Uzasadnienie
III SA/Łd 390/12
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, ostatnia zmiana Dz. U. z 2011 r. Nr 63, poz. 322), oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.., po zapoznaniu się z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 529/08, analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania H. D. od decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego oraz alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego – postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości.
Z załączonych akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny:
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ło. decyzją [...] z dnia [...] nie stwierdził u H. D. choroby zawodowej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115).
H. D. odwołała się od tej decyzji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł..
Na skutek tego odwołania, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ło. kolejną decyzją [...] z dnia [...] nie stwierdził u H. D.. choroby zawodowej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego wymienionych w poz. 6 i 12 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Po rozpatrzeniu odwołania strony z dnia 5 maja 2003 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] nie uznającą u H. D. choroby zawodowej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego i alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego. Strona wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4.02.2005 r. - sygn. akt III SA/Łd 297/04 uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł.. Sąd uznał, iż organ administracji II instancji rozpoznając odwołanie naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wskazał ponadto, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Tymczasem zgodnie z § 10 tego rozporządzenia postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (dnia 3.09.2002 r.), jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów, to jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11,1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.
Nr 65, poz. 294). Organ odwoławczy nie ustalił jednak, kiedy faktycznie rozpoczęło się postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej skarżącej. Sąd zauważył ponadto, że do akt sprawy załączono dwie decyzje organu I instancji, uznające brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej astmy oskrzelowej. W związku z powyższym organ odwoławczy został przez Sąd zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do określenia daty rozpoczęcia postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej, a także przedmiotowego zakresu zgłoszenia.
Po otrzymaniu akt sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...], po ponownej analizie zgromadzonej dokumentacji i po łącznym rozpatrzeniu odwołania H. D. od decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] oraz decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] nie stwierdzających odpowiednio choroby zawodowej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego i choroby zawodowej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego (ponownie) oraz alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego u H. D.:
- 1. uchylił w całości decyzję [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] i nie stwierdził choroby zawodowej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego wymienionej pod poz. 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294),
- 2. Stwierdził nieważność decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie w sprawie choroby zawodowej zostało wszczęte w związku ze skierowaniem lekarza medycyny S. W., z datą wystawienia 5.03.2002 roku, w celu diagnostyki u pacjentki zawodowej astmy oskrzelowej w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia. Termin badania ustalono telefonicznie. Wobec tego za datę rejestracji skierowania uznano datę badania 5.04.2002 r., co oznacza, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej rozpoczęło się przed dniem 3.09.2002 r..tj. przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i powinno być prowadzone na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów w sprawie chorób zawodowych, to jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko organu I instancji, co do braku podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego.
W odniesieniu do decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] wydanej po wniesieniu przez skarżącą odwołania do PWIS w Ł., organ odwoławczy z uwagi na to, że w tej samej sprawie PPIS w Ło. wydał już wcześniej pierwszą decyzję [...] z dnia [...], dotyczącą astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, a dodatkowo w decyzji [...] z dnia [...] uwzględnił schorzenie, jakie nie było objęte skierowaniem, zatem nie podlegało rozpatrywaniu (alergiczny nieżyt nosa pochodzenia zawodowego) - stwierdził nieważność w/w decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] w zakresie:
- a) choroby zawodowej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, gdyż dotyczy jej decyzja [...] z dnia [...],
- b) alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego, ponieważ postępowanie nie dotyczyło tego schorzenia.
H. D. wniosła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 529/08 uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż podane przez stronę.
Sąd administracyjny stwierdził, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję w sposób rażący naruszył prawo. Przede wszystkim rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności, wynikającej z art. 15 k.p.a., co godziło w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony.
Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Organ odwoławczy nie może bowiem orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszej instancji. Zmiana podstawy materialno prawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 23.11.2006 r. sygn. I OSK 451/06 publ. LEX nr 290649).
Sąd uznał, że organ odwoławczy trafnie ustalił, iż decyzja organu I instancji [...] z dnia 13.12.2002 r. wydana została w oparciu o błędnie przyjętą podstawę materialno prawną, to jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), choć powinna zostać oparta na przepisach poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz.294). Stwierdził jednak, że w takim przypadku organ odwoławczy powinien uchylić tę decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i wskazać organowi I instancji właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie. Tymczasem organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, opierając swoje orzeczenie na innych przepisach prawa materialnego niż zastosowane przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji.
Zauważył ponadto, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wydając zaskarżoną decyzję powołał się na przepis art. 138 § 2 k.p.a., choć decyzja w części dotyczącej odwołania od decyzji [...] PPIS w Ło. z dnia [...] wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy uchylił bowiem zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy.
WSA w Łodzi uznał także, że decyzja organu odwoławczego w pozostałym zakresie, to jest stwierdzenia nieważności decyzji [...] PPIS w Ło. z dnia [...] zapadła z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Decyzja organu II instancji wydana została z powołaniem się na przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., przewidujący stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. w uzasadnieniu orzeczenia powołał się na okoliczność wydania wcześniej decyzji z dnia [...], dotyczącej choroby zawodowej astmy oskrzelowej, a ponadto brakiem podstaw do prowadzenia postępowania w zakresie schorzenia alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego.
