Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d, art. 76 ust. 1, 7 i 7a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U z 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił umorzenia M. D. kwoty 3.197,50 zł z tytułu nienależnie pobranego stypendium stażowego. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż w myśl art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości lub w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:
- w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;
- dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;
- osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. l pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;
- zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Umorzenie zatem nienależnie pobranego świadczenia, jak podkreślił organ I instancji, może nastąpić w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych wypadkach zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych wnioskodawcy wskutek trudnej sytuacji materialnej lub zdarzeń losowych. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wykazała natomiast, iż strona jest zdolna do pracy, posiada stałe zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy z tytułu którego uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 1.999,11 zł miesięcznie. Powadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej stałe wydatki związane z bieżącym utrzymaniem stanowią kwotę 450,00 zł miesięcznie. Przedstawiona sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawczyni nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że zwrot nienależnie pobranego stypendium stażowego stanowiłby zagrożenie dla utraty niezbędnych środków utrzymania dla strony.
Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o umorzenie pobranego stypendium stażowego. W uzasadnieniu podniósł, iż zaskarżona decyzja jest dla skarżącej krzywdząca, zaś podatek i składka zdrowotna nie powinna w takim przypadku obciążać strony, tylko Urząd Pracy.
Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż M. D. została skierowana przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. w celu obycia stażu do firmy A. siedzibą w S. Staż strona odbywała w okresie od dnia 4 września 2006 roku do dnia 3 marca 2007 roku, natomiast w dniu 6 czerwca 2007 roku do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wpłynęła informacja, iż od dnia 1 listopada 2006 roku strona jest uprawniona do renty rodzinnej, co spowodowało, że zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji i prawa do stypendium w związku z odbywaniem stażu. Wojewoda [...] podkreślił, iż w dniu rejestracji skarżąca została pouczona o przesłankach uniemożliwiających posiadanie statusu osoby bezrobotnej, w tym o okoliczności, iż osobą bezrobotną nie może być osoba, która uzyskuje miesięcznie przychody w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Z dokumentów natomiast znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia wynika, iż istnieje faktyczna możliwość prowadzenia egzekucji nienależnie pobranego świadczenia, gdyż skarżąca od dnia 22 października 2007 roku posiada stałe zatrudnienie, z wynagrodzeniem zasadniczym wynoszącym od dnia 1 lipca 2009 roku 2.770,00 zł miesięcznie. Nie korzysta z pomocy opieki społecznej i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Stałe obciążenie finansowe jakie ponosi dotyczy kosztów związanych z utrzymaniem wynajmowanego w miejscu zatrudnienia mieszkania. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne organ odwoławczy podkreślił, iż zarówno renta rodzinna, jak i stypendium z tytułu odbywania stażu są świadczeniami finansowanymi z budżetu państwa i nie ma prawnej, ani faktycznej możliwości pobierania obydwu tych świadczeń równocześnie. Sytuacja rodzinna i materialna skarżącej umożliwia natomiast spłatę zadłużenia. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących wysokości nienależnie pobranego świadczenia podkreślić należy, iż zgodnie z art. 76 ust. l i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która pobrała nienależnie świadczenie pieniężne obowiązana jest do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. D. podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazała, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] są dla niej niesprawiedliwe i krzywdzące.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga M. D. nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. bada czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowił przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art.76 ust.7 wymienionej ustawy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art.46 ust.2 i 3 albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:
- w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;
- dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt. 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;
- osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt. 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;
- zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Z wymienionego przepisu wynika, iż organ administracji może umorzyć nienależnie pobrane świadczenie. Rozstrzygnięcie organu administracji w tym zakresie jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ administracji ma swobodę rozstrzygnięcia ale nie dowolność w sposobie załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie organu w ramach uznania administracyjnego winno być właściwie uzasadnione. Winno być one poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Organ administracji winien podjąć niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrać wszystkie konieczne dowody w sprawie. Rozstrzygnięcie winno w sposób czytelny przedstawiać tok rozumowania oraz wyjaśniać wszystkie przesłanki wnioskowania. Uzasadnienie decyzji winno zatem zawierać motywy potwierdzające przyjęcie takiego a nie innego rozstrzygnięcia zaś kontrola sądowa ogranicza się do badania poprawności przeprowadzenia postępowania w tym zwłaszcza postępowania dowodowo – wyjaśniającego, aby ustalić czy decyzja organu nie wykracza poza granice uznania administracyjnego czyli nie nosi cech dowolności. Sam natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądową. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 kwietnia 2001r. w sprawie V SA 1868/00(OSP nr 7-8 z 2001r. poz.110), w wyroku z 14 listopada 2000r. w sprawie I SA 1257/99(nie publikowany), w wyroku z 11 września 1996r. w sprawie I SA/Ka 1543/95(nie publikowany) i w wyroku z 23 października 1998r. w sprawie I SA/Ka 225/97(nie publikowany).
