Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] w przedmiocie nieuznania zarzutu L. F. zawartego w treści jego pisma z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji należności pieniężnych z mandatu karnego kredytowanego nr [...], wystawionego w dniu 6 lipca 2015 r. na kwotę 100 zł, którego wierzycielem jest Skarb Państwa – Wojewoda [...].
Na powyższe postanowienie L. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
W stanie prawnym obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) z mocą obowiązującą począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). W konsekwencji zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Z uzasadnienia zmian art. 3 § 2 pkt 3 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, jednak że postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz w sprawie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów mają charakter incydentalny, a ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej tj. postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Podobne stanowisko wynika, z przywołanego komentarza do art. 3 § 2 pkt 3 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa R. Hauser, M. Wierzbowski, w którym również wskazano, na incydentalny charakter postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz w sprawie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów i z uwagi na ich wyłączenie z katalogu art. 3 § 2 p.p.s.a. na zapewnioną możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego podjętych w tych kwestiach.
Z powyższego wynika zatem, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie jest dopuszczalne zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi (złożonej po 15 sierpnia 2015 r.) jest postanowienie nieuznające zasadności zarzutu, jakie zgłosił skarżący. Jeśli zatem skarga taka została wniesiona w dniu 25 maja 2016 r., to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
R.T.