Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...), (...) Wojewoda Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., oraz art. 2 ust. 1 pkt 9, pkt 25, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 48 ust. 1 pkt 2, ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 645 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1189), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania B. D. prawa do dodatku aktywizacyjnego.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. przyznał B. D. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 22 lipca 2016r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy na okres 365 dni, tj. od dnia 22 lipca 2016r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku.
Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. pozbawił B. D. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 19 września 2016r. w związku z podjęciem przez stronę zatrudnienia w A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. na czas określony, tj. od dnia 19 września 2016r. do dnia 30 września 2016r.
W dniu 19 września 2016r. B. D. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z uwagi na podjęcie zatrudnienia. Do wniosku załączył umowę o pracę na czas określony zawartą w dniu 16 września 2016r. na okres od dnia 19 września 2016r. do dnia 30 września 2016r.
Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. przyznał B. D. dodatek aktywizacyjny na okres od dnia 19 września 2016r. do dnia 30 września 2016r.
W dniu 7 listopada 2016r. B. D. przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. kolejną umowę o pracę zawartą w dniu 6 października 2016r. z A Spółką z o.o. na czas określony od dnia 6 października 2016r. do dnia 31 grudnia 2016r.
Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania B.D. prawa do dodatku aktywizacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z uwagi na przerwę w zatrudnieniu od dnia 1 października 2016r. do dnia 5 października 2016r. dalsze prawo do dodatku aktywizacyjnego nie przysługuje.
Od powyższej decyzji B. D. złożył odwołanie, w którym kwestionując zasadność rozstrzygnięcia podkreślił, że w czasie przerwy pomiędzy umowami wykonywał wstępne badania lekarskie i nie mógł zarejestrować się jako osoba bezrobotna. Wniósł o przyznanie prawa do dodatku aktywizacyjnego.
Wojewoda Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 i art. 48 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli:
- - w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę,
- - z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.
Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 43 powołanej ustawy, pod pojęciem "zatrudnienia" należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Z kolei pod pojęciem "pracodawcy" należy rozumieć jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika (art. 2 ust. 1 pkt 25 ustawy).
Zgodnie natomiast z treścią § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do:
- 1) ostatniego dnia przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust.1 pkt 1 ustawy;
- 2) ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek (art. 48 ust. 3 ustawy).
Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem uzyskania prawa do dodatku aktywizacyjnego jest podjęcie przez osobę bezrobotną, posiadającą prawo do zasiłku, samodzielnie lub w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Uprawnienia do dodatku aktywizacyjnego uzależnione są od spełnienia warunków określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz aktu wykonawczego do ustawy. Powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie ma możliwości odstąpienia od zasad w nich zawartych. Dodatek aktywizacyjny przyznawany jest w drodze decyzji administracyjnej (jednej lub wydawanej co miesiąc za dany okres) na okres, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek, jeżeli podejmie pracę w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy lub na połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek, jeżeli podejmie zatrudnienie z własnej inicjatywy.
Z akt sprawy wynika, że B. D. dokonał rejestracji w PUP w Ł. w dniu 22 lipca 2016r., uzyskując z tym dniem status osoby bezrobotnej. Prawo do zasiłku dla bezrobotnego skarżący nabył od dnia 22 lipca 2016r. na okres 365 dni tj. do dnia 21 lipca 2017r. pod warunkiem, że nie zaistnieją okoliczności powodujące jego utratę. W dniu 16 września 2016r. B. D. zawarł z A Spółką z o.o. z siedzibą w Ł. umowę o pracę na czas określony od dnia 19 września 2016r. do dnia 30 września 2016r. Z tego powodu Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia (...) pozbawił B. D. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 19 września 2016r. B. D. uzyskał prawo do dodatku aktywizacyjnego od dnia 19 września 2016r. do dnia 30 września 2016r. w związku z podjęciem z własnej inicjatywy zatrudnienia w Spółce A. Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania B. D. prawa do dodatku aktywizacyjnego na kolejny okres z uwagi na podjęcie zatrudnienia w A Sp. z o.o. dopiero od dnia 6 października 2016r.
