Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 marca 2019 r. (prawomocnym od dnia 16 maja 2019 r.), sygn. akt III SA/Łd 89/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie odmowy uznania sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem informacji w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.
W dniu 14 listopada 2019 r. G. R. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyżej wskazanym wyrokiem, wskazując, że kwestionowany wyrok godzi w jego dobre imię i nie wiadomo, w czyim interesie on zapadł. Ponadto skarżący powołał się na nieuczciwość prowadzących jego sprawy pełnomocników.
Zarządzeniami sędziego sprawozdawcy z 15 listopada 2019 r. i 5 marca 2020 r. pełnomocnicy skarżącego zostali wezwani do wypowiedzenia się - w terminie 7 dni - czy pismo z 14 listopada 2019 r. należy traktować jako kolejny wniosek strony o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z 15 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 89/19, a jeżeli tak - to do wskazania podstawy skargi o wznowienie postępowania oraz jej uzasadnienia, jak również podania treści żądania i okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie.
W odpowiedzi na wezwania pełnomocnicy skarżącego nie zajęli stanowiska w sprawie pisma z 14 listopada 2019 r., pozostawiając uznaniu sądu kwestie określone w wezwaniach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym od prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie sądowoadministracyjne, umożliwiającym ich uchylenie lub zmianę. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zajścia ustawowej podstawy wznowienia.
Zgodnie z art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze. zm.) – dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Na mocy art. 276 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu. Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto, stosownie do art. 279 p.p.s.a., zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie.
Należy bowiem uwzględnić, że żądanie wznowienia jest możliwe wyłącznie w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Natomiast uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie. Stosowanie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Reasumując skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, powinna być wniesiona w terminie.
Wskazanie podstawy wznowieniowej jest obowiązkiem strony domagającej się ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie. W złożonej skardze G. R. nie wykazał jednak żadnej z ustawowych podstaw wznowienia określonych wyczerpująco w: art. 271 p.p.s.a (wznowienie z uwagi na nieważność postepowania jeśli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, jeżeli strona nie miała zdolności sadowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli na wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania), art. 272 p.p.s.a. (orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie), art. 273 § 1 p.p.s.a. (oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym, oparcie orzeczeni na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa), art. 273 § 2 p.p.s.a (późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu), czy art. 273 § 3 p.p.s.a (późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy).
Okoliczności, na postawie których skarżący mógłby domagać się wznowienia postepowania w sprawie nie wynikają też z żadnego z nadesłanych przez stronę pism procesowych, w których skarżący wskazuje jedynie, że wyrok ten godzi w jego dobre imię, wskazuje na zaniedbania popełnione w jego ocenie przez pełnomocników z urzędu reprezentujących go w postępowaniu oraz przedstawia swoją trudną sytuację zdrowotną i życiową.
Wyrokiem z 15 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 89/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie odmowy uznania sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem informacji w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Wyrok tej jest prawomocny do 16 maja 2019 roku. Wskazywane przez skarżącego okoliczności, tj. fakt, że wyrok ten w jego odczuciu godzi w jego dobre imię i nie wiadomo w czyim interesie on zapadła, nie można uznać za okoliczności, które mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania sądowego. Także żaden z reprezentujący stronę w toku postępowania pełnomocników z urzędu, na wezwanie sądu o podanie podstawy wznowienia, nie wskazał, że w przedmiotowej sprawie faktycznie wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.
Reasumując wskazać należy, że w niniejszej sprawie zarówno skarżący, jak i reprezentujący go pełnomocnicy nie wskazali żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądwoadministracyjnego. Samo niezadowolenie skarżącego z wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 89/19 nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego zakończonego tym wyrokiem. Podkreślić bowiem należy, że instytucja wznowienia postępowania nie ma na celu "poprawiania" wyroku sądowego, z którego strona nie jest zadowolona. Również kwestia niezadowolenia skarżącego z działań ustawionych w sprawie profesjonalnych pełnomocników nie wypełnia żadnej z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 p.p.s.a., które uzasadniałyby wznowienie postępowania w sprawie. Podkreślić należy, że wskazanie podstaw wznowienia i ich uzasadnienie jest elementem obligatoryjnym, którego brak powoduje, że skarga nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 27 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 347/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl – w skrócie "CBOSA").
W orzecznictwie wskazuje się, że brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu do jej wniesienia (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, dostępne w CBOSA).
Z przedstawionych powyżej względów, uznając, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 15 marca 2019 r. nie jest dopuszczalna, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
a.l.