Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 37 w związku z art. 104 k.p.a., stwierdziło niesłuszność merytoryczną zażalenia K. K. wniesionego na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. Filia Ł. – W. w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej za miesiąc sierpień i wrzesień 2007 roku.
Na powyższe postanowienie, w dniu 7 stycznia 2008 roku skarżący – K. K. za pośrednictwem organu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę zatytułowaną "zażalenie". W uzasadnieniu skargi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i spowodowanie wydania stosownych decyzji przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. – W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- decyzje administracyjne,
- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie,
- inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 powołanej ustawy).
Analiza treści powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że przesłanką dopuszczalności skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym niekończące postępowania lub nierozstrzygające sprawy co do istoty jest możliwość ich zaskarżenia w drodze zażalenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 141 § 1 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie na postanowienie tylko, jeśli Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stwierdzające niesłuszność merytoryczną zażalenia K. K. wniesionego na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. Filia Ł. – W. w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej za miesiąc sierpień i wrzesień 2007 roku.
Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydane zostało w trybie art. 37 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Nie określa on jednak w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, ma zażalenie rozstrzygnąć. Podzielając jednak powszechnie przyjęte w orzecznictwie i nauce prawa stanowisko, należy wskazać, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o którym mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii, wynikających w toku postępowania, lecz nierozstrzygające sprawy co do istoty. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, a w przepisach Kodeku postępowania administracyjnego brak jest uregulowania, które ustanawiałoby prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 roku, sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002/3/116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 306/05, opubl. Lex nr 196463).
Biorąc powyższe pod uwagę należy zatem wskazać, że postanowienie stwierdzające niesłuszność merytoryczną zażalenia, wydane na podstawie art. 37 k.p.a. jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego też względu nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma bowiem waloru postanowienia, o którym mowa w powołanym powyżej art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
W tym stanie rzeczy, Sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o odrzuceniu skargi.
AŁ.