Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]., wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 44, oraz w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 190 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164 poz. 13650) oraz w zw. z § 18 ust. 9 regulaminu studiów Uniwersytetu Medycznego w Ł. uchwalonego uchwałą nr 36/2003 Senatu Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia 27 marca 2003 r. oraz art. 123 k.p.a., Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] r. o skreśleniu M. B. z listy studentów, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł.wyjaśnił, że w dniu [...] r. Dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. wydał decyzję o skreśleniu M. B. z listy studentów czwartego roku studiów Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł.z dniem [...] r. Powodem skreślenia ww. z listy studentów było nie zdanie egzaminu komisyjnego z farmakologii. Decyzja Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. o skreśleniu z listy studentów z dnia [..] r. została nadana pocztą w dniu [...] roku na adres wynikający z akt osobowych studenta, tj. [...]. Zgodnie ze znajdującymi się na kopercie pieczęciami przesyłka była awizowana w dniu 21 listopada 2009r. - adnotacja "nie zastano awizowano", następnie w dniu 28 listopada 2008 r. "powtórne awizo", a w dniu 6 grudnia 208 r., opatrzona adnotacją "adresat nie odebrał przesyłki w terminie". W dniu 9 grudnia 2008 r. przesyłka wróciła do urzędu pocztowego miejsca nadania.
Organ II instancji stwierdził, powołując się na treść art. 44 k.p.a., że decyzja o skreśleniu studenta została doręczona adresatowi w dniu 5 grudnia 2008 r., a w konsekwencji termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 19 grudnia 2008 r. W dniu 19 października 2009 r. pełnomocnik M. B. skierował do Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. pismo zawierające wniosek o przywrócenie M. B. statusu studenta na Uniwersytecie Medycznym w Ł., alternatywnie o formalne doręczenie decyzji o skreśleniu go z listy studentów celem odwołania się od przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. M. B. został poinformowany, iż przedmiotowa decyzja o skreśleniu z listy studentów została wydana w dniu [...] r. i skutecznie doręczona na jego adres, w załączeniu przesłano kserokopię przesyłki. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł pełnomocnik M. B. Uzasadniając odwołanie wskazał, iż w jego ocenie decyzja z dnia [...] r. o skreśleniu z listy studentów nie została skutecznie doręczona, gdyż na Dziekanie Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. ciążył obowiązek ustalenia miejsca faktycznego pobytu strony, do której decyzja jest adresowana, tak aby dać możliwości zapoznania się z jej treścią i wniesienia ewentualnego odwołania. Podniósł, iż w czasie nadania decyzji student przebywał w Ł. w akademiku, nie zaś pod adresem: [...].
Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. wskazał, iż nie można podzielić przedstawionej przez pełnomocnika M. B. argumentacji. Wydając decyzję administracyjną o skreśleniu z listy studentów Dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. nie wszczyna postępowania administracyjnego w zaprezentowanym przez pełnomocnika rozumieniu. Ponadto zgodnie z § 9 ustęp 1 i 2 pkt 8 regulaminu studiów Uniwersytetu Medycznego w Ł. uchwalonego uchwałą nr 36/2003 Senatu Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia 27 marca 2003 r. " Do obowiązków studenta należy pełne wykorzystanie możliwości kształcenia się, jakie stwarza mu Uniwersytet oraz postępowanie zgodne z treścią ślubowania i regulaminem studiów (ustęp 1). W szczególności student obowiązany jest do: (...) niezwłocznego informowania dziekanatu o zmianie nazwiska i miejsca zamieszkania (ustęp 2 pkt 8).
Wobec powyższego wbrew prezentowanemu w tym zakresie stanowisku pełnomocnika M.B., to na studencie ciąży obowiązek informowania Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł.o każdorazowej zmianie miejsca zamieszkania. Tymczasem zgodnie z informacjami zawartymi w aktach osobowych studenta, jako adres zamieszkania jak i adres do korespondencji wskazany był: [...]. Ponadto student kierując do Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł.w dniu [...] r. prośbę o wyrażenie zgody na zdawanie egzaminu z patofizjologii w roku akademickim 2008/2009 wskazał jako adres kontaktowy ww. adres, na powyższy adres skierowano również odpowiedź, której skuteczne doręczenie nie jest kwestionowane.
