Uzasadnienie
III SA/Łd 443/16
G. R. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z [...] (Nr [...]) w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu do skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W piśmie przewodnim do wniosku skarżący wskazał na trudną sytuację materialną i zdrowotną swoją i rodziny. Wskazał na swoje zobowiązania kredytowe, których jak stwierdził, nie jest w stanie spłacić, w związku z czym grozi mu licytacja jego majątku. Podnosił argumenty dotyczące trudnej sytuacji gospodarstwa rolnego wynikające z klęsk suszy w ostatnich latach.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, synem i córką. Jest właścicielem drewnianego domu z 1936 r. o powierzchni 60 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 17,18 ha. Nie zadeklarował posiadania żadnego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Skarżący oświadczył, że na dochody gospodarstwa domowego składają się: renta skarżącego w kwocie 1.000 zł miesięcznie, należność za mleko – 1.500 zł miesięcznie oraz dopłaty rolne w kwocie ok. 10.000 zł za rok. Wskazał na ponoszone wydatki, w tym m.in.: energia elektryczna, wywóz nieczystości, opał w kwocie ok. 4000 zł rocznie, leczenie ok. 1500 zł rocznie. Reguluje także opłaty z tytułu podatku i ubezpieczeń w kwocie ok. 5.100 zł rocznie oraz koszty związane prowadzeniem gospodarstwa rolnego (paliwo i naprawy maszyn) – ok. 6.600 zł miesięcznie. Nadmienił, iż jego zobowiązania kredytowe sięgają ok. 54.000 zł, przy czym nie jest w stanie ich regulować.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Skarżący wraz żoną oraz synem i córką w praktyce utrzymuje się jedynie z kwoty łącznej ok. 2.500 zł miesięcznie oraz z dochodów z gospodarstwa rolnego (dopłaty w kwocie ok. 10.000 rocznie). Z tego dochodu skarżący ponosi koszty bieżącego utrzymania bez wyżywienia, leczenia i innych wydatków. Istotne jest przy tym, że skarżący jest osobą schorowaną i ponosi zwiększone wydatki na leczenie i zakup leków. Nie bez znaczenia jest też fakt, że obecnie skarżący nie jest w stanie w praktyce regulować zobowiązań kredytowych sięgających ok. 54.000 zł, co może mu – jak wskazał – grozić licytacją jego majątku.
Uwzględniając powyższe ustalenia, stosownie do treści art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadnym jest więc przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.