Uzasadnienie
III SA/Łd 432/08
Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu Z. odmówił wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych w samochodzie ciężarowym marki Mercedes-Benz 209D o nr rejestracyjnym [...], będącym własnością P. K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że nadanie na nadwoziu samochodu nowych (powiatowych) cech identyfikacyjnych może być dokonane tylko w przypadkach określonych w art. 66a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy żaden z wymienionych w tym przepisie przypadków nie ma odniesienia do sytuacji występującej w pojeździe P. K. Starosta Z. podniósł, że przywołany przez stronę przepis art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy przewiduje nadanie tych cech również w przypadku ściśle określonym w jego treści tj. jeżeli cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Przepis ten nie przewiduje nadania cech identyfikacyjnych w przypadku gdy numer VIN został usunięty (zatarty lub sfałszowany) przez właściciela w warunkach art. 306 kodeksu karnego.
Organ I instancji wskazał, że z ustaleń Prokuratury Rejonowej w Z. wynika, iż P. K. wycinając pole numerowe swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 306 kk, co oznacza, że nadanie nowych cech identyfikacyjnych w takim przypadku jest niedopuszczalne.
Starosta Z. zakwestionował również to, że element na którym znajdował się nr VIN był skorodowany, bowiem diagnosta przeprowadzając badanie techniczne w dniu 20 października 2004 r. nie stwierdził braku czytelności numeru ani jego skorodowania. Skorodowania numeru VIN i braku jego czytelności oraz skorodowania elementu, na którym znajdował się znak VIN nie stwierdził również biegły sądowy powołany przez prokuraturę.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka dająca podstawę do wydania decyzji, zgodnej z wnioskiem. Taką podstawą prawną jest art. 66a pkt 2 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do ust. 3 wyżej przywołanej normy wnioskodawca załączył opinię sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym mowa w art. 79a przywołanej ustawy, w treści której to opinii wskazano pierwotne cechy identyfikacyjne oraz wykluczono ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego zniszczenia lub zafałszowania pierwotnego numeru. Rzeczoznawca samochodowy jednoznacznie również wskazał, że wnioskujący dokonał naprawy przedmiotowego pojazdu polegającej na wycięciu skorodowanego stopnia i wstawieniu na to miejsce nowej części.
Odwołujący się podniósł, że powyższa opinia została w dniu 31 grudnia 2007 roku zmieniona przez biegłego, jednak po tej zmianie, jej zasadnicza treść w dalszym ciągu odpowiada dyspozycji przywołanego powyżej przepisu.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. obszernie przedstawiło stan faktyczny sprawy.
Organ wskazał, że nie jest sporne, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. K., który jako podstawę swojego żądania wskazał art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Stosownie do ust. 3 wyżej przywołanego przepisu P. K., przedstawił opinię nr [...], która to opinia została w dniu 31 grudnia 2007r. została przez jej autora zmieniona.
Organ wskazał, że przedstawiona przez stronę opinia zawiera wskazanie pierwotnych cech identyfikacyjnych przedmiotowego pojazdu, lecz wskazanie to wynika wyłącznie z ustaleń, które nie uprawniają do sformułowania takiej tezy.
Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organ miał również na uwadze, iż P. K. samodzielnie wyciął pole numerowe nadwozia (z numerem VIN), a swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 306 kk, a zatem niemożliwe jest wybicie nowych cech identyfikacyjnych na pojeździe.
W skardze do Sądu P. K. zarzucił naruszenie art. 84 w związku z art. 75, art. 7, art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie nienależytych przyczyn, dla których organ odmówił opinii biegłego rzeczoznawcy wiarygodności i mocy dowodowej, naruszenie art. 84 oraz art. 77 k.p.a przez niezastosowanie i niedopuszczenie opinii biegłego rzeczoznawcy oraz naruszenie art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie. P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jej uchylenia.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 66a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908). Stosownie do treści powyższego przepisu, starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w ściśle określonych w ustawie przypadkach.
Na wstępnie wskazać należy na błędne sformułowanie przez organ rozstrzygnięcia. Co do zasady skonkretyzowanie praw lub obowiązków następuje w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwy organ. Wynika to wprost z treści art. 104 k.p.a. Podstawą wydania decyzji określonej treści jest przepis prawa materialnego, który zakreśla ramy skonkretyzowania danego prawa czy obowiązku – w tym przypadku zatem, zaistnienie przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym skutkuje wydaniem decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych.
