Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 11, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 1, 2, 4 pkt 1, ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (test jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 645, ze zm.), Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o utracie przez H.W. statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2016 r. w związku z podjęciem pracy zarobkowej.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 23 sierpnia 2010 r. H.W. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 23 sierpnia 2010 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego.
W dniu 27 maja 2016 r. Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję orzekającą o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżąca podjęła zatrudnienie (inną pracę zarobkową). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W wyniku złożonego odwołania Wojewoda Ł. decyzją z dnia 23 sierpnia 2016 r. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 27 maja 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.
W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję orzekającą o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2016 r. w związku z podjęciem pracy zarobkowej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji wskazał, że skarżąca wykonywała pracę na rzecz Ax. Sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenie od dnia 11 kwietnia 2016 r.
W odwołaniu skarżąca wniosła o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Skarżąca wskazała, że w dniu 11 kwietnia 2016 r. podjęła pracę na podstawie umowy zlecenia w Ax. Sp. z o.o. W dniu 13 kwietnia 2016 r. została odsunięta od stanowiska pracy, a z dniem 15 kwietnia 2016 r. umowa została wypowiedziana. Od dnia 16 kwietnia 2016 r. nie była zatrudniona. Ponadto zgodnie z udzielonym jej pouczeniem zobowiązana była poinformować Powiatowy Urząd Pracy w Ł. o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w ciągu 7 dni. Zgłoszenie podjęcia zatrudnienia w piątym dniu było bezprzedmiotowe, ponieważ umowa zlecenie trwała od 11 do 15 kwietnia 2016 r. Po dniu 11 kwietnia 2016 r. skarżąca korzystała ze świadczeń publicznej służby zdrowia.
Organ II instancji nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji stwierdził, że skarżąca nie spełniała warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od dnia 11 kwietnia 2016 r.
Organ II instancji wskazał, że od dnia 11 kwietnia 2016 r. skarżąca świadczyła pracę w ramach umowy zawartej z Ax. Spółka z o.o. Powyższe potwierdza umowa zlecenia nr [...] z dnia 11 kwietnia 2016 r. zawarta na okres od 11 kwietnia do 31 października 2016 r. Powyższa umowa została rozwiązana za wypowiedzeniem z zachowaniem tygodniowego okresu wypowiedzenia w dniu 22 kwietnia 2016 r. Skarżąca w okresie od 11 do 22 kwietnia 2016 r. była zgłoszona do ubezpieczenia społecznego jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług. Świadczenie pracy na podstawie umowy zlecenia od dnia 11 kwietnia 2016 r. potwierdziła sama skarżąca w odwołaniu z dnia 3 stycznia 2017 r. Przed podjęciem innej pracy zarobkowej skarżąca uczestniczyła w szkoleniu zorganizowanym przez Ax. Sp. z o.o. od 9 marca do 1 kwietnia 2016 r. Organ I instancji uznał jednakże, że skarżąca w tym okresie spełniała warunki osoby bezrobotnej, była zdolna i gotowa do podjęcia pracy.
Z uwagi na fakt podjęcia z dniem 11 kwietnia 2016 r. innej pracy zarobkowej skarżąca przestała spełniać warunki ustawowe uznania jej za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie organu II instancji tym samym organ I instancji prawidłowo pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2016 r. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest bowiem nie tylko niezatrudnienie, ale także niewykonywanie innej pracy zarobkowej, czy też nieuzyskiwanie miesięcznie przychodu z innych źródeł niż praca zarobkowa. Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w Urzędzie Pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Przepisy określające zasady nabywania statusu bezrobotnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w związku z tym brak jest możliwości odstąpienia od ich stosowania.
Treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jednoznaczna. Skarżąca w dniu 23 sierpnia 2010 r., tj. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. oświadczyła, że spełnia warunki osoby bezrobotnej, jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy oraz zobowiązała się do powiadomienia w ciągu 7 dni o wszystkich zmianach w danych przekazanych do urzędu pracy w dniu rejestracji oraz o okolicznościach powodujących utratę prawa do zasiłku lub utratę statusu osoby bezrobotnej. Skarżąca została pouczona o wszelkich prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, jak również o warunkach jakie powinien spełniać bezrobotny, aby pozostać w ewidencji Powiatowego Urzędu Pracy i korzystać ze świadczeń przewidzianych dla osób bezrobotnych.
