Uzasadnienie
III SA/Łd 448/17
D. P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi, strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, załączając formularz wniosku o przyznanie pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną – fakt, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz ma orzeczony stopień niepełnosprawności. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jedyne osiągane dochody stanowią: zasiłek okresowy z MOPS w kwocie 317 zł, zasiłek na zakup leków – 100 zł i zasiłek na zakup żywności 60 zł. Skarżący nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Zaznaczył także, że nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości przekraczającej 5.000 zł. Wskazał na ponoszone wydatki bieżące, które w praktyce przekraczają jego dochody.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W tej sytuacji należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków.
Skarżący w praktyce utrzymuje się z zasiłków z MOPS: zasiłku okresowego w kwocie 317 zł, zasiłku na zakup leków – 100 zł i zasiłku na zakup żywności 60 zł. Nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych.
W ocenie referendarza sądowego, nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.