Organ stwierdził, że decyzja została doręczona stronie w dniu 5 grudnia 2008 r., a więc odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 42 oraz 43 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja o skreśleniu z listy studentów z dnia [...] r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 5 grudnia 2008 r. i w związku z powyższym, że termin do wniesienie odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął w dniu 19 grudnia 2008 r., podczas gdy w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie można przyjąć, iż decyzja o skreśleniu z listy studentów z dnia [...]. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 5 grudnia 2008 r.; art. 134 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji o skreśleniu z listy studentów, podczas gdy termin do zaskarżenia tejże decyzji nie rozpoczął swojego biegu w związku ze sprzecznym z przepisami prawa doręczeniem decyzji o skreśleniu z listy studentów; art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że pierwsze pismo organu administracji w sprawie wszczętej z urzędu może zostać uznane za skutecznie doręczone w trybie art. 43 k.p.a., jeżeli doręczenie to odbywa się w miejscu faktycznego pobytu adresata. Obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu dotyczy natomiast stron postępowania, a więc stanowi wymóg zachowania się już po wszczęciu postępowania. Ustalenie właściwego, w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.a. adresu strony postępowania wszczętego z urzędu, należeć będzie więc do organu. Organ posiadał wiadomość o tym, iż decyzja nie została skutecznie odebrana przez M. B. pod adresem, na który była kierowana. Obowiązkiem organu było zatem ustalić faktyczny adres pobytu M. B. tak, aby skutecznie doręczyć mu przedmiotową decyzję i umożliwić odwołanie się od niej. W czasie, w którym próbowano doręczyć M. B. decyzję na adres: [...], przebywał on w Ł. w akademiku Uniwersytetu Medycznego.
Prawo do korzystania z akademika zostało M. B. przydzielone zgodnie z przepisami obowiązującymi na uczelni. Zgodnie zatem z brzmieniem art. 42 § 3 k.p.a. należało doręczyć skarżącemu decyzję o skreśleniu z listy studentów w miejscu jego faktycznego pobytu, tj. akademiku uczelni, tam bowiem organ mógł adresata zastać. Ponadto pełnomocnik podniósł, że skarżący na etapie wnoszenia odwołania był reprezentowany przez pełnomocnika. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Pełnomocnik skarżącego otrzymał za pośrednictwem poczty decyzję o skreśleniu z listy studentów z dnia [...] r. w dniu 18 grudnia 2009 r. Zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 1 stycznia 2010 r. Odwołanie od decyzji wniesione zostało skutecznie w dniu 22 grudnia 2009 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oznacza to, że sąd może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ten ma natomiast prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197).
W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł.jako organu administracji II instancji stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżonemu postanowieniu można postawić skuteczny zarzut sprzeczności z prawem, w rozumieniu art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Zgodnie art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Powyżej powołany przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego (patrz B. Adamiak, J. Borkowski " Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 584).
Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, Lex nr 27060, wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32).
Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (129 § 2 k.p.a.). Rozpoznanie odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia spowodowałoby naruszenie wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Przy czym pamiętać należy, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. A zatem ustalenie daty doręczenia decyzji jest kwestią bardzo istotną.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł.niezasadnie stwierdził, że odwołanie M. B. od decyzji Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...]r. wniesione zostało z uchybieniem terminu. Powyższe twierdzenie organ odwoławczy oparł na znajdującej się w aktach sprawy przesyłce poleconej nr [...], nadanej w dniu 18 listopada 2008 r. w UP Ł. zawierającej decyzję z dnia [...] r., skierowanej do M. B.na adres [...]. Z informacji umieszczonych na kopercie zawierającej powyższą przesyłkę wynika, iż była ona dwukrotnie awizowana (w dniu 21 listopada 2008 r. oraz w dniu 28 listopada 2008 r.), a następnie z uwagi na jej niepodjęcie, po upływie czternastu dni, zwrócona została w dniu 6 grudnia 2008 r. do nadawcy z adnotacją "adresat nie odebrał przesyłki w terminie".
Wskazać należy, że stosownie do treści art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a., a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).
