Uzasadnienie
III SA/Łd 344/16
W. P. (dalej wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] (znak [...]) w przedmiocie określenia wysokości uznanej a nieprzekazanej kwoty z tytułu zajęcia wierzytelności.
W dniu 18 maja 2016 r. strona uiściła – w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi – żądany wpis w kwocie 100 zł, a następnie 6 lipca 2016 r. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnianiem w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – wyrokiem z 5 lipca 2016 r. – oddalił skargę. Po otrzymaniu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem wnioskodawca sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając formularz "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości – właścicielem domu, w którym zamieszkuje skarżący pozostaje jego żona. Na dochody gospodarstwa domowego składają się wynagrodzenia skarżącego i jego żony z tytułu umów o pracę w wysokości odpowiednio 1.355,69 zł i 2.970,34 zł. Wnioskodawca, zgodnie z przedłożonym oświadczeniem, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W uzasadnianiu wniosku szczegółowo wyliczył też miesięczne koszty utrzymania wskazując, iż wynoszą one ok. 1.800 zł, w tym m.in. opłaty za media – 325 zł, koszty leczenia i rehabilitacji – 165 zł, koszty ogrzewania – 680 zł, kredyt mieszkaniowy – 190 zł.
Powyższe dane znalazły potwierdzenie w przedłożonych na wezwanie referendarza dokumentach, w tym zeznaniach PIT-37, fakturach i rachunkach za opłacane usługi oraz wyciągach z kont bankowych.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania pomocy. Oznacza to, że jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że nie jest w stanie ponieść takich kosztów. Zauważyć przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W niniejszej sprawie istotne dla podejmowanego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że skarżący wspólnie z żoną posiadają stałe dochody z tytułu wynagrodzenia z umów o pracę w kwocie łącznej 4.326 zł.
Istotne jest także, że wnioskodawca uiścił już wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnianiem, a zatem w chwili obecnej jedyny ewentualny koszt do poniesienie którego byłby zobligowany dotyczyłby wpisu za skargę kasacyjną w kwocie 100 zł. Zatem we wskazanej sytuacji finansowej, mając na uwadze, iż ponoszone wcześniej koszty – rozłożone w czasie – nie spowodowały uszczerbku w majątku wnioskodawcy i był on w stanie je ponieść uznać należało, że wnioskodawca nie może zasłaniać się argumentem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (przesłanka z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, referendarz zważył co następuje.
W świetle przedstawionych powyżej informacji o stanie majątkowym wnioskodawcy – wysokości osiąganego dochodu, mając też na uwadze, że poniósł on już koszty wpisu od skargi, opłaty kancelaryjnej oraz został zobligowany do pokrycia ewentualnych przyszłych kosztów sądowych w niniejszej sprawie (wpis od skargi kasacyjnej), mając także na uwadze wysokość bieżących zobowiązań skarżącego, które wynoszą ok. 1.800 zł miesięcznie (w tym m.in. opłaty za media – 325 zł, koszty leczenia i rehabilitacji – 165 zł, koszty ogrzewania – 680 zł, kredyt mieszkaniowy – 190 zł) w ocenie referendarza, nie będzie on już w stanie ponieść dodatkowych kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w sprawie.
W ocenie referendarza, nie można w tej sytuacji wymagać od strony skarżącej poniesienia jeszcze tych dodatkowych kosztów postępowania związanych z zastępstwem procesowym, mogłyby one albowiem stanowić trudne do udźwignięcia obciążenie budżetu domowego wnioskodawcy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 2 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak postanowieniu.
R.A.