Z kolei brak zaistnienia takich przesłanek, mimo braku wyraźnej regulacji ustawowej, skutkować musi wydaniem decyzji odmownej. W świetle powyższych rozważań nieuzasadnione staje się rozstrzygnięcie organów I i II instancji, które orzekły o odmowie wydania decyzji w przedmiocie nadania cech identyfikacyjnych. Rozstrzygnięcie to stoi w wyraźnej opozycji do zasady wynikającej z art. 104 k.p.a. Jednakże z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wyraźnie, że organy rozpatrywały przesłanki wynikające z cytowanego przepisu, a zatem w istocie wydały decyzję odmawiającą nadania cech identyfikacyjnych. Mimo zatem błędnego sformułowania samego rozstrzygnięcia decyzja w tym zakresie odpowiada prawu. Uchybienie to nie może być jednak powodem uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie ma wpływu na wynik sprawy, a jak już wyżej wskazano tylko taki rodzaj naruszenia norm postępowania skutkować mógłby wzruszeniem zaskarżonego aktu.
Jako podstawę wniosku o nadanie cech identyfikacyjnych skarżący wskazał przepis pkt 6 katalogu przesłanek nadania cech przez organ administracji, zgodnie z którym wydanie takiej decyzji jest możliwe w przypadku, w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Stosownie zaś do art. 66a ust. 3 okoliczności te powinny być stwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego ich zniszczenia lub zafałszowania. Cechą identyfikacyjną, o której mowa w cytowanym przepisie jest VIN (Vehicle Identification Number) – unikalny numer identyfikacyjny pojazdów mechanicznych. Co do zasady numer ten jest nadawany przez producenta. Jako podstawowe narzędzie identyfikacji pojazdu musi być niewątpliwie umieszczony w sposób trwały. Potwierdza to również zamknięty katalog przypadków, w których ponowne umieszczenie numeru VIN może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej.
Nie ulega wątpliwości, że opinia biegłego składana na podstawie art. 66a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i podlega rygorom i zasadom tegoż postępowania.
W konsekwencji, w przypadku konieczności uzyskania wiadomości specjalnych opinia sporządzana przez biegłego winna zawierać wyjaśnienie okoliczności podlegających ustaleniu i uzasadnienie przyjętego sposobu rozumowania, podlega ona bowiem ocenie organu odnośnie prawidłowości jej sporządzenia. Specyfika opinii biegłego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polega na tym, że sporządzana jest z inicjatywy strony, a nie organu. Powyższe nie ma jednak wpływu na postępowanie organu, który zobowiązany jest do dokonania oceny przedkładanej opinii zgodnie z zasadami wynikającymi z procedury administracyjnej, a więc potraktowania opinii nie jako dokumentu wiążącego, lecz dowodu w sprawie. W konsekwencji organ zobowiązany jest dokonać oceny opinii pod kątem jej prawidłowości.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ wywiązał się z obowiązku rzetelnej i prawidłowej oceny składanej przez skarżącego opinii. Zgodzić się należy z organem II instancji, że oparcie stwierdzenia o pierwotnym numerze identyfikacyjnym na podstawie zgodności tego numeru z numerem na tabliczce znamionowej oraz zgodności numeru podanego w Datenkarcie z numerem skrzyni biegów jest niewystarczające. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojazd jest składakiem, natomiast tabliczka z umieszczonym na niej numerem nosi ślady ingerencji (nieoryginalne nity).
Ocena dokonana przez organ nie nosi cech oceny swobodnej. Zdaniem Sądu organ nie wkroczył w kompetencje zastrzeżone dla rzeczoznawcy, lecz odniósł się do zawartych w opinii twierdzeń i wniosków na ich podstawie wyciąganych.
Liczne wątpliwości dotyczące oznaczeń samochodu potwierdzają również badania prowadzone w toku postępowania prokuratorskiego.
Z powyższego wynika, iż przedłożona opinia nie spełnia warunków wynikających z art. 66a ust. 3 ustawy o ruchu drogowym. Nie zostały zatem spełnione przesłanki do nadania przez organ cech identyfikacyjnych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.
J.S.