Uzasadnienie
W dniu 30 marca 2004 roku A Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] Nr [...], uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego, klasyfikując preparat o nazwie VITA BUERLECITHIN do kodu PCN 2208 90 69 1, ze stawką celną 4% od wartości celnej towaru.
Pismem z dnia 27 stycznia 2006 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Nr [...] z dnia [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, uwzględniającą w całości skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...].
Jednocześnie w piśmie tym zawarł wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 3 lutego 2006 roku pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uwzględnienie skargi przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. Również pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego artykułu).
Kognicja Sądu ograniczona jest zatem do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Przyczyny tego stanu rzeczy mogą być różne. Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /(Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), - dalej "p.p.s.a."/, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 (skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania) stało się bezprzedmiotowe. Wyjaśnić przy tym należy, iż bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi m.in., gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia tejże decyzji.
Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., uchylił w całości swą decyzję z dnia [...] Nr [...] oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. Nr [...] z dnia [...] i uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] za prawidłowe. Konsekwencją zaś uchylenia decyzji we wskazanym trybie autokontroli organu administracji publicznej jest brak przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 161 § l pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie.
W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a i § 6 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na ogólna sumę kosztów postępowania (1427 zł) złożyły się kwoty: 212 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego, 15 zł tytułem opłaty skarbowej za pełnomocnictwo oraz kwota 1200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.