Uzasadnienie
III SA/Łd 389/18 Uzasadnienie
J. T. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów. W treści skargi skarżąca sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając następnie – po wezwaniu sądu - formularz wniosku na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie jest właścicielem domu, mieszkania, ani żadnej innej nieruchomości. Na dochody gospodarstwa domowego składają się: dochody z tytułu umowy o pracę skarżącej – ok. 2.700 zł. Skarżąca nie posiada żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł, ani żadnych oszczędności. Wskazała na ponoszone bieżące wydatki, które wyliczyła na kwotę ok. 2.600 zł – w tym m.in. czynsz i opłata za najem mieszkania, opłaty za media, lekarstwa.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej, referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem, czy tez znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji majątkowej, czy rodzinnej. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że dochody gospodarstwa domowego skarżącej zamykają się kwotą 2.700 zł. Z tego dochodu pokrywa ona koszty bieżącego utrzymania, leczenia itp.
Istotne jest przy tym, że skarżąca nie posiada własnego mieszkania i ponosi koszty wynajmu i czynszu w kwocie ok. 1.600 zł, a pozostałe dochody w praktyce wydatkuje na inne bieżące wydatki – leki, media. Skarżąca nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w całości, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w pełni (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.