Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł po rozpoznaniu odwołania M R od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.100 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego - drogi gminnej ul. P[...]od dnia 29 sierpnia 2015r. do dnia 2 września 2015 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę prawną decyzji stanowił przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (t. j. Dz. U. z 2016 poz.23.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 1659 ze zm.), art., 4 ust. 1 i 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, ust. 4, ust. 8, ust. 10, ust. 11, ust. 12, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2015r. poz.460 z zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 01.06.2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481 ze zm.), uchwały Nr XCII/1955/14 Rady Miejskiej w Ł z dnia 10 września 2014 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg oraz Uchwały Nr XIV/302/15 Rady Miejskiej w Łodzi. z dnia 1 lipca 2015 r.
Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. zezwolił M R na zajęcie pasa drogowego w pasie drogi gminnej ulicy P w okresie od dnia 26.08.2015 r. do 28.08.2015 r. tj. 3 m² jezdni, 2 m² chodnika i 6 m² zieleńca zobowiązując do zapłaty kwoty 66 zł. wg następującego wyliczenia: 2zł x 2m² x 3 dni = 12zł., 4zł x 3m² x 3dni = 36 zł., 1zł x 6m²x 3 dni= 18 zł. Następnie 31 sierpnia 2015 r. ZDiT otrzymał e–mail z prośbą o sprawdzenie zgłoszenia zajęcia pasa ruchu przy posesji na ul P[...] i informujący, że chodnik jest tam rozkopany od ponad 2 tygodni i nie ma przejścia. Do informacji załączono zdjęcia. Kontrola prowadzona w dniu 4.09.2015r. wykazała, że pas drogowy został już uporządkowany.
Po wcześniejszym zawiadomieniu skarżącego oraz wykonawcy robót o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnego zajęcia pasa, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta[...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1100 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego - drogi gminnej ul. P [...] od dnia 29 sierpnia 2015r. do dnia 2 września 2015 r. - wskazał sposób obliczenia oraz określił sposób i termin uiszczenia w/w należności. Rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadnił ustaleniami postępowania, w szczególności opierając się na piśmie z dnia 30 września 2015 r. sporządzonym przez wykonawcę przyłącza wodociągowego działającego na zlecenie skarżącego, który wyjaśnił przyczyny przedłużenia prac i wskazał, że zostały one ostatecznie zakończone dnia 2.09.2015 r.
W odwołaniu skarżący wniósł o umorzenie należności. Wyjaśnił, że ze względu na swój wiek oraz brak orientacji w zakresie wymaganych formalności, potrzebnych do wykonania przyłączenia wody do działki wszelkie obowiązki i prace związane z tym zadaniem zlecił J B. Skarżący wskazał, że nie otrzymał od wykonawcy decyzji o zajęciu pasa drogowego i nieznany był mu okres zajęcia pasa drogowego, a prace zostały przez wykonawcę zrealizowane z opóźnieniem. Wskazał, że jest w trudnej sytuacji materialnej i nie jest w stanie ponieść dalszych kosztów, tym bardziej, że nie wynikają one z jego winy.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa wart. 22 ust. 2, 2a lub 2c. (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach). Zezwolenie zarządcy wymagane jest, jak stanowi ust. 2,w następujących przypadkach:
- 1) prowadzenia robót w pasie drogowymi
- 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
- 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
- 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.
Zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy- za zajęcie pasa drogowego:
- 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
- 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
- 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c
- - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
Kolegium wyjaśniło, że każdorazowe zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko za zezwoleniem zarządcy drogi, a brak takiego zezwolenia skutkuje nałożeniem przez zarządcę drogi kary pieniężnej w wysokości 10 - krotności opłaty. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, które uzasadniają nałożenie kary pieniężnej na skarżącego za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej na ul. P pod nr[...] w okresie od dnia 29 sierpnia 2015r. do dnia 2 września 2015r. Wysokość tej kary stanowi 10- krotność opłaty i jest ustalana jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego.
Zdaniem Kolegium dane te potwierdzają zgromadzone w sprawie dokumenty. Organ wyjaśnił, że nie ma podstaw by twierdzić, że wykonawca w swym piśmie z dnia 30 września 2015r. podał nieprawdziwą datę zakończenia prac przyłączeniowych. Strona w treści odwołania także potwierdza, że prace były zrealizowane z opóźnieniem.
Odnosząc się do odwołania Kolegium zauważyło, że za działania i zaniechania pełnomocnika ponosi odpowiedzialność mocodawca. Organ podkreślił, że podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tytułu zajęcia pasa drogowego, co do zasady będzie podmiot, na którego rzecz są prowadzone roboty.
Organ wskazał również, że pełnomocnictwo wykonawcy nie obejmuje postępowania w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego. Doręczenie wykonawcy przyłącza wodnego decyzji o karze było zatem zbędne tak samo jak zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie powinno być doręczone wykonawcy robót.
Zaznaczyć należy, że w decyzjach organu I i II instancji nazwisko skarżącego podano z błędem "..." zamiast "...". Również w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego i decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym przyłącza wody do nieruchomości występował ten sam błąd w nazwisku strony.