Jak wynika z akt sprawy decyzja [...] z dnia [...] nie była w dniu [...] ostateczna. Strona wniosła od niej odwołanie w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. Odwołanie to nie zostało do dnia [...] rozpoznane przez organ administracji II instancji. Ponadto przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej mimo braku podstaw do prowadzenia postępowania. Jego treść jest jednoznaczna i dotyczy tylko przypadków, gdy w tej samej sprawie kolejno po sobie zostały wydane dwie decyzje, z których pierwsza jest ostateczna.
Wobec zaistnienia wskazanych wyżej przesłanek, uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów skargi.
Stwierdzenie przez WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 5 czerwca 2009 r. nieważności decyzji PWIS w Ł. Nr [...] z [...] spowodowało konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania wniesionego przez H. D. od decyzji [...] z [...], a także rozpatrzenia odwołania od decyzji [...] z dnia [...].
Ponownie rozpoznając sprawę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., mając na uwadze wskazania zawarte w przytoczonym wyżej uzasadnieniu wyroku w sprawie III SA/Łd 529/08 wydał dwie decyzje:
- - Decyzją z dnia [...], znak [...] po rozpoznaniu odwołania H. D. od decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja ta stanowi przedmiot zaskarżenia w sprawie III SA/Łd 389/12.
- - Kolejną decyzją z dnia [...] znak [...], która stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, po rozpoznaniu odwołania H. D. z dnia 5 maja 2003 r. od decyzji [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego oraz alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego organ odwoławczy postanowił zaskarżoną decyzję uchylić w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości.
W uzasadnieniu zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji z dnia 28 lutego 2012 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podkreślił na wstępie, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte i było przeprowadzone w kierunku ustalenia, czy u skarżącej występuje zawodowa astma oskrzelowa. Organ ustalił, że H. D. pracowała jako piekarz od dnia 4.11.1967 r. do dnia 18.06.1999 r. w piekarni Gminnej Spółdzielni " Samopomoc Chłopska" w Kiernozi. W okresie zatrudnienia miała kontakt z pyłem mąki. Wyniki badań czynników szkodliwych wykonywane w ostatnim okresie nie wykazały przekroczeń normatywów higienicznych. Z dniem 19.06.1999 r. skarżąca przeszła na rentę inwalidzką. H. D. została poddana dwukrotnie badaniom specjalistycznym w uprawnionych jednostkach orzeczniczych, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w Ł. oraz w trybie odwoławczym w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., lecz nie znaleziono podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej astmy oskrzelowej.
Orzeczenie WOMP nr PK/1763/02 podaje, że specjalistyczne badania alergologiczne nie potwierdziły uczulenia na alergeny środowiska pracy. Wyniki te łącznie z analizą narażenia zawodowego i przebiegu schorzenia układu oddechowego nie dały podstaw do stwierdzenia zawodowej etiologii astmy oskrzelowej. To orzeczenie było podstawą do wydania przez PPIS w Ł. decyzji [...] z [...]. Także Klinika Chorób Zawodowych IMP w orzeczeniu lekarskim nr 8/03 przedstawiła zbieżną z powyższą opinię. W oparciu o to ostatnie orzeczenie PPIS w Ło. wydał decyzję, w której po raz drugi orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego oraz dodatkowo orzekł o braku podstaw do stwierdzenia alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego (decyzja z [...]). Od tej decyzji również odwołała się H. D..
Rozpatrując to odwołanie, mając na względzie uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2009 r., organ odwoławczy stwierdził, że jest ono uzasadnione ale z innych przyczyn niż zostały w nim podniesione. Przede wszystkim jest wadliwe dlatego, że po raz drugi rozstrzyga w przedmiocie choroby zawodowej – astmy oskrzelowej, która była już rozstrzygnięta wcześniej nieostateczną decyzją PPIS w Ło. [...] z [...], od której strona wniosła odwołanie, a organ odwoławczy do dnia [...] nie rozpoznał jeszcze odwołania. Ponadto organ I instancji bezpodstawnie dodatkowo orzekł o braku podstaw do stwierdzenia alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego mimo, że choroba ta nie była przedmiotem postępowania i nie było dokonane zgłoszenie podejrzenia takiej choroby zawodowej. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie w sprawie toczyło się na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza S. W. wyłącznie w celu ustalenia, czy u strony występuje zawodowa astma oskrzelowa.
Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie tego zgłoszenia rozporządzeniem z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej mógł dokonać także pracownik, jednakże wyłącznie za pośrednictwem zakładu społecznej służby zdrowia sprawującego opiekę profilaktyczną nad zakładem pracy (§ 3 ust. 2).
