Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. DzU.00.98.1071 ze zm.), art. 103 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało ją do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny
W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. udzielił Z. K. zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową na pojazd marki POLONEZ CARO nr rej. [...].
W dniu [...] organ I instancji wszczął postępowanie zmierzające do ustalenia czy Z. K. spełnia wymagania uprawniające do udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz skierował do skarżącego wezwanie przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania: kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu marki POLONEZ CARO nr rej. [...] z aktualnym przeglądem technicznym oraz świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowo-kontrolnego z aktualną datą ważności. Wezwanie to, wysłane ponownie w dniu [...], zostało zwrócone przez Pocztę Polską z adnotacją "Adresata nie zastałem", "Awizowano dnia"(...), "Awizo powtórne dnia"(...), "Zwrot nie podjęto w terminie".
Decyzją nr [...] z dnia [...] organ I instancji cofnął Z. K. zezwolenie nr [...] oraz zobowiązał stronę do zwrotu tego zezwolenia. Decyzję tą doręczono w dniu [...] w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W dniu [...] do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek skarżącego (data stempla pocztowego [...]), dotyczący udzielenia mu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową dla przedsiębiorców wykonujących działalność w przedmiotowym zakresie na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie licencji. Decyzję doręczono w dniu [...] w trybie art. 44 powołanej ustawy.
W dniu [...] do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek Z. K. o udzielenie licencji dla przedsiębiorców prowadzących działalność na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób.
Decyzją nr [...] z dnia [...] odmówiono udzielenia wnioskodawcy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Decyzję doręczono osobiście w Wydziale Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów w dniu [...]. W tym też dniu doręczono fizycznie stronie decyzję z dnia [...] oraz z [...].
Pismem z dnia [...] skarżący konkretyzując treść pisma z [...] złożył odwołanie od wszystkich wydanych przez organ I instancji decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową dla przedsiębiorców wykonujących działalność w przedmiotowym zakresie na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu taksówką osobową – postanowieniem z dnia [...] nr [...], przyjmując jako datę doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.k. dzień [...]– stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Na postanowienie z [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 stycznia 2005 r. - sygn. akt: III SA/Łd 711/04 uchylił zaskarżone postanowienie.
Od wyżej wymienionego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r. (sygn. akt: I OSK 529/05) oddalił tę skargę stwierdzając w jego uzasadnieniu, że samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób przewidziany w art. 44 wskazanej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zostało to uczynione.
W dniu [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło pismo Z. K. z dnia [...], w którym strona wnosi o wyłączenie od udziału w niniejszym postępowaniu wskazanych przez nią osób.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu sprawy, w konsekwencji w/w orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sadu Administracyjnego, uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o umorzeniu postępowania o udzielenie skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż przyjęło, że Z. K. posiada zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową i wypełniając dyspozycję art. 103 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, złożył w dniu [...] wniosek o udzielenie licencji, a związku z tym prowadzenie postępowania w sprawie tego wniosku jest zasadne, a zatem zaskarżona decyzja nie mogła się ostać. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji przeprowadzając ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie winien wezwać skarżącego do przedłożenia aktualnych dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową i na podstawie tak zebranego materiału dowodowego, z zachowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, wydać merytoryczną decyzję w sprawie.
Organ odwoławczy rozpatrując również złożony wniosek o wyłączenie wskazanych w nim osób uznał, iż w związku z niewypełnieniem przesłanek wymienionych w art. 27 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest on zasadny.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Z. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucił niezgodność z prawem. W jej uzasadnieniu podniósł, iż występował o wyłączenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego – Z. M. oraz Wiceprezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. W. Obaj zaś panowie orzekali w jego sprawie wydając jako niezgodne z prawem decyzje, przez co złamali wielokrotnie prawo, Konstytucję oraz punkt 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (prawo do obrony). Stwierdzając niezgodność decyzji z prawem wniósł o to, aby w jego sprawie skorzystano z art. 26 § 2 pkt. 1 bowiem wskazane przez niego osoby wypełniły przesłanki art. 24 pkt. 4 i pkt 7.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o oddalenie skargi wyjaśnił, iż nie ulega wątpliwości, że Prezes i Wiceprezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. brali udział, jako członkowie składów orzekających, w postępowaniach, których wynikiem było podjęcie przez tutejsze Kolegium decyzji i postanowień oraz, że skarżący złożył wniosek o wyłączenie wyżej wymienionych osób. Jednak w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....], które zostało następnie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Kolegium nie rozpatrywało merytorycznie sprawy, stwierdzając uchybienie terminu do jego wniesienia.
W ocenie Kolegium powyższe okoliczności żaden sposób nie wypełniają przesłanek określonych w art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, do którego odwołuje się art. 27 § 1 tej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest dla skarżącego pomyślna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
W przedmiotowej sprawie nie jest spornym, że skarżący posiadał zezwolenie Nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową udzielone na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz.U. Nr 141, poz. 942 ze zm.).
