Uzasadnienie
III SA/Łd 377/07
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zespołu Szkół Nr 2 im. [...] w W. z dnia [...] w sprawie nadania Z. P. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.
Z. P. był zatrudniony w Zespole Szkół Zawodowych Nr 2 w W. (obecnie Zespół Szkół Nr 2 im.[...] w W.) w okresie od dnia 1 września 1992 r. do dnia 31 sierpnia 1993 r. w charakterze nauczyciela praktycznej nauki zawodu, na podstawie umowy o pracę na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy. Od dnia 1 września 1993 r. pomiędzy Z. P., a Dyrektorem Zespołu obowiązywała kolejna umowa o pracę na czas nieokreślony. W okresie od dnia 12 lipca 1994 r. do dnia 4 grudnia 2006 r. Z. P. przebywał na urlopie bezpłatnym w celu sprawowania funkcji Wójta Gminy M., udzielonym przez Dyrektora Szkoły na wnioski Przewodniczących Rady Gminy w M. Od dnia 5 grudnia 2006 r. Z. P. powrócił do pracy w Zespole Szkół Nr 2 im. [...] w W., na stanowisko nauczyciela praktycznej nauki zawodu, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Dyrektor Zespołu Szkół, działając na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674), w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), w dniu 20 lutego 2007 r., aktem nr [...], nadał Z. P. stopień nauczyciela kontraktowego.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Starosty [...], podnosząc iż posiada kwalifikacje umożliwiające nadanie mu stopnia nauczyciela mianowanego. Wskazał, iż w okresie od dnia 15 marca 1984 r. do dnia 30 września 1991 r. zatrudniony był w spółce A SA na stanowisku instruktor praktycznej nauki zawodu. Następnie pracował w Zespole Szkół Nr 2 im. [...] (od dnia 1 września 1992 r. do lipca 1994 r.), zaś w okresie od dnia 14 lipca 1994 r. do dnia 5 grudnia 2006 r. przebywał na bezpłatnym urlopie. W ocenie strony ponad 9-letni staż pracy upoważniał go do otrzymania mianowania z mocy prawa.
Starosta [...] działając na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela i art. 7 ust. 3 i 8 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw wydał w dniu [...] decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw Z. P. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Wobec powyższego, w myśl wskazanych wyżej przepisów, uzyskał on z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i taki status zawodowy posiada nauczyciel w dniu powrotu do pracy z urlopu bezpłatnego.
Na decyzję ostateczną Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Ponownie podniósł, iż 9-letni staż pracy uprawniał go do otrzymania mianowania z mocy prawa. Dodał, iż pozbawienie go stopnia nauczyciela mianowanego stawia go w bardzo trudnej sytuacji i zaniża jego wynagrodzenia za pracę w znaczny sposób.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Artykuł 7 ust. 3 ww. ustawy stanowi, iż nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nieokreślony. Z kolei ust. 8 artykułu 7 stanowi, iż do nauczycieli zatrudnionych w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę lub na podstawie mianowania i przebywającym na urlopie bezpłatnym stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1, 3, 6 i 7.
W rozpoznawanej przez Sąd sprawie organy w sposób niesporny ustaliły, iż Z. P. zatrudniony był w Zespole Szkół Zawodowych nr 2 w W. (obecnie Zespół Szkół nr 2 im. [...] w W.) na podstawie umowy o pracę od dnia 1 września 1992 r. do lipca 1994 r. (początkowo umowa obowiązywała na czas określony, a od dnia 1 września 1993 r. na czas nieokreślony), w charakterze nauczyciela praktycznej nauki zawodu. W okresie od dnia 12 lipca 1994 r. do dnia 4 grudnia 2006 r. skarżący przebywał na urlopie bezpłatnym w celu sprawowania funkcji Wójta Gminy M. Fakty te nie były kwestionowane również przez skarżącego.
Wobec powyższego w sytuacji skarżącego zastosowanie ma ust. 8 artykułu 7 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw - z uwagi na fakt przebywania skarżącego na urlopie bezpłatnym w czasie obowiązywania umowy o pracę. W stosunku do takich osób zastosowanie mają przepisy art. 7 ust. 1, 3, 6 i 7.
W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, z tym że z nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, stosunek pracy wygasa z dniem 31 sierpnia 2006 r., o ile wcześniej nauczyciele ci nie uzupełnią kwalifikacji lub nie zostanie z nimi rozwiązany stosunek pracy w odrębnym trybie. W przypadku nauczycieli, którzy do dnia 31 grudnia 2006 r. nabyliby uprawnienia emerytalne, o których mowa w art. 88 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, stosunek pracy wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r.
Z przytoczonego przepisu wynika wyraźnie, że aby uzyskać na jego podstawie stopień nauczyciela mianowanego, należało w dniu wejścia w życie ustawy (co nastąpiło w odniesieniu do omawianego przepisu w dniu 6 kwietnia 2000 r.) być zatrudnionym na podstawie mianowania. Skarżący zaś zatrudniony był wówczas w charakterze nauczyciela praktycznej nauki zawodu, co wykluczało nadanie mu z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego.
Z kolei art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw stanowi, iż nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nie określony.
Skoro zatem skarżący spełniał wymagania z art. 9 ust. 1 pkt 1 i 1a - 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), określającego niezbędne kwalifikacje nauczyciela, dyrektor szkoły, działając w oparciu o art. 9b ust. 4 ww. ustawy, zasadnie nadał skarżącemu stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Skarżący bowiem w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw zatrudniony był na podstawi umowy o pracę i posiadał kwalifikacje wymagane dla nauczyciela kontraktowego.
Podnoszony przez skarżącego fakt posiadania 9-letniego stażu pracy, co jego zdaniem uprawniało go do otrzymania stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa, nie ma w sprawie znaczenia. Jak wykazano wyżej stopień nauczyciela mianowanego skarżący mógłby uzyskać na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw jedynie wówczas, gdyby w dniu wejścia w życie tej ustawy zatrudniony był w placówce na podstawie mianowania. Jak jednak wykazały organy skarżący zatrudniony był wówczas jedynie na stanowisku nauczyciela praktycznej nauki zawodu, na podstawie umowy o pracę. Nie spełniał zatem warunków do nadaniu mu z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego.
Na marginesie można wskazać, iż przywoływany przez skarżącego staż pracy mógłby zostać ewentualnie podnoszony przez skarżącego, jeśliby złożył wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o awans na stopień nauczyciela mianowanego w trybie przepisów Rozdziału 3a ustawy - Karta Nauczyciela.
Nie ma zatem wątpliwości, iż organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, co z kolei oznacza, iż skarżący nie spełniał warunków określonych w art. 7 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, by nadać mu stopień nauczyciela mianowanego i zasadnie nadały skarżącemu stopień nauczyciela kontraktowego. W tej sytuacji w pełni uzasadnione jest twierdzenie, iż organy rozpoznające sprawę wnikliwie oceniły materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
W myśl pierwszego z tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Wypływające z powołanych przepisów obowiązki organy rozpoznające niniejszą sprawę wypełniły.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.