Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.) umorzył postępowanie z wniosku Z.P. w sprawie umieszczenia w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym mapy źródłowej. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...]
W dniu 8 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Starosty [...] z dnia [...]
Zarządzeniem z dnia 21 maja 2015 r. zobowiązano skarżącego do wypowiedzenia się, czy przedmiotem jego skargi jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie umieszczenia w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym dokumentów czy też decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 26 maja 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnieść można dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator albo Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z treści powyżej powołanych przepisów wynika, iż kontrola sądowa traktowana jest jako element wieńczący system weryfikacji działań (aktów) administracji, a nie pierwszego czy też dominującego ogniwa tego systemu. Z tego względu prawo wniesienia skargi – co do zasady – jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Obowiązek ten, wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z treścią art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w treści skargi wskazał, że jej przedmiotem jest decyzja organu I instancji – Starosty [...] z dnia [...] Zarządzeniem z dnia 21 maja 2015 r. wezwano skarżącego do wypowiedzenia się czy skarży decyzję Starosty [...] z dnia [...] czy też utrzymującą ją w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] pod rygorem uznania, że skarży decyzję Starosty [...] z dnia [...] Skarżący nie wykonał nałożonego obowiązku. W tej sytuacji uznać należało, że przedmiotem skargi jest decyzja organu I instancji, a wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 punkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
U.K.