Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 czerwca 2008 roku G. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. W treści skargi strona wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 9 lipca 2008 roku, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzy PPF. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała przede wszystkim na swoją trudną sytuację materialną i nieznajomość przepisów prawa. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem W. K. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Jedynym osiąganym dochodem jest świadczenie emerytalne W. K. w wysokości 1.161,73 zł brutto (975,17 złotych netto), co daje średni miesięczny dochód na jednego członka rodziny – około 580 zł brutto. Skarżąca nie posiada własnego domu ani mieszkania, zajmuje wynajmowany przez męża lokal socjalny o powierzchni 16 m2. Skarżąca oświadczyła, że nie ma żadnych własnych dochodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 marca 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od uznania Sądu zależy przyjęcie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Rozpoznając wniosek skarżącej, sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącej, w szczególności fakt, że jedyne dochody w jej gospodarstwie domowym stanowi emerytura jej męża w wysokości 975,17 złotych netto, a sama skarżąca nie osiąga dochodów z żadnego źródła.
W ocenie sądu, ewentualna konieczność samodzielnego poniesienia przez G. K. kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu wydatków, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w sprawie może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącej.
W związku z powyższym, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.
e.o.