Uzasadnienie
III SA/Łd 493/15
Pismem z dnia 18 maja 2015 r. Z.K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych.
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu do skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jedyny jego dochód stanowi emerytura w kwocie 903 zł netto (wyjaśnił, iż z emerytury urząd celny potrąca mu 400 zł tytułem długu celnego). Skarżący zajmuje mieszkanie komunalne o powierzchni 38 m2. Nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Nie posiada także żadnych oszczędności. Nadmienił w uzasadnieniu wniosku, iż z osiąganego dochodu pokrywa wydatki na tzw. opłaty stałe (czynsz, energia elektryczna, woda, gaz) w łącznej kwocie ok. 500 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Jedyny dochód skarżącego stanowi emerytura w kwocie 903 zł. Nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Z uzyskiwanych dochodów skarżący pokrywa bieżące wydatki, które wyliczył na kwotę ok. 500 złotych (w tym: czynsz, energia elektryczna, woda, gaz). Istotne jest także, iż skarżący – jak wskazał w uzasadnieniu wniosku – ma stwierdzoną wadę wzroku w 50% i ponosi koszty leczenia z tym związane.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżącego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.