W rozpoznawanej sprawie organy administracji słusznie uznały, iż w stosunku do skarżącej nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art.76 ust.7 ustawy z 20 kwietnia 2004r., uzasadniająca umorzenie nienależnie pobranego świadczenia.
Jak wynika z zebranego materiału dowodowego M. D. od dnia 22 października 2007r. jest zatrudniona w "B" spółka z o.o. w Gb na czas nie określony na stanowisku specjalisty R & D z płacą zasadniczą od 1 lipca 2009r. - 2770 zł. Prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe zaś dochód na osobę wynosi 1996,11 zł. Stałe opłaty takie jak czynsz, energia elektryczna i gaz wynoszą 450 zł miesięcznie.
Analiza sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej wskazuje, iż nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia nienależnie pobranego świadczenia.
Nie zaistniała przesłanka określona w punkcie 1 artykułu 76 ust.7 ustawy z 20 kwietnia 2004r. gdyż M. D. otrzymuje wynagrodzenie za pracę z którego można dochodzić zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.
Nie wystąpiła również przesłanka wymieniona w punkcie 2 artykułu 76 ust.7. Należy zaznaczyć, iż kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl zaś art.9 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 229 z 2005r. poz.198 z późn. zm.) wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Przepisy tego kodeksu (art.87 – 88) określają natomiast jaka część wynagrodzenia pracownika może być potrącona tak aby nie pozbawiać go niezbędnych środków utrzymania. Nie można zatem uznać, iż spełniona została przesłanka umorzenia określona w punkcie 2 artykułu 76 ust.7 ustawy z 20 kwietnia 2004r.
Nie budzi wątpliwości fakt, iż nie wystąpiła przesłanka umorzenia wymieniona w punkcie 3 artykułu 76 ust.7 ustawy z 20 kwietnia 2004r.
Nie zaistniała również przesłanka umorzenia określona w punkcie 4 artykułu 76 ust.7. M. D. pracuje i otrzymuje wynagrodzenie za pracę, z którego może być prowadzona egzekucja. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Sytuacja materialna i rodzinna skarżącej umożliwia jej spłatę zadłużenia z tytułu nienależnie pobranego świadczenia. Organy administracji trafnie uznały, iż nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia, określonych w art.76 ust.7 ustawy z 20 kwietnia 2004r. Dodać należy, iż również Powiatowa Rada Zatrudnienia negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie pobranego stypendium.
