Uzasadnienie
III SA/Łd 439/16
B.D. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest po rozwodzie. Zajmuje mieszkanie o powierzchni 16,77 m kw., bez żadnych wygód. Z uwagi na brak ustalonego prawa do renty korzysta z pomocy matki. Skarżąca nie zadeklarowała posiadania żadnego majątku ani oszczędności. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 178) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Mając na uwadze sytuację rodzinną i materialną przedstawioną przez stronę skarżącą uznać należało, że wniosek zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania przed sądem administracyjnym w postaci wynagrodzenia dla pełnomocnika z wyboru. Biorąc bowiem pod uwagę sytuację osobistą i materialną, uzasadnione było przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w tym zakresie.
Natomiast odnośnie do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, to zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. h) p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG