skargi na ostateczne rozstrzygnięcie wierzyciela z 29 września 2021 r., mimo, że organ pouczył stronę o przysługującym jej prawie, terminie i sposobie złożenia skargi w powyższym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, brak było jakichkolwiek podstaw do objęcia w niniejszym postępowaniu sądową kontrolą legalności przedmiotowego postanowienia Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej z 29.09.2020 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r., nr [...] z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2014 r. do czerwca 2019 r. Z powyższych rozważań wynika konieczność uznania za prawidłowe stanowisko organu egzekucyjnego, że podnoszone przez skarżącego zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. należy uznać za niezasadne, bowiem zostały one uznane za niezasadne przez wierzyciela. Zaznaczyć jedynie należy, iż wierzyciel wypełniając obowiązek ustawowy i stosując się do zaleceń Sądu wynikających z uzasadnienia wyroku wydanego w spr. III SA/Łd 683/20 wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (t.j.

Dz. U. z 2020 r., poz. 1689). Wierzyciel cytując następnie treść wybranych przepisów ustawy stwierdził, że na skarżącym ciążył obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, ponieważ dokonał on rejestracji odbiornika telewizyjnego, a rejestracja jest prawnie skuteczna. Rejestracji ww. odbiornika dokonał pod adresem: ul. C. 10/12 m 23, [...] P. Po zgłoszeniu rejestracji przedmiotowego odbiornika wydana została imienna książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Kolejne książeczki opłat posiadały numery: [...], [...], [...], [...]. Jako dowód dokonania rejestracji odbiornika wierzyciel załączył kserokopię "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" opatrzonego podpisem strony.

Skarżący został zarejestrowany w bazie danych o abonentach i posiada status abonenta zobowiązanego do wnoszenia opłat abonamentowych. Następnie wierzyciel wyjaśnił, że na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, został skarżącemu przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Dowodem tego jest duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z 24.07.2008 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż ww. zawiadomienie zostało przesłane do strony na dane adresowe aktualne w dacie wysłania przedmiotowego zawiadomienia. Wierzyciel wskazał przy tym, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiornika w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiornika przez konkretnego abonenta.

Zatem w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, jako użytkownik odbiornika telewizyjnego był zobowiązany zgłosić ten fakt i po aktualizacji danych adresowych kontynuować opłaty abonamentowe. Natomiast w sytuacji, jeżeli w nowym miejscu zamieszkania skarżący nie używał ww. odbiornika, należało niezwłocznie dopełnić wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika, czego jednak skarżący skutecznie w 2012 roku jak i do chwili obecnej nie dokonał. Zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S. A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny.

Odnosząc się do okoliczności wyrejestrowania przez skarżącego odbiornika w 2012 r. wierzyciel stwierdził, że nie posiada na dzień wydania postanowienia dowodu, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącego formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika, natomiast skarżący takiego dokumentu nie przedstawił. Wierzyciel wyjaśnił, że gdyby skarżący dopełnił formalności wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w 2012 r., powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] J.K., a dokument zarchiwizowany. Podkreślił, że w świetle obowiązujących regulacji prawnych, wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówce pocztowej zmian stanu prawnego oraz faktycznego, należy do obowiązków abonenta. Zdaniem wierzyciela, skoro wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] było okolicznością kluczową dla nieistnienia obowiązku wnoszenia zaległych opłat abonamentowych, to spoczywał na stronie obowiązek - po powstaniu zmiany i zaprzestaniu używania odbiornika - do niezwłocznego dopełnienia wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika i przechowywania dowodu na tę okoliczność, co znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.03.2020 r. sygn. akt I GSK 1518/19, oraz z 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1343/16, a także w wyroku WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/G11020/17. Wobec powyższego, wierzyciel uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony.

Wierzyciel uznał również za bezpodstawny zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Dyrektor COF Poczty Polskiej S. A. wskazał, że Poczta Polska S. A. wypełniła nałożony przez art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek, gdyż 01.07.2019 r. skierowała do strony listem poleconym o numerze R [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie numer UP Z [...], pod adres ul. B. 22/13, [...] P. (który jest aktualnym adresem zameldowania od 7.08.2012 r.). Upomnienie uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 k.p.a. Na potwierdzenie tego wierzyciel przedłożył kserokopię zwróconej korespondencji, która zawierała upomnienie nr UP Z [...] z 01.07.2019 r. Wierzyciel przytoczył treść art. 44 k.p.a. i stwierdził, że aby przewidziane w tym przepisie domniemanie doręczenia było skuteczne, przesyłka zawierająca pismo musi być zaadresowana na prawidłowy adres, co w niniejszej sprawie zostało spełnione.

Zaznaczył przy tym, że brak otrzymania awiza nie może opierać się na samym twierdzeniu, wymaga ono udowodnienia, a co najmniej uprawdopodobnienia, natomiast skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił i nawet nie wskazał, by próbował zainicjować postępowanie reklamacyjne w placówce pocztowej lub w inny sposób wyjaśnić kwestię u operatora pocztowego. Ponieważ przesyłka zawierająca ww. upomnienie przesłana została za elektronicznym potwierdzeniem odbioru, wierzyciel załączył także raport ze zintegrowanego systemu teleinformatycznego, który jest informacją elektroniczną wygenerowaną na podstawie danych przechowywanych w systemie Poczty Polskiej SA. W ocenie wierzyciela, jest to wystarczający dowód dwukrotnego awizowania przesyłki.

