Uzasadnienie
III SA/Łd 501/20
W dniu 10 lipca 2020 r. G. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2019 r., III SA/Łd 89/19 orzekającym o oddaleniu skargi G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]o odmowie uznania sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem informacji w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podkreślił, że jest to piąta skarga o wznowienie, a jej kolejne odrzucenie przez sąd będzie skutkować powiadomieniem prokuratury. W treści skargi strona nie wskazała podstawy prawnej wznowienia oraz jej uzasadnienia, jak również nie wykazała okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie.
Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2020 r. ustanowiony z urzędu profesjonalny pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie, braków formalnych skargi poprzez wskazanej podstawy prawnej wniesionej skargi o wznowienie oraz jej uzasadnienie, podanie treści żądania skargi oraz wykazanie okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego r. pr. P. G. oświadczył, że nie jest w stanie zadośćuczynić zobowiązaniu Sądu zawartym w zarządzeniu z dnia 4 sierpnia 2020 r. Wyjaśnił, iż w toku rozmowy telefonicznej przeprowadzonej ze skarżącym w dniu 13 sierpnia 2020 r., G. R., nie bez racji oświadczył, że r.pr. P. G. został ustanowiony jego pełnomocnikiem do sprawy o sygn. akt III SA/Łd 630/19, a nie do sprawy o sygn. akt III SA/Łd 501/20. Skarżący oświadczył, że nie będzie rozmawiał z pełnomocnikiem o przedmiotowej sprawie, a wykonywane do niego, przez pełnomocnika, telefony traktuje jako nękanie i zamierza powiadomić o powyższym prokuraturę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Skargę o wznowienie w takim przypadku wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2 p.p.s.a).
Stosownie do treści art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto w oparciu o art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a także w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W takim przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.
Przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.).
Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. skarga G. R. o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Łd 89/19 nie spełnia ustawowych warunków formalnych. Jak już bowiem wcześniej wskazano skarżący wnosząc przedmiotową skargę o wznowienie nie wskazał na podstawę prawną, w oparciu o którą żąda wznowienia postępowania oraz nie uzasadnił swojego żądania. Ponadto skarżący nie wykazał, że jego skarga została wniesiona z zachowaniem przewidzianego prawem terminu. Powyższe braki formalne skargi o wznowienie nie zostały również uzupełnione pomimo wystosowanego do pełnomocnika strony wezwania z dnia 4 sierpnia 2020 r., opatrzonego rygorem odrzucenia skargi.
Natomiast odnośnie podnoszonych wątpliwości skarżącego, jak i jego pełnomocnika, co do faktu reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu o sygn. akt III SA/Łd 501/20 należy się odwołać do treści art. 39 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Nadto jak wynika z treści ogólnie wiążącej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 p.p.s.a., obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie.
Analiza akt sprawy skargi G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 2 sierpnia 2018 r. o odmowie uznania sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem informacji w Rejestrze Należności Publicznoprawnych prowadzonej początkowo pod sygn. akt III SA/Łd 810/18, a następnie pod sygn. akt III SA/Łd 89/19 wykazała, iż postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 20 września 2018 r., III SA/Łd 810/18 skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. poinformowała, iż pełnomocnikiem skarżącego w w/w sprawie został wyznaczony radca prawny M. S. Następnie w toku postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego pod sygn. akt III SA/Łd 630/19, zainicjowanego wniesioną przez G. R. skargą o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Łd 89/19, zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2019 r., Okręgowa Izba Radców Prawnych w Łodzi dokonała dwukrotnej zmiany osoby wyznaczonego pełnomocnika skarżącego, po raz pierwszy na radcę prawnego J. P. (pismo z dnia 13 sierpnia 2019 r.), a następnie na radcę prawnego P. G. (pismo z dnia 17 stycznia 2020r.).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym pod sygn. akt III SA/Łd 501/20, zainicjowanym skargą G. R. z dnia 10 lipca 2020 r. o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Łd 89/20 skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego P. G. Reasumując Sąd stwierdza, że z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie wyżej wymienionych braków formalnych skargi z dnia 10 lipca 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 15 marca 2019 r., III SA/Łd 89/19, czyniących skargę niedopuszczalną Sąd, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
d.j.