Uzasadnienie
III SA/Łd 455/08
Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie o wymeldowanie J. G. z pobytu stałego w lokalu nr 6 przy ul. A w Ł., z uwagi na wniesienie przez niego do Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. powództwa przeciwko żonie – A. G. o przywrócenie naruszonego posiadania wskazanego wyżej lokalu.
Na powyższe postanowienie zażalenie do W. Ł. wniosła A. G. kwestionując zasadność zawieszenia postępowania i wskazując przyczyny, z powodu których wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie męża.
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. Nr 139, póz. 993 z 2006 r. ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie jest przesłanka opuszczenia lokalu.
Organ wskazał, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu jest spełniona wówczas, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Zatem ustalenie przez organy administracji, czy opuszczenie miejsca pobytu stałego było dobrowolne i wynikało z woli osoby, co do której toczy się postępowanie o wymeldowanie, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób jest niezbędne do wydania decyzji ojej wymeldowanie.
W toku postępowania przed organem pierwszej instancji J. G. usiłuje wykazać, że przebywa poza lokalem, w którym jest zameldowany, ze względu na utrudnienia powodowane postępowaniem żony. Jak wynika z akt sprawy skorzystał on ze środka prawnego zmierzającego do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, czego dowodem jest złożone w sądzie cywilnym powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania omawianego lokalu. Sprawa została opłacona i zarejestrowana pod sygnaturą akt [...].
Organ pierwszej instancji uznał, iż zagadnieniem wstępnym jest rozstrzygnięcie sądu we wskazanej wyżej sprawie cywilnej bowiem pozwoli ono ustalić charakter i przyczyny opuszczenia lokalu przez J. G.. Organ odwoławczy podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż powództwo o ochronę naruszonego posiadania jest podstawową drogą zmierzającą do wykazania, że opuszczenie lokalu nastąpiło z naruszeniem prawa i wbrew woli osoby szukającej ochrony swego posiadania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. G. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości. Zarzuciła naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 roku A. G. cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z treści cytowanego przepisu wynika ogólna zasada, na mocy której skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą i ewentualna rezygnacja z rozpoznania skargi przez Sąd, jest co do zasady dla Sądu wiążąca. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki, które skutkowałyby koniecznością uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ustawy).
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w postanowieniu.
TG