Z powodu ustania zatrudnienia w firmie A Sp. z o.o. w dniu 30 września 2016r. i podjęcia kolejnego zatrudnienia dopiero od dnia 6 października 2016r. oraz niedokonania w tym czasie rejestracji jako osoba bezrobotna, tj. między okresami zatrudnienia, dodatek aktywizacyjny mógł przysługiwać skarżącemu tylko do dnia 30 września 2016r. włącznie.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne, zdaniem Wojewody Ł. brak było podstaw prawnych, aby kontynuować wypłatę dodatku aktywizacyjnego po ustaniu umowy o pracę zawartej w dniu 16 września 2016r., tj. po dniu 30 września 2016r. Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że skarżący podjął kolejne zatrudnienie dopiero od dnia 6 października 2016r., natomiast w momencie podjęcia zatrudnienia skarżący nie był już osobą bezrobotną, posiadającą prawo do zasiłku. Kontynuacja pobierania dodatku jest możliwa w sytuacji, gdy dana osoba z prawem do dodatku aktywizacyjnego podejmuje kolejną pracę bez dnia przerwy (lub gdy przerwa przypada na dni wolne od pracy).
Organ odwoławczy podkreślił, że dodatek przysługuje od dnia złożenia wniosku, po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i może być wypłacony wyłącznie w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej. Wypłata dodatku aktywizacyjnego nie występuje natomiast po ustaniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wniosek o dodatek aktywizacyjny można złożyć w każdym okresie trwania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Nie ma natomiast prawnych możliwości przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego wstecz, lub za okres po ustaniu zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej. W przypadku zawarcia kolejnych umów o pracę lub umów zlecenia bez dnia przerwy przyjmuje się, że jest to kontynuacja poprzedniego zatrudnienia i dodatek aktywizacyjny jest wypłacany do wyczerpania okresu jego przysługiwania. Okres przysługiwania dodatku liczy się od dnia złożenia pierwszego wniosku o dodatek, w związku z podjęciem pierwszego zatrudnienia.
Praca jest kontynuowana w przypadku, kiedy przerwa w zatrudnieniu wypadła w dni świąteczne lub wolne od pracy, jednakże pod warunkiem, że wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego złożony był podczas trwania pierwszej umowy. Dla powstania prawa do dodatku aktywizacyjnego nie ma znaczenia, czy praca jest kontynuowana u tego samego pracodawcy, czy też osoba podejmie pracę u kolejnego pracodawcy, z zachowaniem ciągłości. Jeżeli zaś między umowami występuje przerwa, chociażby jeden dzień, nie ma podstaw prawnych do kontynuowania wypłaty dodatku aktywizacyjnego. W przerwie między zatrudnieniem, bądź wykonywaniem pracy w ramach umowy zlecenia można dokonać rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnego i w związku z podjęciem kolejnej pracy złożyć nowy wniosek o przyznanie prawa do dodatku aktywizacyjnego. Za taką wykładnią przepisów, zdaniem Wojewody Ł. przemawia jednoznaczna treść art. 48 ustawy, z którego wynika, że prawo do dodatku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli podjął zatrudnienie.
Organ odwoławczy podkreślił również, że strona została pouczona o zasadach nabycia prawa do dodatku aktywizacyjnego. "Informacja o prawach i obowiązkach" z dnia 22 lipca 2016r. została własnoręcznie podpisana przez skarżącego w dniu 22 lipca 2016r., a pouczenie zawarte we wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z dnia 19 września 2016r. jest zgodne z art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto w dniu 19 września 2016r. skarżący oświadczył, że został poinformowany o możliwości skorzystania z dodatku aktywizacyjnego.
Również w pouczeniu zawartym we wniosku o przyznanie prawa do dodatku aktywizacyjnego, którego przyjęcie do wiadomości potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 19 września 2016r. organ wyraźnie wskazał, że dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku, gdy pomiędzy poszczególnymi umowami jest przerwa, obejmująca dzień powszedni i dana osoba nie zarejestrowała się w PUP w czasie tej przerwy.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegającego na przyjęciu, że z uwagi na przerwę w zatrudnieniu od dnia 1 października 2016r. do dnia 5 października 2016r. dalsze prawo do dodatku aktywizacyjnego nie przysługuje, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 512 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Ł. z dnia (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) o odmowie przyznania skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego.
Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 645 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1189).
Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Stosownie natomiast do treści art. 48 ust. 3 ustawy, w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek.
Z cyt. powyżej przepisu wynika, że przesłankami nabycia prawa do dodatku aktywizacyjnego w ujęciu art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy jest:
- - posiadanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz
- - podjęcie przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Dodatkowo w art. 48 ust. 4 ustawy, określone zostały enumeratywnie przypadki, w których dodatek aktywizacyjny nie przysługuje. Ma to miejsce w sytuacji:
- 1) skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1;
- 2) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny;
- 3) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego;
- 4) przebywania na urlopie bezpłatnym.
W art. 83 ustawy, zawarta została delegacja do wydania aktu wykonawczego określającego między innymi szczegółowy tryb przyznawania dodatku aktywizacyjnego. W oparciu o wskazane upoważnienie Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego. Należy jednak podkreślić, że przepisy rozporządzenia nie mogą być interpretowane jako dopełnienie przesłanek regulujących samo prawo do dodatku aktywizacyjnego. Materialne przesłanki prawa do dodatku aktywizacyjnego, określa ustawa, a rozporządzenie reguluje jedynie tryb przyznawania omawianego świadczenia, czyli kwestie związane z postępowaniem w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Zgodnie z § 4 pkt 2 rozporządzenia, starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Opierając na powyższych regulacjach prawnych Wojewoda Ł. odmówił w rozpoznawanej sprawie przyznania skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 1 października 2016r. z uwagi na przerwę w zatrudnieniu, która miała miejsce w okresie od dnia 1 października 2016r. do dnia 5 października 2016r.
Z akt sprawy wynika, że skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu 22 lipca 2016r. i z tym dniem uzyskał również prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres 365 dni, tj. do dnia 21 lipca 2017r. pod warunkiem, że nie zaistnieją okoliczności powodujące jego utratę. W dniu 16 września 2016r. skarżący zawarł z A Spółką z o.o. z siedzibą w Ł. umowę o pracę na czas określony, tj. od dnia 19 września 2016r. do dnia 30 września 2016r., a w dniu 19 września 2016r. złożył wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego w związku z podjęciem zatrudnienia. Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 19 września 2016r.
Natomiast decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. przyznał skarżącemu prawo do dodatku aktywizacyjnego ma okres od dnia 19 września 2016r. do dnia 30 września 2016r. w związku z podjęciem z własnej inicjatywy zatrudnienia w spółce A. W dniu 7 listopada 2016r. skarżący przedłożył w PUP w Ł. kolejną umowę o pracę zawartą w dniu 6 października 2016r. na czas określony, tj. od dnia 6 października 2016r. do dnia 31 grudnia 2016r. ze spółką A. Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego na kolejny okres z uwagi na przerwę w zatrudnieniu, która miała miejsce w okresie od dnia 1 października 2016r. do dnia 5 października 2016r. Organ uznał, że z powodu ustania zatrudnienia w spółce A w dniu 30 września 2016r. i podjęcia kolejnego zatrudnienia dopiero od dnia 6 października 2016r. oraz niedokonania w tym czasie rejestracji jako osoba bezrobotna, tj. między okresami zatrudnienia, dodatek aktywizacyjny mógł przysługiwać skarżącemu tylko do dnia 30 września 2016r. włącznie.
Zdaniem organ kontynuacja prawa do pobierania dodatku aktywizacyjnego jest możliwa jedynie wówczas, gdy dana podejmie kolejne zatrudnienie lub inną pracę zarobkową bez dnia przerwy lub gdy przerwa przypada na dni wolne od pracy.
Z powyższym stanowiskiem organów nie można się zgodzić.
Niewątpliwie instytucja dodatku aktywizacyjnego ma na celu wspieranie rynku pracy, w szczególności osób bezrobotnych, które z własnej inicjatywy podejmują zatrudnienie rezygnując z przysługujących im uprawnień z tytułu bezrobocia. Istotą dodatku aktywizacyjnego jest to, że zawsze przyznawany jest osobie, która już utraciła status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia. Nie jest to zatem instytucja nierozerwalnie związana z posiadaniem statusu bezrobotnego, gdyż wówczas nie można byłoby jej stosować wobec osób podejmujących zatrudnienie. Warunkiem wymaganym do przyznania dodatku jest jedynie uprzednie posiadanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku.