Natomiast w świetle przepisów rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. dodatkowo zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej mógł samodzielnie dokonać były pracownik, ale zgłoszenie mogło być dokonane na formularzu określonym w zgłoszeniu. Zatem biorąc pod uwagę treść obu rozporządzeń, podnoszenie przez stronę w toku postępowania, że występuje u niej także inna choroba zawodowa aniżeli objęta skierowaniem, nie stanowiło podstawy, ani do wszczęcia nowego postępowania, ani rozszerzenia toczącego się postępowania o tę chorobę. W tym zakresie tj., gdy chodzi o orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego, decyzja organu I Instancji była bezprzedmiotowa. W rezultacie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. organ odwoławczy uchylił decyzję PPIS w Ło. z dnia [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. D. podkreśliła, że już wielokrotnie opisywała swoje ciężkie warunki pracy na stanowisku piekarza. W jej ocenie, utrata zdrowia spowodowana była warunkami pracy, a do chwili obecnej nie został wykonany prawomocny wyrok WSA w Łodzi w sprawie III SA/Łd 297/04 i III SA/Łd 529/08. Na rozprawie skarżąca wyjaśniła, że złożyła skargę ponieważ sprawa za długo trwała i nie dostała decyzji w przedmiocie choroby zawodowej.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Sąd administracyjny bada prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270)[ dalej p.p.s.a.]. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Jest natomiast dla sądu wiążąca ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone we wcześniejszym orzeczeniu sądu wydanym w sprawie, co wynika z art. 153 p.p.s.a.
Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Rozpatrywana skarga dotyczy decyzji organu I instancji z dnia 23.04.2003 r, wydanej w postępowaniu administracyjnym toczącym się w przedmiocie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej – astmy oskrzelowej, mimo iż w obrocie prawnym pozostawała wcześniej wydana decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ło. z [...], od której H. D. wniosła odwołanie, które nie zostało rozpatrzone. Postępowanie to zostało wszczęte w związku ze skierowaniem wystawionym przez lekarza S. W., które zostało zarejestrowane w jednostce orzeczniczej 5 kwietnia 2002 r.
W sprawie dotyczącej stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej – astmy oskrzelowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, jak wynika z powyżej przytoczonych szczegółowo ustaleń, orzekał już dwukrotnie.
Zarówno organ administracji jak i Sąd rozpoznający niniejszą skargę jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi we wcześniejszych wyrokach WSA w Łodzi. Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w przytaczanym wyżej szeroko uzasadnieniu w sprawie III SA/Łd 529/08 jednoznacznie podzielił stanowisko WIS w Ł., że wobec wszczęcia postępowania w sprawie ewentualnego rozpoznania u H. D. astmy oskrzelowej o etiologii zawodowej przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U.
Nr 132, poz. 1115), decyzja organu I instancji powinna zostać oparta na przepisach wcześniej obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11. 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.). Przesądził też, że organ odwoławczy mając powyższe na uwadze powinien uchylić decyzję organu I instancji z dnia 13.12. 2002 r. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wskazując przepisy prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie.
Równocześnie w odniesieniu do drugiej decyzji organu I instancji (z [...]) wydanej w tym samym przedmiocie – astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, Sąd przesądził, że nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Nie ulega jednak wątpliwości, że decyzja ta musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ odwoławczy skoro w tym samym przedmiocie sprawa jest w toku i została już wcześniej wydana przez organ I instancji decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę, od której także wniesione zostało przez stronę odwołanie.
W postępowaniu administracyjnym, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, chyba że zachodzi podstawa wskazana w art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1/ utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2/ uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.
Art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine zawiera wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy i daje organowi odwoławczemu możliwość ograniczenia się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji, gdy stwierdzi istnienie podstaw do umorzenia postępowania pierwszej instancji. Podstawa taka występuje, jeżeli postępowanie przed organem I instancji było bezprzedmiotowe. Organ prawidłowo ocenił, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, skoro w tej samej sprawie (dotyczącej istnienia lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - astmy oskrzelowej) wcześniej wydana została decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę i złożone zostało odwołanie przez stronę. Prawidłowo także stwierdził bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w odniesieniu do rozstrzygnięcia przez PPIS w Ło. o chorobie zawodowej - alergicznym nieżycie nosa, skoro postępowanie w tym przedmiocie nie zostało w ogóle wszczęte.
Należy zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, że podnoszenie przez stronę w toku postępowania, czy podczas badań lekarskich w jednostkach orzeczniczych, że występują u niej jeszcze inne schorzenia, niż te których dotyczy postępowanie nie powoduje wszczęcia nowego postępowania administracyjnego ani też rozszerzenia toczącego się postępowania o tę chorobę. Zarówno w czasie obowiązywania rozporządzeń z 18.
- 11. 1983 r., 30.
- 07. 2002 r., jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) konieczne jest dokonanie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Właściwy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie.
Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego skargę, organ odwoławczy prawidłowo zastosowywał się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku WSA w sprawie III SA/Łd 529/08.
Z powyższych względów, skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
R.A.