W skardze M R zarzucił naruszenie:
- - art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące brakiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i brakiem jego wszechstronnego rozpatrzenia - w szczególności w odniesieniu do ustalenia podmiotu, który dokonał rzeczywistego zajęcia pasa drogowego ponad okres wynikający z zezwolenia, a w konsekwencji oparciem rozstrzygnięcia na okolicznościach niepoddanych jakiejkolwiek weryfikacji i nieznajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie faktycznym,
- - art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niepełny i nierzetelnie ustalony stan faktyczny, skutkujące wadliwym bezpodstawnym uznaniem za udowodnione okoliczności: zajęcia pasa drogowego przez skarżącego, czasu tego zajęcia oraz rozmiarów zajętej powierzchni - w sytuacji gdy żadna z w/w okoliczności nie została miarodajnie ustalona i nie znajduje oparcia na przeprowadzonych środkach dowodowych,
- - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące trzymaniem w mocy przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...], pomimo naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego sprawy oraz przepisów prawa materialnego,
- - art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, przez bezpodstawne nałożenie kary na skarżącego pomimo braku ustalenia, że to skarżący dokonał rzeczywistego zajęcia pasa drogowego, z jednoczesnym jednak ustaleniem przez SKO, iż roboty (prace ziemne) wypełniające znamiona zajęcia pasa drogowego ponad okres wynikający z zezwolenia były prowadzone wyłącznie przez ich wykonawcę (a nie przez skarżącego) z naruszeniem umowy (z opóźnieniem).
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący nosi nazwisko R, a nie R, a w decyzjach administracyjnych występuje omyłka pisarska. Błąd w nazwisku może wynikać z tego, że skarżący, który jest osobą starszą, zlecił wykonawcy wykonanie wszystkich czynności przed organami administracyjnymi. Poinformował też o złożeniu przez skarżącego zawiadomienia do prokuratury o sfałszowanie jego podpisu na wniosku o zajęcie pasa drogowego. Równocześnie wskazał, że nie toczą się żadne postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących tej sprawy. Jak oświadczył, skarżący uważa, że po dniu 28 sierpnia 2015 r. pas drogowy zajmował wykonawca robót. Przyłącze jest już użytkowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga M R jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 poz. 1647 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – [dalej p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Sąd administracyjny ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).
Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenie prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, określone zostały w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.
Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...], który nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego po upływie terminu określonego we wcześniej udzielonym zezwoleniu.
Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) - dalej: u.d.p., zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie to dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
- 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
- 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
- 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2)
W rozpoznawanej sprawie skarżący uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej na ul. P[...]w Ł na okres od 26 do 28 sierpnia 2015 r. w celu instalacji przyłącza wodnokanalizacyjnego (decyzja z dnia [...] r. nr [...]). W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że prace nie zakończyły się w terminie, który przewidywało powyższe zezwolenie i trwały do 2 września 2015 r. Za okres nie objęty zezwoleniem, czyli od 29 sierpnia 2015 r. do 2 września 2015 r.(5 dni) organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego w wysokości 1.100 zł. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji co do zasadności nałożenia kary pieniężnej.
W myśl art. art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W myśl art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (tj. umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów - kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego.
Przepisy ustawy o drogach publicznych regulujące wymierzenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nakładają na zarządcę drogi obowiązek orzeczenia kary pieniężnej, gdy ustali nielegalne zajęcie, a więc rozstrzygnięcie organu ma charakter związany. Oznacza to, że po stwierdzeniu takiego stanu faktycznego - w tym mieści się także zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem okresu na jaki udzielone było zezwolenie - organ administracji publicznej nie ma możliwości swobodnego wyboru rodzaju rozstrzygnięcia, tylko musi zachować się tak jak nakazują mu przepisy prawa - to jest wymierzyć w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty. Nie ma też możliwości miarkowania kary lub jej różnicowania w zależności od indywidualnej sytuacji strony, lecz musi ją wymierzyć w wysokości wynikającej z przywołanych przepisów prawa.
Wskazując na treść art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy drogowej podkreślić trzeba, że przywołany przepis nie precyzuje od kogo pobiera się opłatę. Dlatego w każdej sprawie, w której organy wszczęły postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi na umieszczone urządzenia w postaci umieszczenia rur do kanalizacji sanitarnej powinny one ustalić kto posiada i korzysta z tych urządzeń, tylko bowiem ten podmiot może być obciążony stosowną karą. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 694/10 (dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że stroną postępowania w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego jest co do zasady właściciel urządzenia usytuowanego w pasie drogowym, on jest bowiem podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacji z organem administracyjnym. Dopuszcza się odpowiedzialność innego podmiotu, o ile jednak inna osoba dokona zajęcia pasa drogowego na własną rzecz i we własnym imieniu.
