Uzasadnienie
III SA/Łd 41/16
D. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r. w przedmiocie odmowy wymeldowania A. C..
Wyrokiem z 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku wniosła uczestniczka postępowania – A. C., formułując jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia do kosztów sądowych.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem (12 lat) i córką (11 lat). Skarżąca nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Na dochody gospodarstwa domowego składają się: alimenty na dzieci, dofinansowanie dożywiania dzieci, zasiłek rodzinny oraz dofinansowanie z programu 500+ w łącznej kwocie ok. 2.900 zł, czyli średniomiesięcznie na osobę ok. 950 zł. Skarżąca wskazała także na ponoszone wydatki, w tym opłaty mieszkaniowe, wyżywienie, zakup odzieży, leki, środki czystości i inne, które łącznie zamykają się kwotą ok. 2.500 – 2.700 zł miesięcznie. Skarżąca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, nie uzyskuje również żadnych dodatkowych dochodów.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że łączne dochody w gospodarstwie domowym skarżącej wynoszą ok. 2.900 zł, co daje średniomiesięczny dochód na osobę w wysokości ok. 950 zł miesięcznie. Z osiąganego dochodu skarżąca pokrywa koszty bieżącego utrzymania, wyżywienia, leków, zakupu odzieży, środków czystości itp., które wyliczyła na łączną kwotę ok. 2.500 – 2.700 zł miesięcznie. Nie osiąga przy tym także żadnych dodatkowych dochodów i nie posiada oszczędności i przedmiotów wartościowych. Skarżąca ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków może wpłynąć na sytuację materialną wnioskodawczyni i jej rodziny. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
e.o.