Uzasadnienie
W dniu 8 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga C. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego. W skardze strona wniosła o przyznanie pomocy prawnej przez wstrzymanie kosztów i ustanowienie adwokata.
W wykonaniu zarządzenia wzywającego do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w dniu 26 lipca 2010 r., do Sądu wpłynął - na urzędowym formularzu "PPF" - wniosek C.N. o przyznanie prawa pomocy.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca jest wdową i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Strona wskazała, że jej łączny miesięczny dochód kształtuje się na poziomie 1950 złotych, na który składa się emerytura w wysokości 1100 złotych oraz dochód z przychodów w małej kwiaciarni w wysokości 850 złotych. C. N. oświadczyła ponadto, że nie posiada żadnych środków pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Wskazała, że oprócz mieszkania o powierzchni 42 m2, nie posiada żadnych innych nieruchomości. Podniosła, że w związku ze swoim stanem zdrowia dużo pieniędzy wydaje na leki oraz na zabiegi rehabilitacyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Zatem strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku.
Analiza przedstawionych przez C. N. informacji, zawartych w złożonym urzędowym formularzu, daje podstawy do twierdzenia, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca jednoznacznie wykazała, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 punkt 1 powoływanej ustawy. Sytuacja majątkowa skarżącej jest trudna. Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a źródłem jej miesięcznego dochodu jest emerytura w wysokości 1100 złotych oraz dochody z kiosku - kwiaciarni w kwocie około 850 złotych. Jednocześnie C. N. wskazała, że nie posiada żadnych oszczędności, jak również nieruchomości, z wyjątkiem mieszkania o powierzchni 42 m2
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 i art. 246 § 1 ww. ustawy, osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem Sądu, okoliczności powyższe zostały przez C.N. wykazane.
Dlatego też, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 punkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.
D.T.