Sąd w niniejszym składzie podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażony w wyroku z dnia 28 lutego 2006 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 528/05, LEX nr 194352, w którym NSA stwierdził, że doręczenie unormowane w tym przepisie zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, to jest dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma nawet wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło. By doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło być uznane za prawnie skuteczne muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w ww. art. 44 k.p.a. Skuteczne zawiadomienie o złożeniu w placówce pocztowej pisma przesłanego za pośrednictwem poczty (awizo) następuje przez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe doręczyciel pocztowy ma obowiązek umieścić zawiadomienie w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 k.p.a. Ponieważ wzmiankowany przepis przewiduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia pisma, co może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej.
Zatem o fakcie tym musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w cyt. art. 44 k.p.a.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie powyższe nie zostało uczynione. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych koperty zawierającej przesyłkę nie wynika, by zawiadomienie wraz z informacją, o której mowa w art. 44 § 2 i § 3 k.p.a., umieszczono w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach jej mieszkania. Na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie ma żadnych informacji o pozostawieniu zawiadomienia w skrzynce pocztowej o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być bowiem wyraźnie zaznaczone na zawiadomieniu, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób dokładnie wskazany w art. 44 k.p.a.
Wobec powyższego, jeżeli nie wiadomo jak działał listonosz, doręczenia nie można uważać za dokonane i nie można też uznać, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia odwołania. Urzędowego stwierdzenia sposobu doręczenia nie mogą zastąpić wzmianki o awizowaniu przesyłki. Tym samym błędnie organ administracji uznał, że liczenie terminu do wniesienia odwołania powinno nastąpić od upływu 14 dnia od daty pierwszego awizowania.
Za nieuzasadniony natomiast uznać należy zarzut skargi dotyczący skierowania przez organ decyzji z dnia [...] r. o skreśleniu z listy studentów na niewłaściwy adres. Zgodnie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów (Dz.U. Nr 224, poz. 1634 ze zm.), uczelnia zakłada teczkę akt osobowych studenta, w której przechowuje się dokumenty wymagane od kandydata na studia w tym: b) ankietę osobową, zawierającą imię (imiona) i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, nr PESEL, a w przypadku jego braku inny numer ewidencyjny, adres zamieszkania z określeniem rodzaju miejscowości (miasto/wieś), adres do korespondencji oraz informację o podstawowym źródle utrzymania rodziny kandydata na studia. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych kwestionariusza wynika, że skarżący podał adres stałego zameldowania oraz adres do korespondencji: [...]. W aktach brak jest dokumentu informującego Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. o zmianie ww. adresów.
Ponadto dodać należy, iż z akt wynika, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego adwokatowi P. M. wpłynęło do Kancelarii Głównej Uniwersytetu Medycznego w Ł. w dniu [...] r. Wprawdzie pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże pełnomocnik powinien być zawiadomiony o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich na równi ze stroną od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie doręczenie pełnomocnictwa nastąpiło prawie rok po wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia [...] r. i po skierowaniu jej do strony, a zatem brak było podstaw do uznania, że doszło do pominięcia pełnomocnika przy doręczaniu korespondencji.
Pełnomocnik skarżącego podał w skardze, że decyzja z dnia [...] roku o skreśleniu M. B. z listy studentów została mu doręczona w dniu 18 grudnia 2009 r., zaś odwołanie wniósł w dniu 22 grudnia 2009 r. Brak jest w aktach dokumentu potwierdzającego powyższe doręczenie. Ponadto w uzasadnieniu postanowienia organ wykropkował datę wniesienia przez pełnomocnika odwołania. Zauważyć też należy, że w aktach znajdują się dwa postanowienia Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. z tej samej daty, tj. z dnia 18 stycznia 2010 r., w uzasadnieniu których organ różnie określił datę doręczenia decyzji: 5 grudnia 2008 r. oraz 12 lutego 2010 r.
Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 oraz 44 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 powyższej ustawy. Na podstawie art. 225 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie skarżącemu kwoty nadpłaconego wpisu.
Stosownie art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł., ponownie prowadząc postępowanie administracyjne, powinien po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dotyczącego sposobu pozostawienia awiza, dokonać ponownego ustalenia kwestii dochowania przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania, licząc ten termin, w zależności od ustaleń, albo przy zastosowaniu instytucji doręczenia zastępczego, jeżeli okaże się, że awizo pozostawiono w sposób wskazany w art. 44 § 4 k.p.a., albo od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego i stosownie do tego wydać orzeczenie w sprawie.
t.p.