W przekonaniu sądu organy administracji trafnie uznały, iż oświadczenie skarżącej z dnia 21 lipca 2009r. (k.114 akt administracyjnych) należy potraktować jako wniosek o umorzenie pobranego stypendium a nie jako odwołanie od decyzji Starosty [...] z [...]. (k.111 akt administracyjnych). Należy zaznaczyć, iż po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 marca 2009r. w spr. III SA/Łd 655/08 w dniu 9 lipca 2009r. B. D., pełnomocnik skarżącej, złożyła wniosek o umorzenie nienależnie pobranego stypendium za okres od 4 września 2006r. do 3 marca 2007r. Natomiast w dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję zobowiązującą M. D. do zwrotu nienależnie pobranego stypendium w kwocie brutto 3197,50 zł. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 lipca 2009r. Wniosek o umorzenia pobranego stypendium został zatem złożony przed wydaniem decyzji z 15 lipca 2009r. W związku z czym organ administracji wezwał skarżącą do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. celem sprecyzowania wniosku. W dniu 21 lipca 2009r. pełnomocnik skarżącej stawił się w PUP w Z. i złożył następujące oświadczenie: "Prośba o umorzenie stypendium dotyczy decyzji z 15 lipca 2009r. nr FG-724-3/AG/09". Na rozprawie w dniu 17 marca 2010r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż był przekonany, iż oświadczenie z 21 lipca jest odwołaniem od decyzji z 15 lipca, bo tak powiedział pracownik organu, a nie wnioskiem o umorzenie pobranego stypendium. W ocenie sądu organy administracji trafnie potraktowały to oświadczenie jako wniosek o umorzenie pobranego stypendium a nie jako odwołanie od decyzji z 15 lipca 2009r. Wskazuje na to treść oświadczenia, w którym mowa jest o umorzeniu stypendium a nie o odwołaniu od decyzji z 15 lipca. Należy zaznaczyć, iż postępowania administracyjne dotyczące przyznania i pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium toczyły się od 2006r. zaś B. D. występowała w nich jako pełnomocnik córki od 27 marca 2008r.(pełnomocnictwo – k.73 akt administracyjnych). Składała ona kilkakrotnie odwołania od wcześniej wydanych decyzji organu I instancji. Wiedziała zatem w jaki sposób i do jakiego organu należy wnieść odwołanie. Również w decyzji z 15 lipca znajduje się prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia odwołania. Skoro zatem B. D. wiedziała o sposobie wniesienia odwołania to trudno uznać, iż w jej oświadczeniu z 21 lipca 2009r., zawierającym prośbę o umorzenie stypendium, chodziło jej o odwołanie od decyzji z 15 lipca 2009r.
Dodać należy, iż w dniu 22 lipca 2009r. organ administracji skierował do skarżącej pismo, w którym poinformował ją o procedurze rozpatrzenia wniosku o umorzenie pobranego stypendium oraz poinformował o treści przepisu art.76 ust.7 ustawy z 30 kwietnia 2004r.(k.118 akt administracyjnych). Pismo to doręczono B. D. w dniu 25 lipca 2009r. W sytuacji gdyby skarżącej chodziło o odwołanie od decyzji z 15 lipca 2009r. a nie o umorzenie stypendium to po otrzymaniu pisma z 22 lipca winna niezwłocznie powiadomić o tym organ administracji. Winna zatem poinformować, że jej oświadczenie z 21 lipca stanowiło odwołanie od decyzji z 15 lipca gdyż nie zgadza się z tą decyzją a nie chodzi jej o umorzenie pobranego stypendium w oparciu o art.76 ust.7. B. D. żadnego takiego wyjaśnienia nie złożyła. Również w treści odwołania nie podniosła tej okoliczności. Analiza odwołania wskazuje, iż B. D. nie zgadza się z decyzją z [...] podnosząc trudną sytuacje materialną córki oraz wnosi aby Wojewoda [...] ponownie rozpoznał jej prośbę o umorzenie pobranego stypendium. W odwołaniu nie ma w ogóle mowy, że organ I instancji błędnie zinterpretował jej oświadczenie z 21 lipca gdyż złożyła odwołanie od decyzji z 15 lipca a nie wnosiła o umorzenie pobranego stypendium