Ponadto skarżąca została pouczona o obowiązku zawiadomienia w ciągu 7 dni Powiatowego Urzędu Pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności. Zawarta w art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy norma prawna odnosi się do wyłącznie do terminu, w jakim osoba bezrobotna ma obowiązek powiadomienia urzędu pracy o wskazanych w tej normie okolicznościach, a nie dotyczy określenia minimalnego okresu zatrudnienia, którego podjęcie, w myśl art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skutkuje utratą statusu bezrobotnego. Treść art. 74 powołanej ustawy nie wyłącza możliwości wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej na okres krótszy niż siedem dni.
W skardze na powyższą decyzję H.W. wniosła o jej uchylenie oraz przywrócenie statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że do Ax. Sp. z o.o. aplikowała do pracy do działu Bx. Praca w tym dziale polega na telefonicznej obsłudze klientów banku Cx. poprzez realizowanie zleconych przez klientów dyspozycji takich jak, m.in. aktywacja karty kodów, generacja pinu, przelewy, a także poprzez bieżącą obsługę połączeń przychodzących w sytuacji, gdy klient w trakcie korzystania z usługi Bx. lub karty płatniczej banku napotyka na jakieś trudności. W dniu 9 marca 2016 r. skarżąca zawarła z Cx. Sp. z o.o. umowę szkoleniową. Była to umowa blankietowa, z której w sposób bezpośredni nie wynikało, na jaki dział przyszły pracownik zostanie skierowany. Praca w dziale sprzedaży, do której po zakończeniu szkolenia została skierowana, nie była pracą, o którą się ubiegała. Skarżąca chcąc odzyskać pieniądze za miesięczne szkolenie podpisała z Ax. Sp. z o.o. w dniu 11 kwietnia 2016 r. umowę zlecenia.
W dniu 13 kwietnia 2016 r. na skutek niespełnienia prawidłowo zadań zleconych została odsunięta od stanowiska pracy. W dniu 14 kwietnia 2016 r. nie była obecna w pracy. Z dniem 15 kwietnia 2016 r. wypowiedziano jej pracę. Od dnia 16 kwietnia 2016 r. nie była zatrudniona. Zdaniem skarżącej zgłaszanie urzędowi pracy faktu podjęcia innej pracy zarobkowej już w piątym dniu stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wypowiedzenie w dniu 15 kwietnia 2016 r. umowy zlecenia. Skarżąca podniosła także, iż w dniu 13 maja 2016 r. zgłosiła się na zaplanowaną wcześniej na dzień 16 maja 2016 r. wizytę w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. przy ul. A.
91. Podczas tej wizyty pracownik Powiatowego Urzędu Pracy ustanowił dla niej profil pomocy ustanawiany dla osób zarejestrowanych w tamtejszym urzędzie, a także wyznaczył kolejną wizytę na dzień 8 lipca 2016 r. Kartę wizyt pracownik urzędu opatrzył własnoręcznym podpisem. Zdaniem skarżącej zatem w dniu 13 maja 2016 r. nie tylko faktycznie była osobą bezrobotną, ale również według pracownika urzędu pracy nadal posiadała status osoby bezrobotnej. Pomimo opisywania tej okoliczności w pismach z dnia 29 czerwca 2016 r. i 3 stycznia 2017 r. oraz dostarczenia potwierdzających to dowodów, do faktu tego w żadnej z wydanych w sprawie decyzji nie odniesiono się. Skarżąca podniosła nadto, że przywrócenie jej statusu osoby bezrobotnej ma dla niej znaczenie, gdyż systematycznie korzystała ze świadczeń publicznej służby zdrowia będąc w usprawiedliwionym, w jej ocenie przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 3).
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, iż skarga nie jest zasadna.
W rozpatrywanej sprawie istotą sporu jest zasadność orzeczenia o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2016 r. w związku z podjęciem pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia dodatkowo warunki określone w lit. a-m.
W definicji bezrobotnego zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyodrębnić można dwie części. W pierwszej z nich wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (lub zachować) status osoby bezrobotnej. Druga część przepisu zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu, pomimo wystąpienia przesłanek pozytywnych. Badając zatem, czy dana osoba może zostać uznana za bezrobotnego, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy spełnia warunki zawarte we wstępnej części przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy, określającej jaką osobę oznacza "bezrobotny", a następnie, po stwierdzeniu, że ustawowe warunki zostały spełnione, należy wyjaśnić, czy nie istnieją przesłanki eliminujące możliwość nabycia (zachowania) statusu osoby bezrobotnej.