Skarżący warunek ten spełnił, jak również podjął zatrudnienie z własnej inicjatywy. Argumentacja organów obu instancji, że w momencie podjęcia kolejnego zatrudnienia skarżący nie był już bezrobotny, jest nielogiczna. Przy takim rozumowaniu brak byłoby podstaw do przyznania komukolwiek prawa do rozpatrywanego dodatku, skoro prawo do niego przysługuje bezrobotnemu, który podjął zatrudnienie. Innymi słowy rzecz ujmując, art. 48 ust. 1 pkt 2 reguluje prawo do dodatku aktywizacyjnego w stosunku do osoby, która faktycznie podjęła zatrudnienie (z własnej inicjatywy), a zatem zawsze w chwili składania udokumentowanego zaświadczenia wystawionego w celu ustalenia prawa do dodatku aktywizacyjnego i jego wysokości, strona – uprzednio bezrobotny - będzie już osobą zatrudnioną.
Dodatek aktywizacyjny służy złagodzeniu skutków podjęcia przez bezrobotnego pracy w okolicznościach, w których instytucje kodeksu pracy nie dają i nie mogą dostarczyć dostatecznej ochrony. Fakt zawarcia wielu kolejnych, krótkoterminowych umów o pracę, świadczy o braku możliwości zatrudnienia skarżącego na okres dłuższy i sam w sobie zawiera ryzyko przerw w zatrudnieniu. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień skarżącego, w czasie przerwy pomiędzy zawartymi umowami o pracę, tj. od dnia 3 do 5 października 2016r. (ponieważ dzień 1 i 2 października 2016r. przypadał na dni wolne od pracy) wykonywał badania lekarskie w celu kontynowania zatrudnienia w spółce A. Należy zauważyć, że ustawodawca w powołanym przepisie art. 48 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wymaga nieprzerwanego zatrudnienia, lecz podjęcia go i wykonywania z własnej inicjatywy bezrobotnego. Skarżący wykonywał pracę u jednego pracodawcy, a przerwy wynikały nie z jego woli i inicjatywy, lecz z charakteru podjętego zatrudnienia.
"Zatrudnienie lub inną pracę zarobkową" w rozumieniu przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy należy rozumieć szeroko. W pojęciach tych mieści się każda praca podjęta przez bezrobotnego z jego własnej inicjatywy w okresie prawa do zasiłku. Przepis nie rozróżnia ilości zatrudnień, które można podjąć. Każde kolejne zatrudnienie osoby bezrobotnej z własnej inicjatywy, po przyznaniu dodatku akwizycyjnego, należy traktować jako kontynuację zatrudnienia pierwotnego. Istotne jest tylko to, aby osoba otrzymująca dodatek akwizycyjny w przypadku zmiany zatrudnienia informowała organ o tym fakcie i odpowiednio dokumentowała taką okoliczność, gdyż ma to istotne znaczenie dla dalszego prawa do wypłacania świadczenia.
W tych okolicznościach brak było podstaw do przyjęcia rozszerzającej interpretacji powołanych przepisów w sposób ograniczający uprawnienia bezrobotnego podejmującego aktywność zawodową. Przyjęcie, że w okresie przerwy w zatrudnieniu, w której skarżący, aby móc otrzymać dodatek aktywizacyjny winien ponownie uzyskać status bezrobotnego (i prawo do zasiłku) jest interpretacją przepisów regulujących kwestie dodatku aktywizacyjnego, tj. art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, sprzeczną z celem tej instytucji i wykluczającą pełnienie funkcji aktywizacyjnej w stosunku do osoby bezrobotnej.
Wskazać także należy, że w sytuacji gdyby skarżący faktycznie w okresie od dnia 3 do dnia 5 października 2016r. zarejestrował się w urzędzie pracy, jako osoba bezrobotna, to w związku z podjęciem od dnia 6 października 2016r. zatrudnienia u tego samego pracodawcy, zostałaby wyczerpana negatywna przesłanka do przyznania dodatku aktywizacyjnego, o której mowa w art. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Z uwagi zatem na naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
Rozpatrując ponownie sprawę organy powinny uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię powołanych przepisów prawa i zastosować ją w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie.
B.K.