Uzasadnienie
Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania J. G. od decyzji Starosty Powiatu Z. w dniu [...] nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego, decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, że J. G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. dnia [...]. Decyzją Starosty Powiatu Z. z dnia [...] nr [...] przyznano J. G. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji i prawo do zasiłku od dnia 16 stycznia 2002 roku, na okres 6 miesięcy, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności, powodujące jego utratę. Okoliczność taka nastąpiła w związku z podjęciem przez J. G., od dnia [...] zatrudnienia w Zakładzie Remontowo – Budowlanym, A w Z. i decyzją Starosty Powiatu Z. z dnia [...] nr [...] orzeczono utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...].
Po ustaniu zatrudnienia (31 grudnia 2002 roku) J. G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. dnia 6 stycznia 2003 roku i uzyskał, z tym dniem, status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku od dnia 7 stycznia 2003 roku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego (vide: decyzja Starosty Powiatu Z. z dnia [...] nr [...]).
J. G. podjął kolejne zatrudnienie w Zakładzie Remontowo – Budowlanym, A w Z. od dnia 16 kwietnia 2003 roku. Powyższa okoliczność stanowiła podstawę orzeczenia utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 16 kwietnia 2003 roku (vide: decyzja Starosty Powiatu Z. z dnia [...] nr [...]). Po ustaniu zatrudnienia (30 listopada 2003r.) J. G. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w dniu 1 grudnia 2003 roku.
Decyzją Starosty Z. z dnia [...] nr [...] przyznano J. G. status osoby bezrobotnej z dniem 1 grudnia 2003r. oraz prawo do zasiłku za okres uzupełniający do 6 miesięcy od dnia 2 grudnia 2003 roku i jednocześnie odmówiono przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 grudnia 2003 roku.
Od decyzji J. G. złożył odwołanie, w którym zaznaczył, że w dniu złożenia wniosku o świadczenie przedemerytalne spełnił warunki do jego nabycia jednakże uzyskał prawo do zasiłku dla bezrobotnych, na okres uzupełniający do 6 miesięcy, tj. na 8 dni. Ponadto wskazał na trudną sytuację materialną swojej rodziny.
Z akt sprawy wynika, że odwołujący się nabył, od dnia 6 stycznia 2002 roku prawo do zasiłku od dnia [...] z powodu podjęcia zatrudnienia, na okres krótszy niż 365 dni. Do Powiatowego Urzędu Pracy w Z., J. G. zgłosił się w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, nabywając prawo do zasiłku na okres uzupełniający, stosownie do treści przepisu art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Analogiczna sytuacja ma również miejsce po rejestracji J. G. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. w dniu 1 grudnia 2003 roku, gdzie zgłosił się w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia w Zakładzie Remontowo – Budowlanym, A w Z. (30.11.2003r.), dlatego nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie przepisu art. 25 ust.11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na okres uzupełniający do 6 miesięcy.
Zgodnie bowiem z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą dniu 19 czerwca 2000r. (sygn. akt OPS 9/00) bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku, stosownie do dyspozycji art. 25 ust.11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W opisanej sytuacji nie ma możliwości przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, bowiem wcześniej nabyte prawo do zasiłku dla bezrobotnych winno być wyczerpane w całości, niezależnie od tego, czy zostały spełnione przesłanki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Skoro w dniu 16 stycznia 2002 roku J. G. nabył prawo do zasiłku, na okres 6 miesięcy, a okresy pobranego przez niego zasiłku wynoszą:
- - od 6 stycznia 2002 roku do 1 kwietnia 2002 roku tj. 76 dni;
- - od 7 stycznia 2003 roku do 15 kwietnia 2003 roku tj. 99 dni;
to zasadnie, decyzją Starosty Powiatu Z. z dnia [...] roku nr [...], przyznano bezrobotnemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający, a jednocześnie odmówiono przyznania świadczenia przedemerytalnego.
J. G. w skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o przyznanie świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu powołał się na swój wiek i trudną sytuacją materialną.
Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1§1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Po myśli §2 tegoż artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
To zaś oznacza, że sąd Administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Nie orzeka o przyznaniu bądź o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego.
Zgodnie z art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tej sprawie organy administracyjne naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego w sposób określony w art. 145§1 pkt 1 lit. A i c p.p.s.a.
Zgodnie z art.37k ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U z 2003 r. Nr 58, poz.514/ w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.
Sporna pozostaje okoliczność, czy w świetle art.37k cyt. ustawy można było uznać, że skarżącej przysługiwało w dacie rejestracji prawo do zasiłku. Zdaniem organu odwoławczego posiadane prawo do zasiłku na okres uzupełniający nie jest tożsame z prawem do zasiłku na nowy pełny okres zasiłkowy.
Organ wyjaśnia tę interpretację powołując się na stanowisko zawarte w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. OPS 9/00 (ONSA z 2001 r. nr 1, poz.5).
W uchwale tej Sąd stwierdził, że: "Bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej /kolejnej/ rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku stosownie do dyspozycji art.25 ust.11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U z 1997 r. Nr 25, poz.128 ze zm./".
Uchwala ta dotyczyła więc innego stanu faktycznego i prawnego. Ani w tej uchwale, ani w jej uzasadnieniu nie został rozstrzygnięty problem dotyczący skarżącego. Powoływanie się zatem przez organ na uchwałę bez wskazania konkretnej treści, z której organ wywodzi przedstawioną interpretację przepisu ustawy w celu oceny sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej jest w tym przypadku niezasadne.
Zdaniem Sądu w tym składzie - skarżący w dniu ponownej rejestracji to jest w dniu 3 grudnia 2003 r. posiadała prawo do zasiłku wynikające z art.25 ust.11 cyt. ustawy zgodnie z którym - bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust.8.
Fakt, iż jest to prawo do zasiłku na czas skrócony nie ma w przypadku skarżącego znaczenia, gdyż w tej sprawie posiadanie prawa do zasiłku jest jedną z koniecznych przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, stanowi zatem źródło powstania innego prawa i samo jego zaistnienie powoduje spełnienie tej przesłanki.
Należy przy tym zauważyć, iż ustawodawca w cytowanej ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dokonuje rozróżnienia prawa do zasiłku na okres pełny i skrócony jedynie dla celów zasiłku dla bezrobotnych. Brak natomiast w ustawie takiego rozróżnienia w przypadku gdy prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest źródłem powstania innego prawa.
Skoro zatem w takim przypadku tego rozróżnienia nie ma, należy przyjąć, iż prawo do zasiłku wynikające z cyt. art.25 ust.11 ustawy stanowi spełnienie przesłanki wymaganej przepisem art.37j ustawy.
Podkreślić jednocześnie należy, iż przepisy ustawy określają sytuację prawną osób bezrobotnych. Z tych przepisów osoby te wywodzą swoje uprawnienia będąc często w trudnej sytuacji życiowej. Przepis prawa zatem winien być tak skonstruowany, aby bezrobotni mogli być świadomi swoich praw wynikających z ustawy.
Nie można zastępować przepisu prawa, z którego bezrobotni wywodzą swoje uprawnienia - skomplikowaną interpretacją przepisów ustawy z powołaniem się na uchwałę NSA dotyczącą innego stanu faktycznego i prawnego.
Natomiast w przypadku skarżącego należy wskazać na treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2002 r. OPS 14/01 ONSA z 2002 r. nr 4, poz.133, w której stwierdzono, iż: Osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art.37j ust.1 lub w art.37k ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U z 2001 r. Nr 6, poz.56 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r./, przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art.37l ust.1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego.
Sąd w tym składzie w pełni podziela pogląd wyżej wyrażony.
W tej sytuacji organy miały obowiązek ustalić, czy skarżący spełniał wszystkie warunki uprawniające go do świadczenia przedemerytalnego i przyczyny rozwiązania umowy o pracę.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 1153 poz.1270/ orzekł jak w sentencji.
Mając na uwadze treść art.152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności - orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.