W dniu [...] organ I instancji wszczął postępowanie i skierował do skarżącego wezwanie do przedstawienia w terminie 7 dni kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu marki POLONEZ CARO nr rej. [...] z aktualnym przeglądem technicznym oraz świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowo-kontrolnego z aktualną datą ważności. Wezwanie to, wysłane ponownie w dniu [...], zostało zwrócone przez Pocztę Polską z adnotacją "Adresata nie zastałem", "Awizowano dnia"(...), "Awizo powtórne dnia"(...), "Zwrot nie podjęto w terminie".
Organ I instancji uznając, iż powyższe wezwanie zostało stronie doręczone w trybie zastępczym wynikającym z art. 44 k.p.a. przyjmując, że skarżący nie doręczył w terminie żądanych dokumentów, na mocy decyzji z dnia [...] cofnął mu posiadane zezwolenie i zobowiązał go do jego zwrotu. Również w odniesieniu do tej decyzji ustalono fakt jej doręczenia w trybie art. 44 k.p.a.
Konsekwencją powyższych działań była zaś decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzekająca o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia [...] w sprawie udzielenia Z. K. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową dla przedsiębiorców wykonujących działalność w przedmiotowym zakresie na podstawie posiadanego zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Organ I instancji przyjmując bowiem, że mocą decyzji z dnia [...] skarżącemu zostało cofnięte zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową uznał, że bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie wymiany tego zezwolenia na licencję zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. Skuteczność doręczenia powyższej decyzji była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (wyrok z dnia 27 stycznia 2005r. sygn. akt III SA/Łd 711/04) i Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 28 lutego 2006r. sygn. akt I OSK 529/05), który oddalając skargę kasacyjną wniesioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wobec niespełnienia przesłanek wynikających z art. 44 k.p.a. trudno mówić o doręczeniu decyzji w tym trybie.
Konsekwentnie, odwołanie strony od zaskarżonej decyzji wniesione w dniu [...] należało uznać za wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.
Istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było uchylenie przez Kolegium decyzją z dnia [...] Nr [...] decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową i umorzenie postępowania w tym przedmiocie. Skutkiem tej decyzji był fakt przyjęcia, że skarżący posiada zezwolenie Nr [...] to zaś oznacza odpadnięcie podstawy umorzenia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...].
Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny oraz uwzględniając okoliczność złożenie przez Z. K. w dniu [...] wniosku o wydanie licencji Kolegium rozpatrując niniejszą sprawę zasadnie przyjęło, że spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 103 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) W świetle art. 103 ust. 2 cytowanej ustawy przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób, mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówka osobową, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy tj. do dnia 31 grudnia 2003r.
Przedsiębiorcy, którzy zamierzali prowadzić działalność w przedmiotowym zakresie po dniu 31 grudnia 2003r., powinni wystąpić – nie później niż w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu – do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób (art. 103 ust. 2 in fine ww ustawy). Skarżący spełnił te warunki co otwiera mu drogę do zastosowania przewidzianego w ust. 6 art. 103 cyt. ustawy trybu wymiany dotychczas posiadanego zezwolenia na obowiązującą licencję.
W ocenie Sądu, z uwagi na fakt, iż sprawa wniosku skarżącego z dnia [...] nigdy nie była przedmiotem merytorycznych rozważań organu wydającego licencje zasadnie Kolegium w trybie art. 138 § 2 k.p.a. po uchyleniu decyzji o umorzeniu postępowania o udzielenie skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką przekazało sprawę do rozpatrzenia przez organ I instancji. Sprawa wymagała bowiem przeprowadzenia postępowania w tym przedmiocie od początku z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa.
Skarżący w skardze wniesionej do WSA w Łodzi nie przedstawił żadnych konkretnych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Twierdził natomiast, że zaskarżona decyzja została wydana przez osoby, co do których składał wniosek o ich wyłączenie. Skarżący uzasadniał, że w sprawie został naruszony art. 24 pkt 4 i pkt 7 i prosił o zastosowanie art. 26 § 2 pkt 1. Skarżący nie wskazał wprawdzie aktu prawnego z którego pochodzą wymienione przepisy, jednak należy się domyślać, że chodzi o Kodeks postępowania administracyjnego.
Wobec tak sformułowanego zarzutu należy stwierdzić, iż SKO w Ł. nie załatwiło wniosku skarżącego o wyłączenie wskazanych pracowników w formie prawem przewidzianej (poprzez wydanie postanowienia). Wyrażone w uzasadnieniu decyzji stanowisko Kolegium nie może być uważane za prawidłowe rozstrzygnięcie wniosku strony. Sąd oddalając skargę miał jednak na względzie fakt, iż wydana decyzja jest dla skarżącego korzystna (co przyznaje sam skarżący we wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku), otwiera mu drogę do uzyskania licencji i dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, co w sytuacji skarżącego, który jest obecnie osobą bezrobotną ma istotne znaczenie. Udział wskazanych przez skarżącego osób w prowadzonym postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wpłynął na jej treść. Również w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przywołanych przez skarżącego przepisów art. 24 § 1 pkt 4 i pkt 7 k.p.a.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji