Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta [...] na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 104 k.p.a. cofnął M. G. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązał do zwrotu licencji.
Organ I instancji ustalił, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia[...] sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia czynu opisanego w treści art. 157 § 2 k.k. i skazany na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że skarżący przestał spełniać wymagania wynikające z treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, bowiem został prawomocnie skazany za przestępstwo wymienione w treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanej ustawy.
W odwołaniu M. G. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, które nie przewidują utraty tzw. dobrej reputacji w przypadku skazania za przestępstwo z art. 157 § 2 k.k.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się przedsiębiorcy, jeżeli zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca wykonujący przewozy nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji i wskazał, że przestępstwo z art. 157 § 2 k.k., za które skazano skarżącego, jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Popełnienie tego przestępstwa wyklucza możliwość udzielenia licencji, a tym samym stanowi podstawę do cofnięcia wydanej licencji.
W skardze z dnia [...] M. G. powyższej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienie dowolnych ustaleń, w szczególności wobec zaniechania konieczności ustalenia, czy skazanie za przestępstwo kwalifikowane z art. 157 § 2 k.k. równoznaczne jest z utratą "dobrej reputacji", wymaganej do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Skarżący wskazał również na naruszenie art. 107 § 3 i 4 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym brak analizy wszystkich dowodów oraz zaniechanie niezbędnego omówienia oceny faktów i dowodów.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Podniósł argumenty zaprezentowane w odwołaniu i nie zgodził się ze stanowiskiem organu co do konieczności posiadania "dobrej reputacji" w sytuacji popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 k.k.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W toku postępowania Sąd powziął wiadomość, że w sprawie o analogicznym stanie faktycznym i prawnym Naczelny Sąd Administracyjny jest w trakcie rozpatrywania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 68/09, którym oddalono skargę w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązania do zwrotu dokumentu. Postępowanie w tym przedmiocie toczy się pod sygnaturą akt II GSK 844/10. Wzgląd na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.
a.k.