Uzasadnienie
W dniu 17 października 1991 r. Z. B. zgłosił do odprawy celnej autokar marki Magirus – Deutz. Należność celną od tego pojazdu Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. określił w decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...].
W dniu 8 marca 2005 r. Z. B. złożył w Izbie Celnej w Ł. wniosek o umorzenie odsetek od należności celnej określonej w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego zawartej w powyższym zgłoszeniu celnym.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił umorzenia odsetek od należności celnych określonych w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości samoistnego umorzenia odsetek za zwłokę, bez umorzenia kwoty należności głównej.
W dniu 4 maja 2005 r. Z. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie lub zmianę i orzeczenie o umorzeniu odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że zawarte w decyzji rozumowanie jest błędne, bowiem jeżeli można umorzyć należność główną, to tym bardziej umorzyć można mniejszą należność odsetkową.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu podniósł, iż odsetki, których umorzenia żądał skarżący nie są należnościami celnymi, gdyż nie są one pobierane w związku z przywozem towarów, a jedynie ze względu na nieterminowe uiszczanie należności celnych. Podkreślił, że umorzenie odsetek możliwe jest jedynie w przypadku umorzenia należności celnej, w związku z którą one powstały. Umorzenie tej należności powoduje bowiem również umorzenie odsetek za zwłokę w takiej części, w jakiej umorzone zostały należności główne.
W dniu 11 lipca 2005 r. Z. B. złożył skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji lub uchylenie rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie przepisu art. 246 ustawy Kodeks celny oraz wydanych na podstawie tejże ustawy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniach uprzednio wydanych decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Organ odwoławczy wydając decyzję w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów prawa. Trafnie uznał też, iż zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r przepisy wprowadzające prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. Prawidłowo przyjął również, że w świetle przepisu art. 246 i nast. Kodeksu celnego dopuszczalne jest umorzenie należności celnych. Odsetki za zwłokę, których umorzenia w niniejszej sprawie domagał się skarżący, nie są jednak należnościami celnymi. Odsetki te są pobierane w związku z nieterminowym uiszczeniem należności głównej. Przepisy pozwalają natomiast na umorzenie odsetek za zwłokę od należności celnych jedynie w razie umorzenia w całości lub części należności głównej, w związku, z którą powstały owe odsetki (§ 5 ust 4 rozporządzenia z dnia 16 września 2003 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych (Dz. U. nr 170, poz.1653)).
Umorzenie odsetek za zwłokę jest zatem ściśle powiązane z umorzeniem należności głównej, którą stanowią należności celne. Mając powyższe na uwadze, organ słusznie uznał, iż brak było w sprawie niniejszej podstaw prawnych do umorzenia odsetek za zwłokę.
Biorąc pod uwagę wyżej wymienione okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.