Uzasadnienie
Decyzją z 2 marca 2021 r., nr BP.500.178.2020.1103.LD5.1157 Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 8 lipca 2020 r., nr WITD.DI.0152.V0108/8/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł i nałożył na R.P. karę pieniężną w wysokości 11 150 zł.
Decyzję tę doręczono R.P. 9 marca 2021 r. 2 listopada 2021 r. R.P. wniósł do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pismo zatytułowane "Odpowiedź na wezwanie", w którym wniósł o uchylenie nałożonej kary w całości w związku z trudną sytuacją ekonomiczną firmy.
Zawiadomieniem z 15 listopada 2021 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przekazał pismo skarżącego z 2 listopada 2021 r. Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwaniem z 10 grudnia 2021 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania, czy pismo to stanowi odwołanie od decyzji z 8 lipca 2021 r. czy wniosek o uchylenie kary pieniężnej w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że pismo to stanowi odwołanie.
Wezwanie z 10 grudnia 2021 r. doręczono skarżącemu 17 grudnia 2021 r.
Skarżący nie odpowiedział na to wezwanie.
Następnie Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwaniem z 8 kwietnia 2021 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania, czy pismo z 2 listopada 2021 r. stanowi kolejne odwołanie od decyzji z 8 lipca 2021 r. czy skargę na decyzję z 2 marca 2021 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem rozpoznania pisma jako skargi.
Wezwanie z 8 kwietnia 2022 r. doręczono skarżącemu 29 kwietnia 2022 r. w trybie art. 44 § 1-2 k.p.a.
Skarżący nie odpowiedział na to wezwanie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazał pismo skarżącego z 2 listopada 2021 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi jako skargę na decyzję z 2 marca 2021 r. wraz z aktami sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że skarżący nie odpowiedział na wezwanie z 8 kwietnia 2022 r. do sprecyzowania pisma z 2 listopada 2021 r. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 9 marca 2021 r. Termin do wniesienia skargi upłynął 8 kwietnia 2021 r. (w czwartek).
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 15 czerwca 2022 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania pisma z 2 listopada 2021 r. złożonego do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego poprzez wyjaśnienie czy pismo to stanowi skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 2 marca 2022 r. czy też zostało złożone w innym celu, jeśli tak to w jakim w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że pismo stanowi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie wobec niemożności doręczenia skarżącemu pod wskazanym w piśmie z 2 listopada 2021 r. adresem doręczyciel złożył w Urzędzie Pocztowym T. 1, o czym umieścił 22 lipca 2022 r. zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Następnie wobec niepodjęcia pisma 1 sierpnia 2022 r. powtórnie awizował możliwość odbioru pisma w placówce pocztowej. 9 sierpnia 2022 r. operator pocztowy zwrócił sądowi przesyłkę zawierającą wezwanie do sprecyzowania pisma z 2 listopada 2021 r. Zarządzeniem z 12 sierpnia 2022 r. przesyłka ta została uznana za doręczoną z dniem 5 sierpnia 2022 r. w trybie art. 73 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Skarżący nie odpowiedział na wezwanie do sprecyzowania pisma z 2 listopada 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej).
Ze znajdującego się w aktach sprawy duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 2 marca 2021 r. wynika, że została ona doręczona skarżącemu 9 marca 2021 r.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., zakończył zatem swój bieg 8 kwietnia 2021 r. (w czwartek). W terminie tym skarżący nie złożył jednak skargi. Dopiero 2 listopada 2021 r. skarżący nadał za pośrednictwem operatora pocztowego przesyłkę zawierającą pismo, w którym domagał się uchylenia nałożonej kary w całości. Z uwagi na to, że skierowane do skarżącego przez organ administracji i sąd wezwania do sprecyzowania tego pisma pozostały bez odpowiedzi, uznać należy, że stanowi ono skargę na decyzję z 2 marca 2021 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 11 150 zł.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga została wniesiona już po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Stosownie do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uchybienie terminu do wniesienia skargi zobowiązuje sąd do jej odrzucenia. Dodać należy, że decyzja z 2 marca 2021 r. zawierała pouczenie o tym, że jest ostateczna w toku instancji oraz o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od jej doręczenia za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
d.j.