Uzasadnienie
W dniu 17 października 1991 r. Z. B. zgłosił do odprawy celnej autokar marki Magirus – Deutz. Należność celną od tego pojazdu Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. określił w decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...].
W dniu 8 marca 2005 r. Z. B. złożył w Izbie Celnej w Ł. wniosek o rozłożenie na raty należności celnej wynikającej z w/w zgłoszenia.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił rozłożenia na raty należności celnych określonych w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dla rozłożenia należności celnej na raty konieczne jest spełnienie podstawowego warunku jakim jest złożenie wniosku w terminie 10 dni od chwili powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego. W związku z niespełnieniem przez Z. B. tej przesłanki niedopuszczalne było rozłożenie na raty należności celnej wynikającej ze zgłoszenia celnego nr [...].
W dniu 4 maja 2005 r. Z. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie lub zmianę i orzeczenie o rozłożeniu na raty. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że z powodu wypadku jakiemu uległ w 2001 r. nie był w stanie wywiązywać się z ciążących na nim zobowiązań, ani też skutecznie występować w obronie swoich interesów. Podkreślił, iż przepisy postępowania cywilnego regulują sytuację rozłożenia należności na raty w przypadku trudnej sytuacji życiowej dłużnika.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, że wniosek o rozłożenie na raty należności celnych powinien zostać złożony w terminie 10 dni od dnia, w którym dłużnik został powiadomiony o wysokości należności związanych z przywozem towaru. Skoro skarżący złożył go po upływie 13 lat od chwili dowiedzenia się o wysokości należności celnej to jego wniosek był spóźniony.
W dniu 11 lipca 2005 r. Z. B. wniósł skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie przepisu art. 237 § l Kodeksu celnego oraz § 6 ust 2 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie udzielania ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o rozłożenie należności na raty lub uchylenie rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podał, iż znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, przez długi okres chorował, a obecnie jest w stanie spłacać raty w wysokości czterystu złotych miesięcznie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniach uprzednio wydanych decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Organ odwoławczy wydając decyzję w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów prawa. Trafnie oparł swoje rozstrzygniecie na treści przepisu art. 237 § 1 Kodeksu celnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 75 póz. 802 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu organ celny może udzielić dłużnikowi ułatwień płatniczych. Prawidłowo przyjął, że warunki oraz tryb postępowania przy udzielaniu tych ułatwień, regulują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie udzielania ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności (Dz. U. Nr 206 poz. 1997). W myśl § 6 ust 2 tegoż rozporządzenia, wniosek o rozłożenie należności na raty winien zostać złożony w terminie 10 dni od dnia w którym dłużnik został powiadomiony o wysokości należności związanych z przywozem towaru. W niniejszej sprawie Z. B. został powiadomiony o wysokości ciążących na nim zobowiązań w chwili otrzymania decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym [...] [...].
Fakt ten potwierdza własnoręczny podpis złożony przez skarżącego na tym dokumencie w dniu 17 października 1991 r. Termin na wystąpienie z wnioskiem o rozłożenie należności na raty upłynął więc wraz z dniem 27 października 1991 r. Skarżący przesłał do Dyrektora Izby Celnej w Ł. wniosek o rozłożenie na raty należności celnej dopiero w dniu 7 marca 2005 r., a więc po upływie ponad trzynastu lat od chwili dowiedzenia się o wysokości należności celnej. W tym stanie rzeczy jego wniosek był spóźniony i jako taki nie mógł być uwzględniony. Zgodnie z treścią przepisu art. 11 Kodeksu celnego określone w przepisach prawa celnego terminy nie podlegają przedłużeniu, odroczeniu lub przywróceniu poza wypadkami ustanowionymi przepisami tego prawa. Przepisy ustawy Kodeks celny nie przewidują możliwości przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o rozłożenie należności celnej na raty z uwagi na trudną sytuację materialną dłużnika. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. i była prawidłowa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.