Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 5 września 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 346/24

Metryka

Sąd
Dnia 5 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III
Skład
Sędzia WSA Anna Dębowska przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 5 września 2024 roku na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy ze skargi R. Spółki jawnej z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 marca 2024 roku nr BP.501.1311.2023.0949.OL14.543796 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego

Sentencja

postanawia:

  1. 1. stwierdzić swą niewłaściwość;
  2. 2. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku jako właściwemu miejscowo. d.j.

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 19 marca 2024 r., nr BP.501.1311.2023.0949.OL14.543796 utrzymał w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 25 kwietnia 2023 r., nr WITD.DI.0152.XIV0477/18/23 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł na R. Spółkę jawną z siedzibą w L. za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady w sposób umożliwiający rozprzestrzenianie się odpadów poza środki transportu oraz nieograniczający do minimum uciążliwości zapachowej.

W decyzji z 19 marca 2024 r. organ drugiej instancji pouczył R. Spółkę jawną z siedzibą w L. o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, którą można wnieść za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie.

Zgodnie z tym pouczeniem skarżąca wniosła za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję z 19 marca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Organ administracji przekazał powyższą skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Jednakże stosownie do art. 13 § 3 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.

W oparciu o art. 13 § 3 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 788), powoływanym dalej jako "rozporządzenie z 18 kwietnia 2011 r.", przekazał rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731) wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę (§ 1). Rozporządzenie to weszło w życie 30 maja 2011 r. (§ 3).

W niniejszej sprawie skarżąca ma swą siedzibę w województwie podlaskim, powiecie suwalskim, gminie R., miejscowości L., kod pocztowy [...], co wynika z akt sprawy (tj. potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO – wydruku z 9 stycznia 2023 r., licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...], protokołu kontroli drogowej z 9 stycznia 2023 r., Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej, decyzji organów obu instancji oraz dowodów doręczeń skarżącej pism w toku postępowania administracyjnego). Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym.

Dla obszaru województwa podlaskiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, o czym stanowi § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 785), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z 25 kwietnia 2003 r.". Zgodnie zaś z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Wobec tego, na mocy art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z § 1 rozporządzenia z 18 kwietnia 2011 r. i § 1 pkt 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2003 r., sprawę należało przekazać miejscowo właściwemu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Okoliczność, że organ administracji w zaskarżonej decyzji błędnie pouczył skarżącą o tym, że przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a następnie skargę tę błędnie przekazał do tego sądu, nie ma żadnego znaczenia i nie może wpłynąć na zmianę właściwości sądu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z § 1 rozporządzenia z 18 kwietnia 2011 r. i § 1 pkt 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2003 r., orzekł jak w postanowieniu.

d.j.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.