Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2013 roku A. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w przedmiotowej sprawie w wysokości 196 zł skarżący nadesłał wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adw. J. B.. Powyższe wniosek o prawo pomocy wobec jego nie podpisania zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 23 maja 2013 roku został pozostawiony bez rozpoznania.
W złożonym ponownie i podpisanym urzędowym formularzu PPF skarżący wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe jest zarejestrowany w urzędzie pracy bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, uzyskuje dochody jedynie z tytułu prac dorywczych w kwocie ok. 350 zł miesięcznie. Mieszka grzecznościowo u brata i nie posiada żadnego majątku. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wnioskodawca od sierpnia 2012 roku nie prowadzi działalności gospodarczej. Skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym uchylającym się od zobowiązań alimentacyjnych.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy A. R. wskazał, że jest zarejestrowany w urzędzie pracy bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, uzyskuje dochody jedynie z tytułu prac dorywczych w kwocie ok. 350 zł miesięcznie. Mieszka grzecznościowo u brata i nie posiada żadnego majątku. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (196 zł), oraz fakt, że przed tutejszym sądem ze skarg wnioskodawcy równocześnie zawisły trzy inne postępowania a łączna wysokość wpisów od skarg wynosi przeszło 1.700 zł stosownie do treści art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zasadnym jest więc przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.