Uzasadnienie
III SA/Łd 49/06
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy P. orzekł o wymeldowaniu M. i T. małż. B., z pobytu stałego w miejscowości R. Gm. P. Decyzja doręczona została 25 października 2005 r. W tym samym dniu odrębne decyzje o wymeldowaniu wydane zostały w odniesieniu do A. A. i jej córki O. oraz M. B. Od decyzji w dniu 9 listopada 2005 r. wniósł odwołanie M. B.. W odwołaniu podkreślił, że składa je w imieniu całej rodziny, gdyż w toczącej się sprawie w sądzie cywilnym posiada pełnomocnictwa do występowania w imieniu żony i córek.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie M. B. od decyzji Wójta Gminy P. orzekającej o wymeldowaniu M. i T. małż. B. z pobytu stałego zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stwierdził, że decyzja zawierała pouczenie o przysługującym stronom prawie wniesienia odwołania do Wojewody [...] w terminie 14 dni od daty jej doręczenia za pośrednictwem Wójta Gminy P. i została skutecznie doręczona 25 października 2005 r. Zatem termin do wniesienia odwołania biegł od 26 października 2005 r. i upłynął w dniu 8 listopada 2005 r.
W 26 stycznia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu M. i T. małż. B. z pobytu stałego w miejscowości R.. Skarga wniesiona została przez M. B. działającego, według jego oświadczenia, również w imieniu żony T. B. i córek M. B. oraz A. A..
Dnia 28 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. B. na powyższe postanowienie Wojewody [...] z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków fiskalnych i formalnych skargi. Odrzucona została także skarga M. B. i A. A.. Postanowienie jest prawomocne.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga T. B., która uzupełniła braki formalne i fiskalne skargi i udzieliła mężowi pełnomocnictwa do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi poniesiono szereg merytorycznych argumentów dotyczących wymeldowania rodziny B. z pobytu stałego. Jeżeli chodzi o przekroczenie terminu o 1 dzień to, zdaniem strony skarżącej, "urzędniczka Urzędu Gminy w P. powinna /.../ poinformować o możliwości wystąpienia o przedłużenie terminu, czego nie uczyniła".
W odpowiedzi na skargę organ podniósł argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 października 2006 r pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja zaś lub postanowienie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem postanowienia zaskarżonego do sądu administracyjnego przez Teresę B. było stwierdzenie, że odwołanie M. B. od decyzji wydanej przez organ I instancji w przedmiocie wymeldowania małżonków z pobytu stałego zostało wniesione z uchybieniem terminu. Oceniając, że skarga taka jest dopuszczalna należy jednocześnie stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Jak trafnie wskazał Wojewoda [...], zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie /.../. Zachowanie ustawowego terminu jest warunkiem skuteczności czynności procesowej. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Rozpatrzenie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art.. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
W rozpatrywanej sprawie nie jest budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany przez stronę fakt doręczenia M. B. w dniu 25 października 2005 r. decyzji Wójta Gminy P. o wymeldowaniu małżonków B. (dowód doręczenia k- 154 akt adm.). W takim wypadku ostatnim dniem 14- dniowego terminu do wniesienia odwołania był 8 listopada 2005 r. Ponieważ odwołanie złożone zostało przez M.B. w dniu 9 listopada 2005 r. w sekretariacie Urzędu, o czym świadczy prezentata umieszczona na piśmie (k- 157 akt adm.), organ trafnie ocenił, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Tym samym zaskarżone postanowienie należało uznać za zgodne z prawem.
Stosownie bowiem do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, że istniała możliwość przedłużenia terminu do wniesienia odwołania i urzędnik powinien o tym poinformować, wskazać należy, że nie jest on trafny. 14- dniowy termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem ustawowym i nie może być przedłużony ani przez organ administracji ani przez sąd. Kodeks postępowania administracyjnego w cytowanym już wyżej art. 134 k.p.a. określa też jednoznacznie skutki jego niezachowania.
Istnieje możliwość przywrócenia terminu, jeżeli z wnioskiem takim wystąpi sam zainteresowany i uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Wniosek taki nie był jednak złożony.
Podkreślić również należy, że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.