Uzasadnienie
III SA/Łd 335/07
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. zwolnił J. P.ze Służby Więziennej z powodu wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, z wypłatą 50% odprawy pieniężnej za 7 lat 3 miesiące i 17 dni służby, w wysokości [...]
Uzasadniając decyzję Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. wskazał, iż orzeczeniem z dnia [...] wymierzona została J. P. kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. Kara ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Stosownie zaś do art. 39 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia ze służby.
Równocześnie Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. przyznał J. P. odprawę w wysokości [...], biorąc po uwagę jego staż pracy i uposażenie zasadnicze w wysokości [...].
Ponadto Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, uznając, iż dobro służby – jako interes społeczny – tego wymaga.
Od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] J. P. wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Strona stwierdziła, iż brak było wystarczających podstaw do wydania decyzji o zwolnieniu. Podniosła, iż nie może być wystarczającym argumentem zwolnienia ze służby powoływanie się na nałożoną karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Należałoby brać bowiem pod uwagę argumenty dotyczące słuszności wymierzenia tej kary.
J. P. zwrócił również uwagę, iż nadanie decyzji o zwolnieniu go ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności pozbawione jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Powołanie się na ogólnikową formułę dobra społecznego nie czyni zadość wymaganiom stawianym decyzjom administracyjnym.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, iż art. 39 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, iż funkcjonariusza zwalnia się ze służby z powodu wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W stosunku do funkcjonariuszy Służby Więziennej szczegółowe zasady przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego są uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwość z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 135, poz. 634 ze zm.). W myśl § 55 ww. aktu prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej podlega niezwłocznemu wykonaniu. Stosownie zaś do § 58 ust. 1 pkt 7 wykonanie kary polega na wydaniu decyzji personalnej o zwolnieniu ze służby – w razie wymierzenia kary wydalenia ze służby.
Odnosząc się zaś do zarzutu braku uzasadnienia nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy stwierdził, iż pozostawienie w służbie funkcjonariusza, któremu wymierzono prawomocnie karę dyscyplinarną wydalenia ze służby pozostawałoby w sprzeczności z interesem społecznym.
Na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożył J. P., wnosząc o jej uchylenie.
Skarżący podniósł, iż w stosunku do wagi jego przewinienia, którego się nie wypiera, zwolnienie go ze służby jest karą nadmierną i niweczy poczucie przywiązania do służby, wieloletnią lojalność i dyspozycyjność. Także podnoszona już wcześniej przez niego okoliczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest wyłącznie wynikiem użycia przez zwierzchników władzy, a nie opiera się na prawnych podstawach.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, stanowiącej przesłankę wydania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie.
Pismem procesowym z dnia 22 maja 2007 r. pełnomocnik organu administracji poinformował, iż Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. uchylił w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] oraz wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Na rozprawie w dniu 30 maja 2007 r. skarżący, z uwagi na uchylenie przez organ zaskarżonej decyzji, cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu J. P. skutecznie cofnął skargę. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania, iż cofnięcie było niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, na mocy przepisu art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.