Pojęcie osoby bezrobotnej ograniczone zostało tylko do wskazanych przez ustawodawcę osób, do których mają zastosowanie przepisy ustawy. Jednocześnie ustawodawca uczynił wyraźne zastrzeżenie, że ze statusu tego mogą korzystać tylko osoby pozostające poza zatrudnieniem lub niewykonujące innej pracy zarobkowej. Zgodnie z definicją ustawową "zatrudnienie" oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą (art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), zaś termin "inna praca zarobkowa" ustawodawca odniósł do przypadków wykonywania pracy lub świadczenia usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt 11 powołanej ustawy).
Oznacza to, że jakakolwiek aktywność mająca na celu uzyskiwanie zarobków, mieszcząca się w ramach tego, co uznawane jest w ustawie za "zatrudnienie" lub "inną pracę zarobkową", w tym wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy zlecenia, wyklucza nabycie statusu bezrobotnego i jego zachowanie. Stosownie bowiem do art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Z przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 wskazanej ustawy także wynika, że w sytuacji, gdy osoba posiadająca status osoby bezrobotnej status ten utraci w związku podjęciem wykonywania pracy lub świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, to organ administracji zobowiązany jest do orzeczenia o pozbawieniu takiej osoby statusu osoby bezrobotnej i nie ma w tym wypadku żadnego znaczenia okres czasu przez jaki praca lub usługi na podstawie umowy zlecenia były wykonywane.
Wypełnienie dyspozycji art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zobowiązuje organ administracji do wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Decyzja w tym przedmiocie ma więc charakter związany, na co trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie również wskazano, że art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odnosi się wyłącznie do terminu, w jakim osoba bezrobotna ma obowiązek powiadomienia urzędu pracy o wskazanych w tym przepisie okolicznościach – podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego i nie dotyczy określenia minimalnego okresu zatrudnienia, którego podjęcie, w myśl art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 11 wskazanej ustawy, skutkuje utratą statusu bezrobotnego. Treść art. 74 powołanej ustawy nie wyłącza możliwości wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej na okres krótszy niż siedem dni.
W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że skarżąca na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 23 sierpnia 2010 r. uzyskała status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W dniu 11 kwietnia 2016 r. skarżąca zawarła z Ax. Sp. z o.o. z siedzibą w K. umowę zlecenia na okres od 11 kwietnia do 31 października 2016 r. Umowę tę wypowiedziano skarżącej w dniu 15 kwietnia 2016 r.
Z akt sprawy wynika, że siedmiodniowy termin wypowiedzenia tej umowy upłynął w dniu 22 kwietnia 2016 r. (wypowiedzenie z dnia 15 kwietnia 2016 r. i § 14 umowy zlecenia z dnia 11 kwietnia 2016 r.). W okresie od 11 do 22 kwietnia 2016 r. skarżąca została zgłoszona do obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, wypadkowego i zdrowotnego oraz dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego jako osoba wykonująca umowę agencyjną, zlecenia lub umowę o świadczenie usług (Raport ZUS).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności za trafne uznać należy stanowisko organów administracji, że skarżąca w dniu 11 kwietnia 2016 r. przestała spełniać warunki uznania jej za osobę bezrobotną, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z powodu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia. W związku z tym prawidłowo organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2016 r., tj. od daty zdarzenia, które spowodowało, że skarżąca przestała spełniać przesłanki zachowania tego statusu.
Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze obojętne dla sprawy są pobudki, które skłoniły skarżącą do zawarcia umowy zlecenia, jak również okoliczności jej wykonywania. Nie ma także żadnego znaczenia okoliczność, że umowa zlecenia została wypowiedziana już w piątym dniu jej obowiązywania, jak również to, iż podczas wizyty skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu 13 maja 2016 r. pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. nie kwestionował jej statusu osoby bezrobotnej. Należy przy tym zauważyć, że w dniu 23 sierpnia 2010 r. skarżąca została prawidłowo pouczona m.in. o obowiązku powiadomienia w terminie 7 dni Urzędu Pracy o podjęciu innej pracy zarobkowej – wykonywaniu pracy lub świadczeniu usług na podstawie umowy zlecenia. Z obowiązku tego skarżąca się nie wywiązała. Z akt sprawy wynika, że okoliczność wykonywania przez skarżącą pracy na podstawie umowy zlecenia została ujawniona w następstwie analizy zintegrowanego systemu ZUS i PUP.
Raport ZUS został wygenerowany w dniu 20 maja 2016 r. W związku z tym w dniu 13 maja 2016 r. pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. nie miał świadomości co do tego, że skarżąca przestała spełniać przesłanki uznania jej za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
D.Cz.