na podstawie art.76 ust.7. Dopiero na rozprawie podniosła, iż była przekonana, że wniosła odwołanie od decyzji z 15 lipca a nie chodziło jej o kwestię umorzenia. W ocenie sądu przeciwko przyjęciu takiej interpretacji przemawia treść oświadczenia z 21 lipca, zawierającego "prośbę o umorzenie pobranego stypendium" oraz zachowanie pełnomocnika po otrzymaniu pisma z 22 lipca 2009r. oraz decyzji z 29 grudnia 2009r., polegające na tym, że ani razu nie zostało podniesione, że nie chodzi mu sprawę umorzenia stypendium tylko o odwołanie od decyzji z 15 lipca. Dodać należy, iż B. D. występowała już we wcześniejszych postępowaniach jako pełnomocnik córki, odwołując się między innymi od decyzji organów I instancji, a więc posiadała pewne doświadczenie w kwestii sposobu odwołania się od niekorzystnej dla niej decyzji. Podniesiona obecnie okoliczność, że oświadczenie z 21 lipca 2009r. winno być uznane za odwołanie od decyzji z 15 lipca a nie wniosek o umorzenie pobranego stypendium, nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym oraz zachowaniu pełnomocnika w toku postępowania administracyjnego. Organy administracji prawidłowo zinterpretowały to oświadczenie jako wniosek o umorzenie pobranego stypendium a nie jako odwołanie od decyzji z 15 lipca 2009r.
Jeżeli chodzi o zarzuty zawarte w skardze to M. D. podtrzymała swoje zastrzeżenia podniesione w odwołaniu. W ocenie sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.
Wbrew twierdzeniom skarżącej organy administracji uwzględniły jej sytuację materialną co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W szczególności wzięto pod uwagę to, iż M. D. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i musi samodzielnie ponosić wydatki związane ze swoim utrzymaniem.
Odnośnie tego, iż skarżąca w czasie stażu świadczyła pracę za którą winna otrzymywać wynagrodzenie (stypendium) a w ogóle to powinna zwrócić 2078,30 zł a nie 3197,50 zł to okoliczności te nie są przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Winny być one rozpatrzone w postępowaniu dotyczącym obowiązku zwrotu pobranego stypendium. Wspomnieć tylko należy, iż odbywanie stażu przez osobę bezrobotną w ramach skierowania, o którym mowa w art.53 ust.1 ustawy z 20 kwietnia 2004r., nie oznacza, iż doszło do powstania stosunku pracy z wszystkimi płynącymi z tego konsekwencjami (tzn. obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia przez pracodawcę). W ramach stażu bezrobotnemu przysługuje stypendium wypłacone przez starostę, czyli z budżetu państwa, a nie przez pracodawcę. O tym zaś w jakich sytuacjach bezrobotny traci prawo do stypendium reguluje ustawa z 20 kwietnia 2004r. Kwestia utraty przez skarżącą prawa do stypendium została już przesądzona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie III SA/Łd 655/08. Podnoszenie obecnie kwestii prawa skarżącej do stypendium jest w istocie polemiką z ustaleniami poczynionymi w postępowaniu zakończonym wyrokiem w sprawie III SA/Łd 655/08. Odnośnie kwoty jaka winna być zwrócona przez skarżącą to zgodnie z treścią art.76 ust.1 ustawy z 20 kwietnia 2004r. osoba, która pobrała nienależne świadczenie jest obowiązana do jego zwrotu wraz z zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. W związku z czym obowiązek zwrotu dotyczy kwoty brutto a nie netto.
Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. W stosunku do M. D. nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia nienależnie pobranego stypendium, określona w art.76 ust.7 ustawy z 20 kwietnia 2004r. Organy administracji prawidłowo również zinterpretowały oświadczenie skarżącej z 21 lipca 2009r. jako wniosek o umorzenie pobranego stypendium a nie jako odwołanie od decyzji z 15 lipca 2009r. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę M. D. a.ł.