Uzasadnienie
W dniu 8 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Natomiast, w dniu 22 lipca 2010 r., do Sądu wpłynął wniosek Z. K. o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną – A. K. Skarżący wskazał, że łączny dochód rodziny kształtuje się na poziomie 450 złotych i składa się z renty wypłacanej żonie skarżącego. Z. K. oświadczył ponadto, że nie posiada żadnych innych środków pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Wskazał, że posiada pokój o wielkości 20 m², nie posiada żadnych nieruchomości. Do wniosku załączył kserokopię rocznego obliczenia podatku dla A. K., sporządzonego przez organ rentowy za rok podatkowy 2009.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku.
Analiza informacji przedstawionych przez Z. K., zawartych w złożonym urzędowym formularzu, daje podstawy do twierdzenia, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący jednoznacznie wykazał, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 punkt 1 powoływanej ustawy, ponieważ jego sytuację majątkową należy ocenić jako trudną. Pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a jedynym źródłem dochodu tego gospodarstwa jest renta A. K., która wynosi 450 złotych miesięcznie. Jednocześnie skarżący wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności, jak również nieruchomości.
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 i art. 246 § 1 ww. ustawy, osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem Sądu, okoliczności powyższe zostały przez Z. K. wykazane.
Dlatego też, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 punkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.
D.T.