Uzasadnienie
Pismem z 8 czerwca 2022 r. (data nadania) skarżący P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 16 maja 2022 r. nr 31/2022, utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Łęczycy z 6 kwietnia 2022 r. nr 1/2/2022 o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 135ja ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji poprzez wydanie błędnego rozstrzygnięcia polegającego na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w chwili orzekania skarżący nie podlegał postępowaniu dyscyplinarnemu, a zatem Komendant Wojewódzkiej Policji w Łodzi mógł wyłącznie uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie dyscyplinarne w całości. Komendant Wojewódzkiej Policji w Łodzi rozkazem personalnym nr [...] z 14 kwietnia 2022 r. (a zatem wydanym przed wydaniem zaskarżonego postanowienia) zwolnił bowiem ze służby skarżącego oraz nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności, wskutek czego w czasie orzekania przez Komendanta Wojewódzkiej Policji w Łodzi w zakresie postępowania dyscyplinarnego skarżący nie podlegał pod to postępowanie, gdyż nie był już w tym dniu funkcjonariuszem policji.
Z tego względu rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiej Policji w Łodzi należy uznać za błędne. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, a następnie umorzenie postępowania dyscyplinarnego, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) – dalej: ustawa o Policji, skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko na orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Kontrola sądów administracyjnych przewidziana jest wyłącznie w zakresie ściśle określonym przez przepisy prawa, stąd też, rolą sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności ocena dopuszczalności skargi na drodze sądowoadministracyjnej. Dopiero ocena, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych otwierać będzie drogę do merytorycznej kontroli kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z treści art. 2 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. wynika dodatkowo, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Łęczycy o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądowego, w sprawach dyscyplinarnych kontrola sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2951/14 i postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1236/07; z 3 lipca 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 71/08; z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 75/11, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji, przepisem szczególnym dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego jest art. 138 ustawy o Policji, zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez policjanta.
Postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego nie kończy postępowania dyscyplinarnego, nie ma też charakteru orzeczenia dyscyplinarnego. W konsekwencji, na tego typu postanowienie - w świetle powyższych regulacji - nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Wprawdzie, zgodnie z art. 135h ust. 3b ustawy o Policji, na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie, to jednak z samego tego faktu nie da się wywieść wniosku o administracyjnym charakterze podejmowanych w tym toku rozstrzygnięć. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest bowiem sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Zarówno zatem z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 472/06, Lex nr 290653; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 527/06, Lex nr 2906445).
Postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do funkcjonariusza Policji nie jest zatem postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani też innym aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Z tych powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną (punkt 1 sentencji postanowienia). Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 100 zł, a skarga podlega odrzuceniu, o zwrocie wpisu w punkcie 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i art. 232 § 2 p.p.s.a. eg