Wierzyciel wyjaśnił ponadto, że dokonał dodatkowych ustaleń (w zakresie procedury awizacji przesyłki poleconej R [...], która zawierała upomnienie z 01.07.2019 r. nr UP Z [...]) i otrzymał pisemne wyjaśnienie, datowane na 29.06.2021 r., pracownika Urzędu Pocztowego Pabianice 1, który doręczał ww. przesyłkę z 01.07.2019 r. Natomiast odnosząc się do kwestii dotyczącej rozbieżności w datach zawartych ww. oświadczeniu, gdzie wskazano dzień 05.07.2019 r. jako datę pierwszej awizacji przesyłki poleconej nr [...], a datę drugiej awizacji wskazano 15.02.2019 r. wierzyciel ponownie wystąpił o wyjaśnienie niezgodności w datach dotyczących awizowania przedmiotowej przesyłki. Ponownym oświadczeniem i wyjaśnieniem z 28.09.2021 r. pracownik Urzędu Pocztowego Pabianice 1, który doręczał przesyłkę nr [...] oświadczył, iż na oświadczeniu (datowanym na 29.06.2021 r.). pomylił się wpisując datę drugiej awizacji 15.02.2019 r., zamiast 15.07.2019 r. Na potwierdzenie ww. okoliczności wierzyciel przedłożył oświadczenie wraz z wyjaśnieniem pracownika Urzędu Pocztowego Pabianice 1 z 28.09.2021 r., które stanowi wyjaśnienie do oświadczenia datowanego na 29.06.2021 r. Wierzyciel stwierdził, że z raportu ZST śledzenia przesyłki poleconej nr [...] oraz wyjaśnień pracownika Urzędu Pocztowego Pabianice 1 wynika, że 05.07.2019 r. dokonana była próba doręczenia przedmiotowej przesyłki (numer listu poleconego [...]).

Przesyłki nie udało się doręczyć adresatowi ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, tj. osobie która podjęłaby się oddania przesyłki adresatowi i dlatego w tym dniu, tj. 05.07.2019 r. przesyłka była awizowana, a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, 15.07.2019 r. przesyłka była ponownie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza przesyłka została odesłana do nadawcy 23.07.2019 r. Awizacje dokonane były przez Urząd Pocztowy Pabianice 1, ul. D. 11, [...] P., a zawiadomienia pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata. Z uwagi na powyższe ustalenia, zarzut braku doręczenia skarżącemu upomnienia wierzyciel uznał za niezasadny.

W tych okolicznościach, organ egzekucyjny będąc związanym stanowiskiem Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., działał zgodnie z prawem nie uznając zasadności zarzutów opartych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. tj. nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym oraz niedoręczenia upomnienia. Organ egzekucyjny nie miał kompetencji, by weryfikować poprawność podniesionych przez stronę zarzutów, albowiem jak już wcześniej wskazano był w tym zakresie związany stanowiskiem wierzyciela. Postanowienie Poczty Polskiej S.A. z 29 września 2021 r. jest ostateczne, gdyż nie zostało przez skarżącego zakwestionowane w postępowaniu sądowym.

Końcowo, odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że skarżący kwestionuje istnienie obowiązku uiszczania opłat za abonament podnosząc, że dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV. Zauważyć jednak należy, że zarzuty te dotyczą sfery faktów, których "dysponentem" jest wierzyciel i które przedstawione i omówione zostały w ostatecznym stanowisku wierzyciela. To wierzyciel na podstawie posiadanego materiału dowodowego stwierdza, m.in. czy obowiązek istnieje, czy jest wymagalny. Dlatego ustawodawca zdecydował, iż to wierzyciel, a nie organ egzekucyjny zajmuje stanowisko w przedmiocie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz, że stanowisko to jest wiążące dla organu egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1594/19, LEX nr 3041156). Jeżeli zatem organ egzekucyjny uzyska ostateczne stanowisko wierzyciela, to w świetle art. 34 § 4 u.p.e.a. jest uprawniony do wydania postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych (art. 33 u.p.e.a.), nawet jeżeli postanowienie wierzyciela zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.

Oczywiście, w takiej sytuacji istnieje ryzyko, że uchylenie przez sąd administracyjny postanowienia wierzyciela będzie wiązało się z koniecznością weryfikacji (w odrębnej procedurze) postanowienia organu egzekucyjnego opartego na postanowieniu wierzyciela. Jednak dopóki postanowienie wierzyciela nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego może być podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1464/17, LEX nr 2682720). W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że organ egzekucyjny wydał postanowienie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez skarżącego dotyczących nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielając zarzutów skargi stwierdza, że stanowisko organu egzekucyjnego oraz organu odwoławczego jest prawidłowe, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. bg