Uzasadnienie
III SA/Łd 357/16
Pismem z 20 kwietnia 2016 r. Z. S. (dalej: wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu do skargi strona – pismem z 9 czerwca 2016 r. - sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismo nadane zostało za pośrednictwem prywatnego operatora pocztowego i wpłynęło do Sądu 16 czerwca 2016 r.
Postanowieniem z 24 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę. Wnioskiem z 6 kwietnia 2017 r. wnioskodawca wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które zostało odrzucone postanowieniem z 20 kwietnia 2017 r.
Na powyższe postanowienie z 20 kwietnia 2017 r. wnioskodawca wniósł zażalenie w ramach którego sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając formularz wniosku na druku "PPF".
Uzasadniając wniosek strona oświadczyła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wskazała także na swoją trudną sytuację majątkową. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest właścicielem mieszkania o powierzchni 49 m2, obciążonego kredytem hipoteczny na kwotę ok. 30.000 zł. Zgodnie z oświadczeniem, nie osiąga on obecnie żadnych dochodów i utrzymuje się dzięki pomocy rodziny. Wnioskodawca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową wnioskodawcy, w tym fakt, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i utrzymuje się w praktyce z pomocy rodziny, sam bowiem nie osiąga żadnych dochodów.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu, czy wydatków, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną wnioskodawcy. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
ak