W skardze skarżący zarzucił, że organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, nie ustalił bowiem podmiotu, na który powinna zostać nałożona kara pieniężna. Zdaniem skarżącego podmiotem odpowiedzialnym za przekroczenie terminu określonego w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego jest wykonawca robót. Ponadto skarżący podkreślił, że organ nie ustalił okoliczności zajęcia przez niego pasa drogowego, czasu tego zajęcia oraz rozmiarów zajętej powierzchni. W ocenie Sądu zarzuty te są niezasadne Niewątpliwie prowadzenie robót w pasie drogowym w celu zrealizowania inwestycji, inwestor może powierzyć innemu podmiotowi – wykonawcy. Wtedy należy uznać, że wykonawca prowadzi roboty na rzecz inwestora i może w tym celu zajmować pas drogowy w ramach zezwolenia udzielonego inwestorowi, czyli działać w tym zakresie niejako w imieniu inwestora. W sytuacji natomiast, gdy inwestor nie ubiegał się o zezwolenie na prowadzenie robót w pasie drogowym, może o nie wystąpić wykonawca.
Wtedy należałoby uznać, że wykonawca zajmuje pas drogowy w celu wykonania przyjętego na siebie zobowiązania. Wtedy w przypadku przekroczenia terminu określonego w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego, podmiotem odpowiedzialnym będzie wykonawca robót, na którego organ powinien nałożyć karę pieniężną. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w rozpoznawanej sprawie. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] udzielił zezwolenia skarżącemu na zajęcie pasa drogowego w celu wykonania przyłącza wody w okresie od 26 do 28 sierpnia 2015 r. Zatem podmiotem, który występował o udzielenie zezwolenia był skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika). W tej sytuacji stosunek cywilnoprawny jaki łączył skarżącego - inwestora z wykonawcą prac pozostaje poza sferą zainteresowań organu administracji.
Sąd nie podzielił również zarzutów skargi w zakresie nieustalenia przez organ okresu oraz rozmiaru zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem czasu wskazanego w zezwoleniu. W tym zakresie ustalenia organów administracji są prawidłowe i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Informacja o rozkopanym chodniku z załączonymi zdjęciami została przesłana do ZDiT drogą elektroniczną 31 sierpnia o godz. 21.59, a więc trzy dni po terminie, kiedy prace miały być zakończone. Kontrola przeprowadzona w terenie w dniu 4 września wykazała zakończenie prac i odtworzenie poprzedniego stanu pasa drogowego. Skoro zatem J B– wykonawca robót, działający w sprawie o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jako pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 30 września 2015 r. wskazał, że prace nad budową przyłącza wodnego zakończyły się z opóźnieniem w dniu 2 września 2015 r., organ miał podstawę do przyjęcia tej daty jako ostatniego dnia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.
Należy podkreślić, że w odwołaniu skarżący również przyznał, że prace nie zostały wykonane w terminie i nie zaprzeczał przyjętej długości zajęcia pasa.. Zasadnie zatem ustalono, że skarżący zajmował pas drogowy z przekroczeniem czasu wskazanego w zezwoleniu przez okres 5 dni tj. od 29 sierpnia 2015 r. do 2 września 2015 r.
W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo przyjęły powierzchnię zajętego pasa drogowego – jezdni o pow. 3 m², chodnika o pow. 2 m² oraz zieleńca o pow. 6 m². W przypadku gdy prace ziemne prowadzone w obrębie pasa drogowego nie zostały zakończone w terminie, organ miał podstawy do przyjęcia, że powierzchnia zajmowanego pasa drogowego odpowiada powierzchni, która została wskazana przez stronę we wniosku o udzielenie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego. Powierzchni pasa drogi zajmowanego po upływie terminu określonego w zezwoleniu skarżący nie kwestionował w toku postępowania ani w odwołaniu i nie wskazywał żadnych okoliczności wskazujących na to, że mogła być ona inna.
Również wysokość kary pieniężnej, w przekonaniu Sądu, została wyliczona prawidłowo w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. Stawka opłaty za zajęcie 1 m² jezdni wynosi 4,00 zł, chodnika- 2 zł i zieleńca – 1 zł (uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z 10 września 2014 r. nr XCII/1955/14 w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg).
Wobec powyższego Sąd nie podzielił argumentów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających podstawowe wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
W zakresie zarzutu skarżącego, że nie ponosi winy za przekroczenie terminu określonego w zezwoleniu Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od stopnia winy dokonującego takiego zajęcia. Zatem poza zakresem koniecznych ustaleń pozostaje kwestia winy podmiotu zajmującego pas drogowy i jej stopnia (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1058/08, wyrok NSA z 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 68/08; wyrok NSA z 27 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 957/08).Zarzut zatem jest niezasadny. Problem rozliczeń między inwestorem a wykonawcą związanych z zawartą przez nich umową i jej wykonaniem należy do sfery prawa cywilnego i może być ewentualnie przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym.
Skarżący nie kwestionował, że był adresatem wydanych w sprawie decyzji mimo występującego błędu w pisowni jego nazwiska i udzielił wykonawcy pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu przed organami w sprawie wykonania przyłącza.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
k.p.