Uzasadnienie
III SA/Łd 376/18 Uzasadnienie
S. N. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] (znak [...]) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii A, C, CE i T. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona skarżąca sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając formularz wniosku na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem (19 lat). Nie jest właścicielem domu, mieszkania, ani żądnej innej nieruchomości, a obecnie zamieszkuje u syna. Na dochody gospodarstwa domowego składają się: świadczenia emerytalne skarżącego i jego żony w łącznej kwocie 1.700 zł oraz dochody z tytułu umowy o pracę syna skarżącego – ok. 1.700 zł. Skarżący nie posiada żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł, ani żadnych oszczędności. W uzasadnieniu wniosku wskazał na ponoszone bieżące wydatki, które wyliczył na kwotę zbliżoną do faktycznie osiąganych dochodów w gospodarstwie domowym. Podniósł także, że zarówno on jaki i jego żona są osobami schorowanymi i wydają ok. 500 zł na leczenie.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego, referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem, czy też znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji majątkowej, czy rodzinnej. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że dochody gospodarstwa domowego skarżącego zamykają się kwotą 3.400 zł, tj. ok. 1.100 zł na osobę. Z tego dochodu pokrywa on koszty bieżącego utrzymania, leczenia itp.
Istotne jest przy tym, że z tego dochodu utrzymują się: skarżący jego żon oraz zamieszkujący z nimi syn. Skarżący nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Podniósł także, że zarówno on jaki i jego żona są osobami schorowanymi i wydają ok. 500 zł na leczenie
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w całości, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w części (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.