Uzasadnienie
III SA/Łd 413/16
P. J. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] (znak [...]) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 21 maja 2008 r. orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku.
Wyrokiem z 11 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Następnie pełnomocnik skarżącego – Z. J.-S. (matka) złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżącemu w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając formularz wniosku na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe. Obecnie przebywa w Wielkiej Brytanii. Zgodnie z przedłożonym oświadczeniem, nie osiąga żadnych dochodów, od stycznia 2017 r. jest osobą bezrobotną. Skarżący jest właścicielem ¼ udziału w nieruchomości gruntowej o powierzchni 900 m2, jak wyjaśnił zajętej przez komornika. Wyjaśnił, że ponosi koszy wynajmu mieszkania zagranicą oraz opłaca utrzymanie córki w kraju. Zgodnie z oświadczeniem, nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. e) wskazywanej ustawy. Tym samym wniosek skarżącego w tym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta ona już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego też względu rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie należało umorzyć na podstawie art. 249a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 postanowienia).
Z kolei jak wynika z art. 262 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
Rozpoznając wniosek skarżącego referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, niedysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W tym kontekście należy mieć przede wszystkim na uwadze obecną sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym fakt, iż jest osobą bezrobotną. Skarżący nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Jak wyjaśnił, obecnie przebywa zagranicą i tam opłaca koszty wynajmu mieszkania, a także przesyła środki na utrzymanie córki, która pozostaje w kraju. Wyjaśnił, że stan bezrobocia w jego przypadku wynika z rozwiązania umowy o pracę z pracodawcą, który nie wypłacał mu należnych świadczeń.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 pkt 1 lit. e) oraz art. 262 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.