Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Ł. odmówił zameldowania J. K. na pobyt stały w Ł. przy ul. K. 65 m 2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji odwołując się do treści art. 2, art. 4 pkt. 1 oraz art. 10 ust. 1 powołanej ustawy wskazał, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że J. K. nie spełnił przesłanki faktycznego zamieszkiwania w lokalu nr 2 mieszczącym się w Ł. przy ul. K. 65, ponieważ zaniechał podjęcia stosownych działań prawnych w celu przywrócenia utraconego stanu posiadania (zarządzeniem z dnia 25 marca 2008 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zwrócił pozew o przywrócenie utraconego posiadania), a ponadto aktualnie legitymuje się stałym miejscem zameldowania w lokalu nr 61 przy ul. Z. 25b w Ł. Od powyższej decyzji J. K. wniósł odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia art. 32, art. 69 i art. 64 pkt 2 Konstytucji RP, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie postępowanie wyjaśniającego.
W uzasadnieniu podniósł, iż z powodu problemów zdrowotnych jego była żona nie chcąc się nim opiekować wymieniała zamki w drzwiach. Od roku 2001 roku w lokalu nr 2 przy ul. K. 56 mieszka bez jego wiedzy i zgody obca osoba, która "bezprawnie korzysta z całego jego dorobku życiowego".
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonać swój obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek, o którym mowa w powołanym przepisie polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 ustawy). Pobytem stałym jest natomiast zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W niniejszej sprawie fakt, iż J. K. zamieszkiwał wcześniej (bez zameldowania) w lokalu, w którym ubiega się o zameldowanie nie ma wpływu na wynik toczącego się postępowania, ponieważ organ administracji orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego bezspornie natomiast wynika, że J. K. nie przebywa w lokalu nr 2 przy ul. K. 65 w Ł., a ponadto nie spełnił warunku, jakim jest konieczność przedstawienia przy zgłoszeniu zameldowania na pobyt stały, zaświadczenia o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca zameldowania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wskazując, iż nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji podkreślił, iż nie przebywał w lokalu nr 2 mieszczącym się przy ul. K. 65 w Ł., ponieważ został z lokalu wyrzucony i pomimo wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi nakazującego wydanie kluczy, była żona nie zastosowała się polecenia Sądu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga J. K. nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 139 z 2006r. poz.993 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.10 ust.1 wymienionej ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. W myśl zaś art.6 ust.1 cytowanej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Zgodnie z treścią art.9 ust.2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu.
W myśl art.9 ust.2b wymienionej ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu
Z przepisów art.6 ust.1 i art.10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. wynika, iż przesłankami zameldowania na pobyt stały jest zamieszkiwanie w konkretnym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania. Należy zaznaczyć, iż miejscem pobytu stałego konkretnej osoby jest lokal, w którym znajduje się centrum życiowe tej osoby a więc miejsce gdzie skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu w nim wolnego czasu oraz zaspakajaniu w nim podstawowych funkcji życiowych. Czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny a więc dana osoba winna najpierw zamieszkać w danym lokalu a następnie dokonać zameldowania w nim. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 1999r. w spr. V SA 3/99(Lex nr 49962) i z dnia 14 maja 2001r. w spr. V SA 1496/00(Lex nr 54454).
W rozpoznawanej sprawie organy administracji słusznie uznały, iż nie zostały spełnione przesłanki do zameldowania J. K. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J. K. od 2002r. nie mieszka w lokalu nr 2 przy ul. K.
65. Okolicznością niesporną jest, iż skarżący w 2002r. wyprowadził się do swojej matki na ul. Z. 25b m.61 i do chwili obecnej tam zamieszkuje. Jak przyznał to w podaniu z 28 stycznia 2008r. przyczyną wyprowadzenia się były ciągłe awantury z byłą żoną (k.15-16 akt administracyjnych). Od 2002r. centrum życiowe skarżącego znajduje się w lokalu nr 61 przy ul. Z. 25b. Tam skoncentrowane są jego sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Przesłanką zameldowania na pobyt stały jest zamieszkiwanie w konkretnym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania. Zameldowanie ma potwierdzać istniejący stan faktyczny. Trzeba zatem najpierw zamieszkać w konkretnym lokalu a następnie wystąpić o zameldowanie. Skoro zatem skarżący nie mieszka w spornym lokalu od 2002r. to nie może obecnie, po upływie 6 lat, zameldować się w tym lokalu na pobyt stały. Nie można bowiem zameldować się w lokalu, w którym się nie mieszka. Organy administracji słusznie odmówiły zameldowania skarżącego w spornym mieszkaniu.
Nie ma żadnego znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, iż była żona wymieniła zamki w lokalu nr 2 przy ul. K.
65. Nawet gdyby sytuacja taka miała rzeczywiście miejsce to J. K. nie uzyskał, w drodze prawnej, przywrócenia utraconego posiadania. W 2008r. wystąpił wprawdzie z powództwem o przywrócenie posiadania lecz pozew został zwrócony z powodu nieuiszczenia wpisu. Dopiero wówczas gdyby skarżący uzyskał orzeczenie sądowe przywracające mu utracone posiadanie, mógłby je wyegzekwować a następnie zamieszkać w spornym lokalu i wystąpić o jego zameldowanie w tym mieszkaniu. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Niezależnie od faktu, iż nie zostały spełnione przesłanki zameldowania określone w art.10 ust.1 ustawy z 10 kwietnia 1974r., należy podnieść, że skarżący i tak nie mógłby zostać zameldowany z uwagi na to, że jest nadal zameldowany na pobyt stały w lokalu nr 61 przy ul. Z. 25b. Zgodnie z treścią art.5 ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego. W myśl zaś § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych (Dz.U. nr 236 poz.1999 z późn. zm.) zameldowanie na pobyt stały jest uzależnione od przedstawienia potwierdzenia wymeldowania się z poprzedniego miejsca stałego pobytu. J. K. od 1997r. do chwili obecnej jest zameldowany na pobyt stały przy ul. Z. 25b m.61 i nie przedstawił zaświadczenia o wymeldowaniu się z tego lokalu. Już chociażby z tego powodu nie mógłby on zostać zameldowany na pobyt stały w lokalu nr 2 przy ul. K. 65.
Reasumując Sąd uznał, iż skarga J. K. nie jest zasadna. Skarżący od 2002r. do chwili obecnej nie mieszka w spornym lokalu a ponadto nie przedstawił zaświadczenia o wymeldowaniu się z pobytu stałego z lokalu nr 61 przy ul. Z. 25b. Organy administracji trafnie uznały, iż nie zostały spełnione przesłanki zameldowania skarżącego określone w art.10 ust.1 ustawy z 10 kwietnia 1974r. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., Sąd oddalił skargę J. K..
Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 18 ust.1 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.) sąd przyznał adwokatowi J. N. – K. kwotę 309,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie adwokata oraz 52,80 zł – podatek od towarów i usług, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa.
a.ł.