Uzasadnienie
III SA/Łd 349/18
A. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...]. (znak[..]) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
W toku postępowania skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwojgiem pełnoletnich dzieci. Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 216 m2 oraz działki o powierzchni 900 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Skarżący jest osobą bezrobotną, a na dochody gospodarstwa domowego, zgodnie z oświadczeniem strony, składają się dochody żony w kwocie 1.824,83 zł. Jeden z synów nie osiąga żadnych dochodów – uczy się, drugi prowadzi osobne gospodarstwo domowe. Skarżący nadmienił, że ponosi bieżące koszty związane utrzymaniem mieszkania, które wyliczył na ok. 500 zł. Do wniosku załączył zeznanie podatkowe – składane wspólnie z żoną, które potwierdziło dane finansowe podane w formularzu.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek, referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że na dochody w gospodarstwie domowym skarżącego – w skład którego oprócz skarżącego wchodzą jego żona i syn (drugi z synów prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe) - zamykają się kwotą ok. 1.800 zł, co daje ok. 600 zł na osobę.
Skarżący nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych. Istotne jest też, że skarżący ponosi bieżące koszty związane utrzymaniem domu, które zajmuje wspólnie z rodziną oraz ponosi koszty leków i leczenia w związku ze zdiagnozowanymi chorobami.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w części (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.